ქორწილის დროს ძაღლმა უცებ სტაცა კბილებით პატარძლის კაბის კალთას და სასოწარკვეთილად დაიწყო ყეფა. თავიდან ყველას ეგონა, რომ ეს უცნაური ქცევა იყო — თითქოს ცხოველი იყო გადატვირთული ხალხით,
მუსიკითა და ხმაურით. ვერავინ წარმოიდგენდა, რომ რამდენიმე წუთში სიმართლე გაირკვეოდა: ძაღლი არ იყო დაბნეული… ის სიცოცხლის გადარჩენას ცდილობდა.
ეკლესია იმ დღეს ჰგავდა ძველ, ფერმკრთალ ზღაპარს. მაღალი ვიტრაჟები რბილ, ოქროსფერ შუქს უშვებდა შიგნით, რომელიც ქვის კედლებსა და სტუმრების სახეებს ეცემოდა.
ჰაერში ორღანის ნაზი ხმა იდგა, რომელსაც ერწყმოდა ჩუმი ჩურჩული, შეკავებული სიცილი და ელეგანტური ტანსაცმლის ფრთხილი შრიალი.
ყველა ელოდა. პატარძალი შესასვლელში იდგა და ძლიერად ეჭირა ბუკეტი. მისი თითები ოდნავ კანკალებდა — არა შიშისგან, არამედ ძლიერი ემოციისგან, იმ განცდისგან, რომელიც ცხოვრებას ერთი წამითაც კი ცვლის.
მის გვერდით იდგა საქმრო — მშვიდი და თავდაჯერებული, თუმცა თვალებში მაინც ეტყობოდა დაძაბულობა.და მათ გვერდით — ძაღლი. დიდი, ყავისფერი ძაღლი, ღრმა და გონიერი თვალებით.
ის უბრალოდ შინაური ცხოველი არ იყო — მისი ცხოვრების ნაწილი იყო, მისი წარსულის, მარტოობისა და სიხარულის თანამგზავრი. ის ყოველთვის იქ იყო, როცა ყველაფერი რთულად იყო. მის გარეშე ამ დღის წარმოდგენაც კი შეუძლებელი იყო.
თავდაპირველად ყველაფერი იდეალურად მიმდინარეობდა.ძაღლი მშვიდად იჯდა, არავის აწუხებდა და ჩუმად აკვირდებოდა გარემოს, თითქოს რაღაცას გრძნობდა, რასაც ადამიანები ვერ ამჩნევდნენ. ყველაზე მკაცრი სტუმრებიც კი აღფრთოვანებული იყვნენ მისი სიმშვიდით.
მაგრამ იმ მომენტში, როცა პატარძალმა და საქმრომ პირველი ნაბიჯი გადადგეს საკურთხევლისკენ…ყველაფერი შეიცვალა.მოულოდნელად.
ძაღლი დაიძაბა. ყურები დაუგრძელდა, სხეული გაეჭიმა და მზერა წინ მიაშტერდა. ერთ წამში წამოხტა და ყეფა დაიწყო — ხმამაღლა, მკვეთრად, სასოწარკვეთილად.
თავიდან ზოგმა გაიღიმა ნერვიულად.ზოგმა თვალები აატრიალა.ვიღაცამ ჩურჩულით თქვა: „უბრალოდ ნერვიულობს, მალე გაჩერდება.“ პატარძალი დაიხარა მისკენ, სახელით უხმობდა და ცდილობდა დაემშვიდებინა,
მაგრამ ძაღლი თითქოს საერთოდ ვერ უსმენდა.ყეფა უფრო და უფრო ძლიერდებოდა. უფრო სასწრაფო ხდებოდა. უფრო სასოწარკვეთილი.
და უცებ — ძლიერი მოქაჩვა.ძაღლი გაიქცა წინ და კბილებით ჩაავლო კაბის კალთას. თხელი ქსოვილი დაიჭიმა და მან პატარძლის უკან წევა დაიწყო — საკურთხევლიდან მოშორებით.
— რას აკეთებს? — გაისმა ხალხში.საქმრო წინ წავიდა მის მოსაშორებლად, მაგრამ ძაღლი არ უშვებდა. მის ქცევაში აგრესია არ იყო — მხოლოდ პანიკა, ინსტინქტური შიში.
პატარძალი წაბარბაცდა. ერთი ნაბიჯი უკან. შემდეგ კიდევ ერთი.და მაშინ გაისმა ხმა.ღრმა. ყრუ.თითქოს შენობის შიგნით რაღაც გაიბზარა.ყველა გაიყინა.
შემდეგ — მეორე ხრაშუნი, უფრო ძლიერი და ახლო.იატაკი ოდნავ შეირყა. ხალხი უკან მოიხედა, შემდეგ ზემოთ ჭერს შეხედა. მუსიკა შეწყდა.ძაღლი კიდევ უფრო ძლიერად ქაჩავდა. და უცებ —
ყველაფერი ჩამოინგრა.ყურისწამღები ხმა გაისმა. ეკლესიის გუმბათის დიდი ნაწილი ჩამოინგრა ზუსტად იმ ადგილას, სადაც რამდენიმე წამის წინ პატარძალი და საქმრო იდგნენ.
ქვა, მტვერი და ნამსხვრევები ჰაერში აირია.ყვირილი. პანიკა. ადამიანები გარბოდნენ გასასვლელისკენ, ეხმარებოდნენ ერთმანეთს, ეცემოდნენ, ვერ ხვდებოდნენ რა ხდებოდა. მიწა ისევ ოდნავ ირხეოდა.
პატარძალი გვერდით იდგა, ქოშინით, კანკალით. მისი კაბის ნაწილი ისევ ძაღლის კბილებში იყო.მაგრამ ძაღლი უკვე აღარ ყეფდა.უბრალოდ უყურებდა მას.
ქოშინით, მშვიდად — თითქოს იცოდა, რომ საფრთხე დასრულდა.შემდეგ დადასტურდა: ძლიერი მიწისძვრა იყო. ქალაქის რამდენიმე შენობა დაზიანდა.
მაგრამ იმ მომენტში არავინ ფიქრობდა ახსნაზე.ყველას მხოლოდ ერთი აზრი ჰქონდა:რომ არა ეს ძაღლი…ვერავინ გადარჩებოდა.ქორწილი მოგვიანებით, უფრო პატარა და მშვიდ ადგილას გაიმართა. მაგრამ სტუმრებს აღარ ახსოვდათ კაბა, მუსიკა ან ფიცი.
მათ ახსოვდათ ის.ძაღლი, რომელმაც საფრთხე ადამიანებზე ადრე იგრძნო.და იმ დღიდან ეს უკვე აღარ იყო უბრალოდ ქორწილის ისტორია. ეს იყო ისტორია ერთგულებაზე, ინსტინქტზე… და იმ ჩუმ გაფრთხილებებზე, რომლებიც ზოგჯერ სიცოცხლესაც კი გადაარჩენენ.
