„მოაწერე ხელი! ბანკი ელოდება! ვერ ხვდები, რომ ქუჩაში აღმოვჩნდებით?!“
ანდრეის ხმა ისე გუგუნებდა სამზარეულოში, რომ მეზობელი ზემოდანაც კი გაჩერდა. მაგიდაზე იდო ჩემი ბინის გაყიდვის ხელშეკრულება.
გვერდით — კალამი. მის უკან იდგა ჩემი ქმარი და უცნობი მამაკაცი ნაცრისფერ ქურთუკში. მყიდველი. ანდრეიმ ის უბრალოდ სახლში მოიყვანა. გაფრთხილების გარეშე. თითქოს ეს ნორმალური იყო.
ჩუმად დავისხი ჩაი. ხელები არ მიკანკალებდა. უკვე სამი თვეა ამ საღამოს ყოველ ღამე თავიდან ვცხოვრობდი გონებაში.
— ანდრეი — მშვიდად ვთქვი. — დაჯექი.
— რა დაჯექი?! ხელი მოაწერე, ლენა! სასწრაფოა!
მამაკაცს შევხედე.
— ბატონო იგორ სერგეევიჩ, გთხოვთ, დაჯექით. მოკლე საუბარი გვექნება. ჩაი ხომ არ გინდათ?
მყიდველი დაფიქრდა და დაჯდა. ანდრეი მაშინვე დაიძაბა. ჩემს ხმაში რაღაც შეიცვალა. მე აღარ ვიყავი ქალი, რომელიც ყველაფერზე თანხმდებოდა.
და ეს ყველაფერი ბევრად ადრე დაიწყო — თერთმეტი თვის წინ.
ეს ბინა ჩემი იყო. ბებიისგან მემკვიდრეობით მიღებული, ქორწინებამდე. კანონით და სრულად ჩემი საკუთრება. ანდრეიმ ეს იცოდა. უბრალოდ, გადაწყვიტა, დავიწყებოდა.
რვა წელი ერთად ვცხოვრობდით. თითქოს ნორმალური ოჯახი ვიყავით.
შემდეგ ანდრეიმ „ბიზნესი“ დაიწყო — კრიპტო, ინვესტიციები, სწრაფი ფული. თავიდან შემოსავალი მოჰქონდა. მერე ვალები. მეგობრები, ნაცნობები, უცხო ადამიანები. სესხები, კრედიტები, პანიკა.
— არ ინერვიულო, მოვაგვარებ — იმეორებდა.
ერთ დღეს კი თქვა:
— ბინას ვყიდით.
გამეცინა.
— ჩემსას?
— ჩვენსას, ლენა. ოჯახი ვართ.
მისი ხმა უკვე სხვა იყო — დაძაბული, აგრესიული. და პირველად ხელი აღმართა. არ დამარტყა, მაგრამ იმ ჟესტმა ყველაფერი თქვა.
მეორე დღეს იურისტთან მივედი.
ქალი სათვალეს ასწორებდა და მშვიდად მითხრა:
— ბინა თქვენი პირადი საკუთრებაა. ქმარს მასზე არანაირი უფლება არ აქვს.
— მისი ვალები?
— თქვენი პრობლემა არ არის.
ამიტომ ჩუმად დავიწყე მოქმედება.
განქორწინება სწრაფად დასრულდა. ანდრეი არც კი გამოცხადდა სასამართლოზე. თქვა: „რაც გინდა, გააკეთე, დრო არ მაქვს“.
ის ვერ ხვდებოდა, რა ხდებოდა.
მის თავში ყველაფერი ისევ ძველებურად იყო.
მაგრამ კანონით ყველაფერი შეიცვალა.
მაინც აგრძელებდა ჩემს ბინაში ცხოვრებას, თითქოს მისი იყო.
სანამ ეს საღამო დადგა.
— მოაწერე ხელი! — ისევ იყვირა.
მყიდველი დაბნეული მიყურებდა.
— ანდრეიმ მითხრა, რომ ცოლიც თანახმაა…
მსუბუქად გავიღიმე.
— ცოლი?
სიჩუმე.
კარადიდან საქაღალდე ამოვიღე და მაგიდაზე დავდე. ნელა. მიზანმიმართულად.
ახალი ამონაწერი საჯარო რეესტრიდან. და განქორწინების დოკუმენტი.
მყიდველმა ერთხელ წაიკითხა. მერე მეორედ.
შემდეგ ანდრეის შეხედა.
ანდრეი გაფითრდა.
— ეს… ეს შეუძლებელია…
— შესაძლებელია — მშვიდად ვუპასუხე. — სამი თვეა განქორწინებულები ვართ.
ჰაერი ოთახში შეიცვალა.
მყიდველი წამოდგა.
— ხვალვე მინდა ჩემი ავანსი. რვაასი ათასი.
მისი ხმა ცივი იყო. საბოლოო.
— რა თქმა უნდა — ვუთხარი. — და გირჩევთ, იურიდიულად მოაგვაროთ. წინააღმდეგ შემთხვევაში ეს თაღლითობაა. ჩვენება შემიძლია.
თაღლითობა.
ამ სიტყვამ ანდრეი გააქვავა.
— შენ ყველაფერი გაანადგურე… — ჩურჩულით თქვა.
— არა. შენ სცადე გაეყიდა ის, რაც არასდროს გეკუთვნოდა.
და მერე სიმართლე გამოვიდა.
მისი ვალები ბანკთან არ იყო. ისინი იყვნენ ადამიანებთან, რომლებიც დიდხანს არ იცდიან.
— ვუთხარი, რომ გავყიდდი… რომ დავფარავდი… — ჩაილაპარაკა.
— ჩემს ბინას — გავუსწორე.
მეორე დღეს ორი მამაკაცი მოვიდა კართან.
არ შევუშვი.
— განქორწინებული ვარ. ბინა ჩემი საკუთრებაა. მის ვალებთან კავშირი არ მაქვს — ვუთხარი კარის მიღმა.
სიჩუმე.
შემდეგ ხმა:
— გასაგებია.
და წავიდნენ.
ანდრეი კი უბრალოდ გაქრა. არა დრამატულად, არა ხმაურით — უბრალოდ ისე, როგორც ქრება რაღაც, რაც უკვე დასრულდა.
ერთ დღეს აღარ დაბრუნდა.
ბინა ჩუმი გახდა.
და პირველად ეს სიჩუმე აღარ იყო მძიმე — იყო თავისუფლება.
საღამოს ჩემი შვილი სამზარეულოში მომიჯდა.
— დედა… გეშინოდა?
დავფიქრდი.
— კი. მაგრამ ახლა აღარ.
— როდის?
— მაშინ, როცა ჯერ კიდევ მჯეროდა, რომ სიყვარული ნიშნავს ყველაფერზე ხელის მოწერას.
მან თავი დამიქნია, თითქოს ესმოდა.
გარეთ წვიმდა. ქალაქი მშვიდად სუნთქავდა.
მე კი ჩემს სამზარეულოში ვიჯექი ჩაისთან.
ჩემს ბინაში.
და პირველად მრავალი წლის შემდეგ — ის ნამდვილად ჩემი იყო.
