— „უი, რა მოუქნელი ხარ!“ ხმამაღლა გადაიხარხარა ანტონია სერგეევნამ, მისი ხმა მკაფიოდ, მაგრამ მკვეთრად გაისმა — ღია, თითქმის ბოროტი სიხარულით სავსე, რომელიც ავსებდა პატარა, დამხრჩვალ სამზარეულოს,
სადაც ყოველი ხმა ზედმეტად ხმამაღალი და მჩხვლეტავი ჩანდა.მისი ჩუსტიანი ფეხი, რომელმაც სულ ცოტა ხნის წინ თითქოს “შემთხვევით” დააბრკოლა ქსენია, სწრაფადვე გაძვრა მაგიდის ქვეშ და გაქრა გაცვეთილი სუფრის ჩრდილში,
თითქოს არაფერი მომხდარიყოს. არც კი უცდია თავისი კმაყოფილების დამალვა. პირიქით — ფართოდ იღიმებოდა და უსწორებდა გაცვეთილ ხალათს, თითქოს ამით უსიტყვოდ ამტკიცებდა, რომ ეს სივრცე მთლიანად მას ეკუთვნოდა.
მომდევნო წამს მკვეთრმა “კლიკმა” ჰაერი გაჭრა.ილია არ წამოდგა ცოლის დასახმარებლად. პირიქით — ჩაიმუხლა მის გვერდით და უკვე ტელეფონი ეჭირა ხელში, თითქოს საგანგებოდ დადგმულ სცენას იღებდა.
— არ გაინძრე, ქსიუშა! ეს იდეალურია! — აღელვებით ჩაილაპარაკა მან და ეკრანს თითი დააჭირა. — ხალხს ასეთი “ნამდვილი მომენტები” უყვარს. დედა, კიდევ რაღაც თქვი! თითქოს მას საყვედურობ!
ქსენია დაღვრილ ჩაის გუბეში იჯდა. ცხელი სითხე ლინოლეუმზე იყო მოდებული, ჩაის ფოთლები კუთხეებში ეკვროდა, მისი წინდები გაჟღენთილი იყო და სიცივე კანს უვლიდა.
მაგრამ ეს ყველაფერი არაფერს წარმოადგენდა იმასთან შედარებით, რაც შიგნით ხდებოდა — თხელი, თვეების განმავლობაში დაჭიმული ძაფი… რომელიც ახლა ჩუმად გაწყდა.
შვიდი თვის წინ ყველაფერი სხვანაირად დაიწყო.ანტონია სერგეევნა წვიმიან ნოემბრის დილას მოვიდა — ორი უზარმაზარი ჩემოდნით და ფიკუსის ქოთნით. კარის ზღურბლზე იდგა,
თითქოს აქ ყოფნის სრული უფლება ჰქონდა. არც უკითხავს. არც შეყოვნებულა. უბრალოდ განაცხადა, რომ “ცოტა ხნით” დარჩებოდა.ეს “ცოტა ხანი” თვეებად გადაიქცა.
ნელ-ნელა ბინა სახლს აღარ ჰგავდა. ის გადაიქცა ვიწრო სისტემად, სადაც ქსენია მუშაობდა, იხდიდა, ასუფთავებდა და იტანდა, ხოლო სხვები ცხოვრობდნენ, ბრძანებდნენ და აკრიტიკებდნენ.
ის დილით ადრე დგებოდა, რომ თორმეტსაათიანი ლოჯისტიკური სამსახურის წინ საუზმე მოემზადებინა. საღამოს დაღლილი ბრუნდებოდა, მაგრამ დასვენება არ არსებობდა — მხოლოდ შენიშვნები, საყვედურები და მოთხოვნები.
— ისევ გამომშრალია, — ამბობდა ანტონია სერგეევნა და ყველაფერს შესქელებულ რძეს ასხამდა, თითქოს ეს შეფასებას აუქმებდა.ილია კი ან ეძინა, ან “მუშაობდა”
— ვიდეოების მონტაჟი, ლაივსტრიმები, ძვირადღირებული ტექნიკის კრედიტით ყიდვა და მუდმივი დაპირება, რომ ყველაფერი მალე შეიცვლებოდა.
— ეს ჩვენი ინვესტიციაა! — ამბობდა იგი აღფრთოვანებით. — მალე ყველაფერი ამოგვივა!მაგრამ ეს “მალე” არასდროს მოდიოდა.ქსენია ყველაფერს იხდიდა — სესხებს, კომუნალურებს, საჭმელს — და ამ დროს ის უკვე პარტნიორი კი არა, რესურსი იყო.
ერთ დღეს უბრალო ხაჭოც კი გაქრა.— კატებს მივეცი, — თქვა ანტონია სერგეევნამ გულგრილად. — ალბათ ისედაც ცუდი იყო.ილია კი ქსენიას “ზედმეტი ხარჯების” გამო უსაყვედურებდა.
მაგრამ ნამდვილი გატეხა იქ არ მომხდარა.ის დღე იყო, როცა მან სამზარეულოდან მათი სიცილი მოისმინა.— ყველაფერს ის იხდის, ჩვენ კი კომფორტულად ვცხოვრობთ, — თქვა ანტონია სერგეევნამ სიცილით.
ქსენია არ შევიდა.ის დერეფანში დარჩა.და პირველად ცხოვრებაში არ იგრძნო ბრაზი.მხოლოდ სიცხადე.აქ ის აღარ იყო ადამიანი. მხოლოდ რაღაც, რასაც იყენებდნენ.
ახლა ის დაღვრილ ჩაიში იჯდა და მას კონტენტივით იღებდნენ.მაგრამ შიგნით რაღაც უკვე შეცვლილი იყო.ნელა წამოდგა. მშვიდად. გაკონტროლებულად. ჩუმად.
ის საძინებლისკენ წავიდა.ილია უკან გაჰყვა, ტელეფონი ისევ მისკენ ჰქონდა მიმართული.— ნუ იზამ ამას, ქსიუშა! ეს უბრალოდ კონტენტია!
ქსენია მაგიდასთან შეჩერდა, სადაც ძვირადღირებული ლეპტოპი ანათებდა — ილიას “მომავლის” ცენტრი. ერთი წამით შეხედა, შემდეგ დენიდან გამორთო.
ეკრანი ჩაქრა.— ჰეი! — ხმა აუკანკალდა. — რენდერინგი მქონდა გაშვებული!მან ლეპტოპი დახურა.შემდეგ დაიწყო ყველაფრის დაშლა — მიკროფონი, კამერა, კაბელები — და ზურგჩანთაში ჩალაგება, თითქოს ეს მხოლოდ ნივთები იყო და არა ოცნებები.
— ეს ქურდობაა! — დაიყვირა ანტონია სერგეევნამ კარიდან.— სესხი ჩემს სახელზეა, — მშვიდად თქვა ქსენია. — მე გადავიხადე. ჩემია.არანაირი ბრაზი. არანაირი კანკალი. მხოლოდ საბოლოოობა.
მან საკუთარი ნივთებიც ჩაალაგა — სწრაფად, ეფექტურად, თითქოს ცხოვრებას ფუთავდა, რომელიც აღარ ერგებოდა.თხუთმეტ წუთში მზად იყო.
როცა გარეთ გავიდა, უკან ხმაური და ქაოსი დარჩა, მაგრამ ის უკვე იქ აღარ იყო.ცივი ჰაერი სახეში მოხვდა. პირველად დიდი ხნის შემდეგ თავი მსუბუქად იგრძნო.
რამდენიმე დღეში მან ცხოვრება თავიდან დაიწყო. პატარა ბინა, ახალი რეჟიმი, ნელ-ნელა ვალების დაფარვა.სამსახურში დააწინაურეს. სახლში სტრესის გარეშე უფრო კონცენტრირებული, ძლიერი და სწრაფი გახდა.
ერთი წელი გავიდა.ზამთრის ერთ ცივ საღამოს ისინი ისევ დაინახა სუპერმარკეტში.ანტონია სერგეევნა თაროსთან მოხრილი იდგა — შეცვლილი, დაძველებული, თითქმის აღარავის ჰგავდა.
როცა ქსენია დაინახა, გაიყინა.— შეხედე შენს თავს… ახლა ამაყი ხარ, არა? — ჩაიცინა მან.ქსენია დიდხანს უყურებდა.არანაირი გამარჯვება.არანაირი შურისძიება.
მხოლოდ დისტანცია.— საღამო მშვიდობისა, — მშვიდად თქვა მან.და გვერდი აუარა.გარეთ თოვდა. ჰაერი სუფთა და მკვეთრი იყო.ქსენია ქუჩაში მიდიოდა და გრძნობდა, რომ აღარავის არაფერი ჰქონდა დასამტკიცებელი.
უბრალოდ უნდა გაეგრძელებინა გზა.მარტომ.მაგრამ ბოლოს და ბოლოს — თავისუფლად.
