— დაბნდი შვებულების დროს? ვის ვეუბნები, შეიხსირე ქვაბი მოამზადებიდან!ილია უკმაყოფილოდ თავი დაუქნია ქოთნისკენ, სადაც რვა თვიანი მატვეისთვის ბოსტნეული იდუღებდა. ის ცენტრში იდგა სამზარეულოს, ხელში ზოლი ეჭირა, ცოლს კი უფრო შეურაცხმყოფელ ბარიერად აღიქვამდა.
— საღამოს ექვსისთვის ყველაფერი უნდა ბრწყინავდეს. და ნორმალური ვახშამი მოამზადე! დაჭერი ხორცი ღუმელში, ცოტა სალათი დაჭერი. ლუდმილა მარკოვნა მოდის, დიეტური ზუკინით არ ენთუზიაზმობს.ნატალია გრძნობდა, როგორ stiff გახდა, ხელში ცხვირსახოცი ეჭირა.
სამზარეულო ივსებოდა ილიას ძლიერი, მამაკაცური სუნით, მატვეის მშვიდი მოძრაობები თამაშის საკურაში თითქმის აფრთხობდა, რომ ისევ არ დაიწყოს ტირილი.— ილია, პატარა ავადაა — ჩურჩულებდა ნატალია, ცდილობდა ხმას კონტროლი შეენარჩუნებინა.
— მთელი ღამე ცუდად ვიყავი, სამიდან ვდგავარ. უბრალოდ შეუძლებელია ბანკეტის მომზადება და იატაკის მორთვა ერთდროულად. საკმარისია, საჭმელი რესტორანიდან შეუკვეთე.კაცი მოულოდნელად წინ წამოვიდა, სახე გაწითლდა ბრაზისგან.
ხელიდან ძალით წაართვა ცხვირსახოცი, მაგიდაზე მიიყარა და ხელები ასწია. ნატალია ინსტინქტურად დაიხარა, თვალები დახუჭა. მაგრამ ილია არ გაჩერდა, უხეშად დაჭერა მხარზე, მაისური მოუხია.— არ მაინტერესებს, რომ ვერ ძლებ — ცრიალებდა.
— მე ვიტან ფულს ამ სახლში, მე შენ და მათ ვკვებავ. მაშასადამე, იმუშაო! და შენი სახე… იყოს უბრალო. ეს ჩემი კვადრატებია. თუ არ მოგწონს — ჩაალაგე და მამასთან წადი!კარების ჩაკეტვის ხმა იმდენად ხმამაღალი იყო, მატვე წამოხტა. საკეტი ხმაურით განავრცო სიჩუმეში.
ნატალია ნელ-ნელა დაჯდა, მხრები დაბუჟებული. შინაგანად ყველაფერი გათიშული იყო. არ ყოფილა ცრემლები, არც ჟრუანტელი. მხოლოდ ცივი, მკაფიო ცნობიერება: ეს დასრულდა.„ვკვებავ, მაშასადამე… ჩემი კვადრატებია…“
ეს ბინა ილიას იყო ბებიისგან. როდესაც დაქორწინდნენ, ყველაფერი ცივი და მოძველებული იყო: ლაქიანი ჭერი, ძველი იატაკები, მუდმივი მტვერი და მედიკამენტების სუნი. „ბინა ჩემიაო, მაშასადამე იცოცხლე და გახარებულხარ“ — ეს სიტყვები ილიამ უთხრა მას ბავშვის დაბადებამდე.
მისი ხელფასი საკმარისი იყო გადასახადებისთვის, ბენზინისთვის, საჭმლისთვის. თუმცა ყოველი კომფორტი სხვამ შექმნა: მამამ, გრიგორი ივანოვიჩმა. ნატალია შემოვიდა, დაათვალიერა: ჩაშენებული ტექნიკა, მაგარი ხის ავეჯი, დიდი დივანი, თანამედროვე სააბაზანო.
ყველაფერი მისი მამამ გადაიხადა, თანხების გადარიცხვით უზრუნველყო, რომ შვილიშვილმა კარგად ყოფნა შეძლოს.ილია დივანზე ისვენებდა, თითოეული მტვრის ფიფქისთვის დასცინოდა ნატალიას. მართლაც ჰგონოდა, რომ ყოველი კომფორტი მისი დამსახურება იყო.
მაგრამ ამ დილით მან ყველა ზღვარი გადალახა. ნატალია იცოდა: თუ ახლა დუმილს გააგრძელებს, ხვალ ყველაფერი უარესი იქნება.ხელში აიღო ტელეფონი:— მამა, გამარჯობა.
— გამარჯობა, ნატასა. როგორაა შვილიშვილი?
— დაძინებულია. მამა… მჭირდება შენი ბრიგადა სამუშაოდან. და რამდენიმე სატვირთო მანქანა.— რაღაცას ვიწვდით ბანაკში?— არა. ვაბრუნებთ ილიას ბინას პირვანდელ მდგომარეობაში. ყველა ჩემი ნივთი დავბრუნებ და სარჩელს დავაყენებ განქორწინებისთვის.
სადენი სიჩუმე. გრიგორი ივანოვიჩი არასოდეს ერეოდა, თუ მკაფიო ხმა ესმოდა ქალიშვილისგან.— კარგი. ერთი საათის განმავლობაში იქ ვიქნებით.სამუშაოები სწრაფად და მეთოდურად დაიწყეს: ჯერ ნატალიას პირადი ნივთები, ჭურჭელი, სათამაშოები, შემდეგ ავეჯი,
კარადები. კედლები, იატაკი, შიდა კარები წარსულში გაქრნენ. სამზარეულო ყრუ, ცარიელ ყუთად იქცა, ნატალია თავად იღებდა შუქებს ჭაღებიდან, მხოლოდ სუსტი სინათლე დარჩა.დილის ხუთ საათზე ბინაში მხოლოდ მშენებლობის მტვერი და ტენიანობის სუნი დარჩა. ეს ილიას რეალობაა.
ტელეფონი ჩარტყა: ილია.— ისე, მზადაა ვახშამი?— კი. მოვამზადე სიურპრიზი.ნატალია ჩუმად დადებს ტელეფონს, ბავშვს მამას გადასცემს და გასაღებებს მტვრიან ფანჯრის დახლზე დებს. ერთი სართული ზემოთ ადიან, რომ ფინალის მოლოდინი ჰქონდეთ.
ილია და ლუდმილა მარკოვნა ზუსტად დროზე მოვიდნენ. კარი გაიღო. არაფერი ადგილას არ იყო: დივანი, ავეჯი, پردეები გაქრა, მხოლოდ შავი ბეტონი. ილია გადმოვარდა, სიძე კედელს შეეჯახა.— მოიპარეს! — იყვირა ლუდმილა მარკოვნამ. — პოლიციას დაურეკე!
ილია ცარიელ სამზარეულოში იდგა, ხელში ქაღალდი ეჭირა:„მხოლოდ ჩემი ნივთები წავიღე. შენი ძვირფასი კვადრატები დარჩა. განქორწინების სარჩელი დავაყენე. გასაღებები ახლოსაა. კარგი საღამო.“ნახევარ წელიწადში ნატალია კაფეში მშვიდად იჯდა, გვერდით ზრდასრული მატვე.
შეტყობინება aliment-ის შესახებ: უმნიშვნელო თანხა. ყოფილი მეზობლის შეტყობინება: ილია ბინას ქირავდება, 15 ადამიანი იქ სძინავს, ფულზე მუდმივად კამათი მიდის.ნატალია იღიმოდა. ყველაზე მნიშვნელოვანი წაიღო: თავად და შვილი. ილია კი დარჩა, ცარიელ ბეტონის ციხეში, საკუთარი წესებით გაჭედილი.
