— ასე ძლიერ ნუ ქაჩავ! — მიბრძანა სვეტლანამ, თან სარკეში საკუთარ თავს ათვალიერებდა.
მოლიპული კორსეტის თასმა თითებზე შემოვიხვიე და კიდევ ერთხელ მოვქაჩე.
მაქმანი პატარძლის ზურგში ძლიერად ჩაეჭრა.
— მტკივა, იდიოტო! — შეჰკივლა ჩემმა დამ და მხრები შეათამაშა.
— მოითმინე, ჩემო სვეტოჩკა, — კარის მხრიდან დედამ ტკბილი ხმით ჩაიღიღინა. — პატარძლის კაბა იდეალურად უნდა გერგოს.
ბოლო კვანძი შევკარი და გავიმართე.
სვეტლანა ტუალეტის სარკესთან შემოტრიალდა. თეთრი აბრეშუმი მის სხეულს ნაზად გადაეკრა. ორსულობის მეშვიდე კვირა ჯერ კიდევ არაფერს ამხელდა.
— ბეჭდები შენთან არის? — საქმიანი ტონით მკითხა.
— ჩემთანაა.
— ყოჩაღ. მხოლოდ გთხოვ, ლერკა, მემამულე-მოწერის წინ ისეთი მჟავე სახე არ მიიღო.
არაფერი ვუპასუხე.
უბრალოდ, კაბის სახელოდან წარმოსახვითი მტვრის ნამცეცი მოვიშორე.
— სვეტას სიმართლეს ამბობს, — თქვა დედამ, როცა მომიახლოვდა და ფარდა გაუსწორა. — ნუ გაუფუჭებ დას დიდ დღეს. ხალხი გიყურებს. რაც მოხდა, მოხდა.
სარკეში დედის თვალებს შევხედე.
მოხდა.
რა მოსახერხებელი სიტყვაა.
ჩემი ცხოვრების ოთხი წელი უბრალოდ „მოხდა“.
ოთხი წელი, რომელიც მაქსიმთან გავატარე.
ჩემს ბინაში ვცხოვრობდით. ერთსა და იმავე საწოლში გვეძინა. იპოთეკაზე, საერთო მომავალზე და პატარა ძაღლზეც კი ვოცნებობდით.
შემდეგ, ორი თვის წინ, მაქსიმი სამსახურიდან სახლში დაბრუნდა.
უჩვეულოდ ჩუმი იყო.
სამზარეულოში დაჯდა, შემომხედა და თქვა ის ერთადერთი წინადადება, რომელმაც ჩვენი მთელი საერთო ცხოვრება ერთ წამში დაამსხვრია.
სვეტლანა მისგან ბავშვს ელოდებოდა.
ჩემი მშობლების აგარაკზე ჰქონდათ ერთმანეთთან ურთიერთობა.
მაისში.
მაშინ, როცა მე მივლინებაში ვიყავი.
და ახლა აქ ვიდექი.
მე პატარძლის მეჯვარე ვიყავი.
იმიტომ, რომ დედის თქმით:
„მაინც ოჯახი ვართ, ვალერია. ოჯახის ჭუჭყიანი თეთრეულის გამოფენა საჭირო არ არის.“
— ტაქსს გამოვიძახებ, — მშვიდად ვთქვი და ოთახიდან გავედი.
დერეფანში დამხუთველი სიცხე იდგა. თმის ლაქისა და ნათესავების იაფფასიანი სუნამოს სუნი ერთმანეთში ირეოდა.
სააბაზანოს კარი ნახევრად ღია იყო და იქიდან მაქსიმი გამოვიდა.
ახლად გაპარსული.
ძვირფას, მუქ ლურჯ კოსტიუმში.
იმ კოსტიუმში, რომელიც თებერვალში, მის დაბადების დღეზე, მე ვუყიდე.
— ლეროჩკა… — დაბნეულად მომიახლოვდა. — როგორ ხარ?
მისი პრიალა ფეხსაცმლისკენ დავიხედე.
— შესანიშნავად, მაქს. უკეთესად ვერ ვიქნებოდი.
მომიახლოვდა და იდაყვზე შეხება სცადა.
უკან დავიხიე.
— ლეროკ, ნუ ბრაზობ, რა — სინანულით გაიღიმა. — გულს ვერ უბრძანებ. ასე მოხდა. მაგრამ მაინც… ჩვენ ხომ ახლობელ ადამიანებად ვრჩებით, არა?
არ ვუპასუხე.
უბრალოდ, მის თაფლისფერ, მოჩვენებით ღიმილს ვუყურებდი.
— დედამ მითხრა, კვირას გადადიხარ — მხიარულად დაამატა. — ასეა?
რაღაც გამეჭიმა გულში.
— დიახ. ჩემი ნივთების უმეტესობა უკვე ჩალაგებულია.
ამ დროს დედა ოთახიდან გამოვიდა. ბოლო სიტყვები გაიგონა.
— აი, ასე, ჩემო ჭკვიანო გოგო, ლერა, — თქვა მან და მაქსიმს მხარზე ხელი დაადო. — ბებიაშენის ბინა ფართოა, ოროთახიანი. სვეტას კი მალე ბავშვის გაჩენა მოუწევს. თქვენ, ახალგაზრდა ცოლ-ქმარს, რა გჭირთ, ბინიდან ბინაში რომ იაროთ?
ბებიაჩემის ბინა.
დიახ.
ოღონდ ბებიაჩემმა ეს ბინა ჩემს სახელზე გააფორმა.
ერთადერთ მესაკუთრედ.
მის გარდაცვალებამდე ხუთი წლით ადრე.
იმიტომ, რომ მე ვუვლიდი, მაშინ როცა დედა და სვეტლანა კურორტიდან კურორტზე დადიოდნენ.
ოჯახი კი ყოველთვის ისე საუბრობდა ამ ბინაზე, თითქოს საერთო საკუთრება ყოფილიყო.
— შენ მაინც კარიერაზე ხარ გადართული, — განაგრძო დედამ და მაქსიმს ჰალსტუხი გაუსწორა. — კარგად გამოიმუშავებ. საკუთარ თავს ლამაზ პატარა სტუდიოს იქირავებ. მარტო ადამიანს დიდი ბინა რაში სჭირდება?
— როცა მარტო ხარ, ბევრი რამ აღარ გჭირდება, — ვუპასუხე.
— მაშინ ქორწინების რეგისტრაციის შემდეგ ლამაზად გადასცემ მაქსიმს გასაღებებს, — კმაყოფილმა თავი დაუქნია. — ეს იქნება თქვენი საქორწილო საჩუქარი.
ჩანთაში ხელი ჩავყავი.
ტელეფონმა მოკლედ დაივიბრა.
„თანხა სრულად ჩაირიცხა. ნასყიდობა დარეგისტრირებულია. 09:14.“
ტელეფონი ნელა ისევ ჩანთაში ჩავაბრუნე.
— საჩუქარი იქნება, — ვთქვი.
გამეღიმა.
— გპირდებით.
სამოქალაქო რეესტრში მენდელსონის საქორწილო მარში ყალბად ჟღერდა.
მაღალი კოსით შეკრული თმის მქონე რეგისტრატორი მონოტონური ხმით საუბრობდა სიყვარულის ნავზე და ოჯახურ ნავსაყუდელზე.
სვეტლანას მაქსიმისთვის ხელი ჩაეჭიდა.
ბრწყინავდა.
მაქსიმი ნერვიულად კოსტიუმის კიდეს აწვალებდა.
მე პირველ რიგში ვიდექი, დედის უკან.
— შეხედე მათ, — ჩამჩურჩულა დედის დამ, რაია დეიდამ. — რა ლამაზი წყვილია! შენ კი, ლერკა, ნუ დარდობ. სხვას იპოვი. მთავარია, სვეტას ბოლოს და ბოლოს გათხოვება მოვახერხეთ.
შევხედე.
— გათხოვება მოვახერხეთ, — ჩუმად გავიმეორე.
— მაქსიმ, იღებ თუ არა სვეტლანას ცოლად?
— დიახ!
— სვეტლანა, იღებ თუ არა მაქსიმს ქმრად?
— დიახ!
ბეჭდები თითებზე გაიკეთეს.
ის ბეჭდები, რომლებიც მანამდე ჩემს ჩანთაში იდო.
დარბაზმა ტაში დაუკრა.
დედა თვალსაჩინოდ იწმენდდა ცრემლებს მაქმანიანი ცხვირსახოცით.
სვეტლანა ჩემკენ შემოტრიალდა.
მის თვალებში ტრიუმფი ბრწყინავდა.
უმცროსი დის გამარჯვება, რომელმაც ბოლოს და ბოლოს სხვისი სათამაშო დაისაკუთრა.
მეც გავუღიმე.
ყველას ეგონა, რომ განადგურებული ვიყავი.
არავინ იცოდა ერთი რიცხვის შესახებ.
450 000 რუბლი.
სწორედ ამდენი მართებდა მაქსიმს ჩემთვის.
ნახევარი წლის წინ მან სხვისი მანქანა დაამტვრია. სასამართლოში ჩივილით ემუქრებოდნენ.
ერთად ვტიროდით.
მე კი ჩემს სახელზე ავიღე სამომხმარებლო სესხი, რათა სასამართლოსგან გადამერჩინა.
დღემდე მე ვიხდიდი.
დედამ იცოდა.
სვეტლანამაც იცოდა.
და არც ერთს არ აინტერესებდა.
— მწარე! მწარე! — იყვირა ვიღაცამ დარბაზის უკანა მხრიდან.
მაქსიმმა კი ჩემს დას აკოცა.
ვუყურებდი.
და პირველად ტკივილი არ მიგრძვნია.
მხოლოდ რაღაც სრულიად სხვა.
სიცარიელე.
და მოლოდინი.
ქორწილამდე ჯერ კიდევ ორი საათი იყო.
რესტორანი „ზოლოტოი ვეკ“ უგემოვნო, მდიდრული ჭაღებით ბრწყინავდა.
მაგიდები სალათებით, ცივი საუზმეულითა და ცხელი კერძებით იყო გადავსებული. დიჯეი ძველ ჰიტებს უკრავდა.
სტუმრები უკვე მესამე ჭიქაზე იყვნენ.
დედას სახე წითელი ლაქებით ჰქონდა დაფარული და, რა თქმა უნდა, მთავარ მაგიდას ის განაგებდა.
— ძვირფასო სტუმრებო! — მიკროფონში დაიღრიალა ბრჭყვიალა პიჯაკში გამოწყობილმა თამადამ. — ახლა კი მოვისმინოთ პატარძლის საყვარელი დის სიტყვა! ვალერია, გთხოვთ, მობრძანდეთ!
დარბაზი დადუმდა.
ჩანგლების ჩხაკუნიც კი შეწყდა.
ყველამ იცოდა სიმართლე.
ყველა სკანდალს, ცრემლებს ან ყალბ ოჯახურ შერიგებას ელოდა.
წამოვდექი.
ავიღე ერთი ჭიქა მინერალური წყალი.
ნელა მივედი ახალდაქორწინებულთა მაგიდასთან.
სვეტლანა დაიძაბა.
თითები სუფრის გადასაფარებელს ჩაავლო.
მაქსიმმა თვალები დახარა.
— სვეტლანა. მაქსიმ.
ჩემი ხმა დინამიკებიდან მშვიდად გაისმა.
— ამ დღეს დიდხანს ელოდით.
დედამ კმაყოფილმა თავი დაუქნია.
— ჩვენ ოჯახი ვართ. ოჯახი კი ყველაზე მნიშვნელოვანია. თქვენ გადაწყვიტეთ, ახალი ცხოვრება დაიწყოთ. მე კი ვიფიქრე, რომ უნდა დაგხმარებოდით.
ჭიქა დავდე.
ჩანთიდან სქელი, თეთრი კონვერტი ამოვიღე.
და სვეტლანას წინ დავდე.
— ეს ჩემი საქორწილო საჩუქარია.
სვეტლანამ მაშინვე დასწვდა.
დედა სკამიდანაც კი ნახევრად წამოდგა.
— რა არის შიგნით, ლეროჩკა? — ხმამაღლა იკითხა. — ბებიაშენის ბინის გასაღებები? ხომ ამაზე ვლაპარაკობდით!
— თითქმის, — გამეღიმა. — გახსენი, სვეტა.
ჩემმა დამ კონვერტი გახია.
დოკუმენტები ამოიღო.
გაშალა.
სახიდან ფერი ერთ წამში გაქრა.
— ეს… რა არის? — ჩურჩულით იკითხა.
მიკროფონი ისევ ჩართული იყო.
ყველამ გაიგონა.
— ნასყიდობის ხელშეკრულება, — მშვიდად ვუთხარი.
დარბაზში გაოგნების ხმამ გაიარა.
რაია დეიდას კინაღამ კავიარიანი სენდვიჩი გადასცდა.
— ბებიაშენის ბინა სამი დღის წინ გავყიდე.
სიჩუმე.
— ცხრა მილიონ რუბლად. თანხა უკვე ჩემს ანგარიშზეა.
დედა წამოხტა.
— ამის უფლება არ გქონდა! ეს ოჯახის ქონებაა! სვეტლანა ორსულადაა!
შევხედე.
— ბინა ჩემს სახელზე იყო. ბებიამ მე დამიტოვა. გადაწყვეტილებას მე ვიღებდი.
— მაგრამ ჩვენ ხომ შევთანხმდით, რომ…
— თქვენ შეთანხმდით. ჩემს გარეშე.
დედას სიტყვა გაუწყდა.
მე კი გავაგრძელე:
— სხვათა შორის, შეღავათიან ფასად გავყიდე. საქმის სწრაფად დასრულება მინდოდა. ის რვასულიანმა ემიგრანტთა ოჯახმა იყიდა.
მაქსიმი პირდაღებული მიყურებდა.
ლურჯი კოსტიუმი, რომელიც მე ვუყიდე, თითქოს უცებ ზედმეტად ვიწრო გახდა.
— ლერა… ეს ხომ უნდა განგვეხილა… — ბორძიკით თქვა. — ახლა რა ვქნათ? სად წავიდეთ?
დავხედე.
— წარმოდგენა არ მაქვს.
ერთი წამით გავჩუმდი.
— მაგრამ გასაღებები ახალი მფლობელებისთვის ერთი საათის წინ გადავეცი.
სვეტლანამ საბუთები გადააგდო.
— ნაგავი ხარ! — იყვირა მან. — ჩემზე შურს იძიებ! ამიტომ გააკეთე ეს ყველაფერი! იმ უბედურის გამო!
— თუ უკვე უბედურებზე ვსაუბრობთ…
ჩანთიდან კიდევ ერთი საბუთი ამოვიღე.
სესხის ხელშეკრულების ასლი.
მაქსიმის წინ დავდე.
— 450 000 რუბლი, მაქსიმ. სწორედ ამდენი მართებ. თვის ბოლომდე უნდა დამიბრუნო. თუ არა, სასამართლოში შევიტან სარჩელს. ყველა ჩემი გადარიცხვისა და ყველა ქვითრის დამადასტურებელი საბუთი მაქვს.
დარბაზი მთლიანად დადუმდა.
ბარის მაცივრის გუგუნიც კი ისმოდა.
— ამას როგორ აკეთებ?! — დედამ გულზე ხელი მიიდო, შემდეგ კი თეატრალურად დაეშვა სკამზე. — საკუთარ ორსულ დას ქუჩაში აგდებ! საკუთარ სისხლსა და ხორცს! ადამიანი არ ხარ, ვალერია!
სამივეს შევხედე.
მაქსიმს.
სვეტლანას.
დედას.
იმ ადამიანებს, ვისთვისაც ოჯახი ნიშნავდა იმას, რომ მე ყველაფერი უნდა შემეწირა, მათ კი ყველაფერი ეკუთვნოდათ.
ჩანთის მხარზე გადასაკიდი თასმა გავისწორე.
— მაგრამ ადამიანი ვარ, დედა.
ერთი წამით გამეღიმა.
— უბრალოდ, ბოლოს და ბოლოს ვისწავლე, რომ ოჯახი არ ნიშნავს იმას, რომ საკუთარ თავს სხვების გამოყენების უფლებას მივცემ.
შემოვტრიალდი.
კარისკენ წავედი.
უკვე თითქმის გასული ვიყავი, როცა მაქსიმმა დამიყვირა.
— ლერა!
გავჩერდი.
არ შემოვბრუნებულვარ.
— კიდევ არის რამე, რაც არ გითქვამს? — მკითხა ჩახლეჩილი ხმით.
ნელა შევბრუნდი.
— დიახ.
დარბაზში ყველა მე მიყურებდა.
ტელეფონი ამოვიღე.
გავხსენი შეტყობინება.
— გახსოვს ის ღამე აგარაკზე, როცა შენ და სვეტლანა ერთად იყავით?
მაქსიმს სახე გაეყინა.
სვეტლანა გაფითრდა.
— მე მხოლოდ შენი საბანკო გადარიცხვების მტკიცებულებები არ შემიგროვებია, — ვუთხარი.
შემდეგ რესტორნის უკანა ნაწილში ტელევიზორის ეკრანი აინთო.
თამადას პროექტორი ჩართული დაეტოვებინა.
ეკრანზე თარიღი გამოჩნდა.
17 მაისი.
მის ქვემოთ კი ვიდეოფაილის სახელი.
მაქსიმის ტელეფონიდან.
დარბაზში ერთდროულად ქაოსი ატყდა.
— ეს რა არის?! — იყვირა დედამ.
მაქსიმი წამოხტა.
— გამორთე!
მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ვიდეოს პირველი რამდენიმე წამიც საკმარისი აღმოჩნდა.
არა იმიტომ, რომ რაიმეს დანახვა შეიძლებოდა.
არამედ იმიტომ, რომ სვეტლანას ხმა ისმოდა.
„ლერა ამას ვერასდროს გაიგებს.“
სვეტლანა ეკრანს ისე მიაშტერდა, თითქოს საკუთარ სასიკვდილო განაჩენს უყურებდა.
მე კი ბოლოს შევბრუნდი.
— სესხი იმიტომ არ ამიღია, რომ შენი გადარჩენა მინდოდა, მაქსიმ.
კაცი მიყურებდა.
— არამედ იმიტომ, რომ მქონოდა მტკიცებულება იმ დღისთვის, როცა საკუთარ თავთან ტყუილი აღარ მინდოდა.
რესტორნის კართან მივედი.
— სესხს გადაიხდი. ბინას ვერ მიიღებთ. ვიდეო კი ხვალ ჩემს ადვოკატთან იქნება.
დედამ ტირილი დაიწყო.
სვეტლანა წამოხტა და უკან გამომეკიდა.
— ლერა, მოიცადე!
ახლა უკვე შევბრუნდი.
— რა გინდა?
ჩემს დას სახე მოეღრიცა.
— მე… მე უბრალოდ მინდოდა, ცხოვრებაში ერთხელ მაინც რაღაც მქონოდა ჩემი.
გამეღიმა.
— სვეტა, შენ ჩემი ცხოვრება არ გინდოდა.
მის საქორწილო კაბას შევხედე.
— შენ ის გინდოდა, რომ მე აღარ მქონოდა საკუთარი ცხოვრება.
ამის შემდეგ გარეთ გავედი.
გარეთ ზაფხულის ქარმა სახეზე დამიბერა.
ასფალტის სუნი მოჰქონდა.
და კიდევ რაღაცას.
თავისუფლების სურნელს.
ტელეფონი ჩანთაში თითქმის ფეთქდებოდა შემომავალი ზარებისგან.
დედა.
სვეტლანა.
მაქსიმი.
ერთმანეთის მიყოლებით.
არც ერთს არ ვუპასუხე.
ტელეფონი უხმო რეჟიმზე გადავიყვანე და გზა გავაგრძელე.
მაგრამ კუთხეში გავჩერდი.
ახალი შეტყობინება მომივიდა.
უცნობი ნომრიდან.
გავხსენი.
„ვალერია, მგონი უნდა დაგელაპარაკო. მე ვიყავი ის ადამიანი, რომელმაც აგარაკის ჩანაწერი გამოგიგზავნა.“
ქვემოთ მეორე შეტყობინება იყო:
„და კიდევ ერთი რამ არის, რაც მაქსიმის შესახებ არ იცი.“
მესამე შეტყობინების წაკითხვისას სუნთქვა შემეკრა.
„ბავშვი, რომელსაც სვეტლანა ელოდება, მაქსიმის არ არის.“
დიდხანს მხოლოდ ეკრანს მივშტერებოდი.
მეგონა, ამ დღეს საბოლოოდ დავხურე ჩემი ცხოვრების ყველაზე საშინელი თავი.
მაგრამ მაშინ რაღაც გავაცნობიერე.
ეს ამბის დასასრული არ ყოფილა.
მე ახლა მხოლოდ პირველ გვერდს ვხსნიდი.
და ამჯერად მე არ ვიქნები მსხვერპლი.
მე ვიქნები ის, ვინც ბოლო კითხვას დასვამს.
და პასუხის შეეშინდება ყველას.
