მემკვიდრეობის წაკითხვამდე უკვე დაიწყეს ბინის გაყოფა. მათი ხმები დაბალი იყო, მაგრამ დარწმუნებით სავსე — თითქოს ყველაფერი წინასწარ გადაწყვეტილი ყოფილიყო.
მე ჩუმად ვიჯექი, ხელები კალთაში მქონდა ჩაკეცილი და ველოდებოდი. არა იმედით, არამედ ვალდებულებით. ვიღაც მაინც უნდა ყოფილიყო იქ.
როცა ნოტარიუსმა „მნიშვნელოვანი“ ნაწილები დაასრულა, ოდნავ ასწია მზერა და ბოლო წინადადება წაიკითხა:— შვილიშვილს, ნადეჟდა ილინიჩნას — ერთი ტყავის ჩემოდანი.
ერთი წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ სიცილი. არა ბოროტი — უფრო მსუბუქი, დამცინავი, მაგრამ საკმარისად მწარე.ჩემოდანი.
უბრალოდ თავი დავუქნიე, საბუთები ავიღე და ისე დავტოვე იქაურობა, უკან არ გამიხედავს. არც შეურაცხყოფა მიგრძვნია და არც იმედგაცრუება. უფრო უცნაური სიცარიელე — თითქოს რაღაც ჯერ არ დასრულებულიყო.
იმ დღესვე გამოვიტანე ჩემოდანი სათავსოდან. მძიმე იყო, ძველი, ტყავი კიდეებზე გაცვეთილი, სახელური შავი ლენტით შეხვეული. დეიდები ისევ იღიმოდნენ. მათთვის ისტორია დასრულებული იყო.
ჩემთვის — სწორედ მაშინ დაიწყო.ჩემოდანი ერთ კვირას იდო დერეფანში. ყოველდღე გვერდს ვუვლიდი. ყოველ საღამოს ვუყურებდი.
ეს არ იყო შიში — უფრო ღრმა შეგრძნება, თითქოს ვიცოდი, შიგნით მხოლოდ წარსული კი არა, პასუხიც იდო, რომლისთვისაც მზად არ ვიყავი.
ერთ საღამოს ბოლოს და ბოლოს მის წინ გავჩერდი. ბინა სიჩუმეში იყო. ცივ იატაკზე ჩამოვჯექი და საკეტებს შევეხე. ოთხი ციფრი. ვცადე თარიღები — არაფერი გამოვიდა. შემდეგ, თითქმის გაუცნობიერებლად, ჩემი დაბადების წელი ჩავწერე.
კლიკ.მცირე ხმა იყო, მაგრამ ჩემში ექოდ გაისმა.ნელა გავხსენი ჩემოდანი.
პირველი სუნი იყო — ძველი ქაღალდი, ტყავი და ის სუნამო, რომელსაც ბებია ყოველთვის ატარებდა. ერთი წამით მომეჩვენა, თითქოს გვერდით მედგა.
შიგნით ფოტოები იყო, მოწესრიგებულად დაწყობილი. ბაბუა ახალგაზრდობაში, ბებია მომღიმარი, მე ბავშვობაში მათ ხელებში. თითოეული ფოტო თითქოს დროის ნაწილს სუნთქავდა.
ქვემოთ ორი კონვერტი იდო.პირველში საბუთები იყო — მიწის ნაკვეთი მოსკოვის მახლობლად. ყველაფერი ოფიციალურად, წესრიგში. ვუყურებდი და მაშინვე ვერ ვაცნობიერებდი. მეორე კონვერტზე ჩემი სახელი ეწერა.
გავხსენი.„ნადიუშა…“ნელა ვკითხულობდი, თითქმის ჩურჩულით. ის არ ამართლებდა თავს, არ ხსნიდა — უბრალოდ ყვებოდა. ხედავდა ყველაფერს. იცოდა, ვინ მოდიოდა, ვინ რეკავდა, ვინ ნამდვილად ზრუნავდა.
მან არ დამიტოვა ის, რაც გარედან ძვირფასად ჩანდა.მან დამიტოვა ის, რაც რეალური იყო.მიწა.ფესვები.არჩევანი.
როცა კითხვა დავასრულე, ხელები მიკანკალებდა. პირველად მისი სიკვდილის შემდეგ ვიტირე. ჩუმად, ღრმად. არა მხოლოდ მწუხარებისგან — არამედ იმისგან, რომ ვიღაც მართლა მხედავდა.
მეორე დილით საბუთები გადავამოწმე. მიწის ღირებულება ბევრად აღემატებოდა ბინასა და აგარაკს ერთად აღებულს. თითქმის ირონიული იყო.
მაგრამ გამარჯვება არ მიგრძვნია.პასუხისმგებლობა ვიგრძენი.ყველაფერი ფრთხილად დავაბრუნე ჩემოდანში და ისევ დავხურე. ამჯერად საკეტები მარტივად ჩაიკეტა, თითქოს წინააღმდეგობა აღარ არსებობდა.
ტელეფონმა დარეკა.— გახსენი? — მკითხა თამარამ.ჩემოდანს შევხედე.— კი.— და რა იყო შიგნით?პაუზა გავაკეთე.— მოგონებები, — ვუპასუხე.
მეორე მხარეს ამოოხვრასავით ხმა გაისმა. იმედგაცრუება. ან შვება.— მე ხომ გითხარი, — თქვა მან.ტელეფონი გავთიშე და აივანზე გავედი.
ჰაერი ცივი იყო, მაგრამ უკვე გაზაფხულის სუნი ჰქონდა. ქვემოთ პატარა გოგონა საქანელებისკენ გარბოდა, იცინოდა და არ აქცევდა ყურადღებას, როგორ ეძახდნენ.
დიდხანს ვიდექი.ბებიაზე ვფიქრობდი. მის ჩუმ წესრიგზე — ახსნა-განმარტებებისა და დრამის გარეშე. არა იმის მიხედვით, ვის რა სჭირდებოდა გარეგნულად, არამედ ვის რა უყვარდა სინამდვილეში.
შიგნით დავბრუნდი.ჩემოდანი დერეფანში იდო, უძრავად. უკვე აღარ ჩანდა ძველი. აღარ ჩანდა უმნიშვნელო.ეს იყო დასაწყისი.მე დამიტოვეს ერთი ჩემოდანი.დეიდები იცინოდნენ.ისინი ჯერ კიდევ არ იციან.
