ნაწილი 2
მეორე დილით პირდაპირ Banco del Centro-ში წავედი, ისტორიულ ცენტრში. როგორც კი შენობა დავინახე, კანზე ჟრუანტელმა დამიარა. შესასვლელი ჩვეულებრივ ბანკს საერთოდ არ ჰგავდა
— თითქოს რაღაც დახურულ, დიდი ხნის წინ ჩაკეტილ სივრცეში შესასვლელი იყო. კარის ორივე მხარეს ორი მასიური რკინის ლომი იდგა, უძრავად, თითქოს ყველას აკვირდებოდნენ, ვინც შედიოდა.
და უცებ ბებიას სიტყვებმა აღარ დამამახსოვრდა როგორც დაბნეულობა.
ისინი გაფრთხილებებს ჰგავდნენ.
შიგნით ჰაერი ცივი და ზედმეტად სუფთა იყო, თითქოს წარსულის ყველა კვალი წაეშალათ. ჩემი ნაბიჯები მარმარილოს იატაკზე ხმამაღლა ისმოდა — ზედმეტად მკაფიოდ, თითქოს შენობა თვითონ მისმენდა.
გავემართე 739-ე ფანჯრისკენ.
ჩემს ხელში საბუთები მიკანკალებდა — მეურვეობის დოკუმენტები, ოფიციალური ხელმოწერები. ერთადერთი მტკიცებულება, რომ იქ ყოფნის უფლება მქონდა, მიუხედავად იმისა, რომ შიგნით საერთოდ არ ვიყავი დარწმუნებული საკუთარ თავში.
— მინდა 739-ე სეიფზე წვდომა, — ვთქვი.
მოლარემ მაშინვე არ მიპასუხა. ჯერ საბუთები შეამოწმა, მერე მე, მერე ისევ საბუთები — ზედმეტად დიდხანს.
ბოლოს თქვა:
— ამ სეიფისთვის ორი რამ არის საჭირო. ფიზიკური გასაღები… და კოდი.
მუცელი შემეკუმშა.
კოდი ვიცოდი.
7319.
მაგრამ გასაღები…
გასაღები არ მქონდა.
ბანკიდან გამოსვლისას მზე მკაცრად მეჩვენა, თითქმის აგრესიულად. გულისცემა ისე სწრაფი მქონდა, რომ ყველაფერი დანარჩენი გაქრა. ბებიას ფრაგმენტული სიტყვები თავში კოდივით მიტრიალებდა, რომელიც ბოლოს და ბოლოს იწყებდა აზრის მიღებას.
და მაშინ მივხვდი.
„არ ენდო იმ ჩიტებს, რომლებიც არ მღერიან.“
ეს სისულელე არ იყო. ეს მინიშნება იყო.
ბავშვობაში ბებიას ძველ სახლში დეკორატიული გალია იდგა, ორი ფაიფურის კანარით. სრულყოფილი, თითქმის ცოცხალივით. მაგრამ არასდროს ხმას არ იღებდნენ. ერთხელაც კი არა.
ყველა ამბობდა, უბრალოდ დეკორაციააო.
მაგრამ ბებია მათ დიდხანს უყურებდა.
და ახლა მივხვდი რატომ.
სახლი უკვე გაყიდული იყო. ბიძებმა ყველაფერი ისე მოიშორეს, თითქოს უბრალო გარიგება ყოფილიყო.
მაგრამ მათ რაღაც დატოვეს.
იმ დღეს კოიოაკანში წავედი. ქუჩები თითქოს დროში გაყინული იყო: წითელი კედლები, გადახლართული მცენარეები, კარები, რომლებიც მთელ ისტორიებს მალავდნენ.
როცა სახლთან მივედი, კარზე დაკაკუნებამდე დავყოვნდი.
ეს თითქოს ზღვარს კვეთდა, საიდანაც უკან დაბრუნება აღარ იქნებოდა.
კარი ახალგაზრდა ქალმა გააღო. გაკვირვებული ჩანდა, მაგრამ არა აგრესიული.
ყველაფერი ავუხსენი: ალცჰაიმერი, ბებიას მიტოვება, სახლის გაყიდვა, დაკარგული გალია.
მისი სახე ნელ-ნელა შეიცვალა და დამშვიდდა.
— როცა სახლი ვიყიდეთ, რაღაც ნივთები კიდევ იყო დარჩენილი… — ჩუმად მითხრა. — ჩემი ქმარმა ისინი სარდაფში ჩადო. ფიქრობდა, რომ შეიძლება ოდესმე ვინმე დაბრუნებულიყო.
ქვემოთ ჩამიყვანა.
სარდაფში ცივი, ნესტიანი ჰაერი იდგა. მტვერი და ძველი დროის სუნი ერთმანეთში ირეოდა. ყუთები თითქოს დავიწყებული ცხოვრების ფენებად ეწყო.
და მაშინ დავინახე.
გალია.
ზუსტად ისეთი, როგორიც მახსოვდა — მხოლოდ გაცვეთილი, ფერი დაკარგული, მტვერში ჩაფლული. ფაიფურის კანარები ისევ იქ იჯდნენ, უძრავად, თითქოს ათწლეულებია ელოდნენ ამ მომენტს.
ხელები მიკანკალებდა, როცა ავიღე.
მანქანაში ლოდინი აღარ შემეძლო.
ფრთხილად გავხსენი მარცხენა კანარი.
შიგნით პატარა გასაღები იდო, გაყვითლებულ ქაღალდში გახვეული.
სუნთქვა გამიჩერდა.
ეჭვი აღარ არსებობდა.
ეს შემთხვევითობა არ იყო.
ეს გეგმა იყო.
მეორე დღეს 739-ე სეიფი გაიხსნა.
ლითონის კარი ისე აჭრიალდა, თითქოს ათწლეულებია არ შეხებია არავის.
შიგნით მხოლოდ ფული არ იყო.
იქ დამალული ცხოვრება იყო.
ძველი ქსოვილებში გახვეული სამკაულები. მიწების დოკუმენტები, რომლებზეც არავინ საუბრობდა. ფრთხილად დალაგებული ფულადი შეკვრები, თითქოს ყველაფერი წინასწარ იყო დაგეგმილი.
და მერე წერილი.
ბაბუასგან.
მაგრამ ყველაზე მეტად ის აქციები გამაკვირვა — 1980-იან წლებში ნაყიდი ტექნოლოგიური კომპანიის წილები, მაშინ თითქმის უსარგებლო.
ახლა კი მილიონებს ღირდა.
წერილს რომ ვკითხულობდი, თვალები დამიბინდა.
ის წერდა, რომ თუ აქამდე მოვედი, ეს ნიშნავდა, ბებიამ საკმარისად მენდო, რომ სწორ გზაზე დავეყენებინე.
და მხოლოდ ერთ რამეს მთხოვდა:
ბოლომდე მომევლო მისთვის.
ჩემმა ბიძებმა იფიქრეს, რომ ყველაფერი წაიღეს, როცა სახლი გაყიდეს.
მაგრამ მათ მხოლოდ ზედაპირი ნახეს.
ნამდვილი მემკვიდრეობა არასდროს იყო თვალსაჩინო.
ის დამალული იყო — არა მხოლოდ ქონების დასაცავად, არამედ სიმართლის გამოსააშკარავებლად მათ შესახებ, ვინც ამბობდა, რომ უყვარდათ.
მაგრამ სიჩუმე დიდხანს არ გაგრძელდა.
ჯერ ანონიმური შეტყობინება მოვიდა მოხუცთა დაცვის სამსახურში: თითქოს ფსიქიკურად არასტაბილური ვიყავი და ბებიას ფულს ვპარავდი.
შემდეგ დაიწყო ჭორები: ალკოჰოლიზმი, საავადმყოფო, ნგრევა.
ერთმა ყოფილმა თანაკლასელმა სუპერმარკეტში დამიდასტურა ერთ-ერთი მათგანი, თითქოს ნასწავლ ტექსტს იმეორებდა.
მაშინ მივხვდი.
მათ არ უნდოდათ მხოლოდ მეურვეობის წართმევა.
მათ უნდოდათ ჩემი გაქრობა.
მაგრამ უკვე წინ ვიყავი.
ბანკში დავბრუნდი.
— კიდევ არის სხვა ანგარიში მის სახელზე? — ვიკითხე.
იყო.
ანგარიში 1847.
რაც იქ ვიპოვე, ყველაფერი ისევ შეცვალა.
მიწები კერეტაროში და მერიდაში. ძველი ინვესტიციები. საკუთრების დოკუმენტები, რომლებიც აჩვენებდა, რომ ბებიას ქონება ბევრად უფრო დიდი და ბევრად უფრო კარგად დამალული იყო, ვიდრე ვინმეს წარმოედგინა.
იმ დღეს საუკეთესო ადვოკატი ავიყვანე, ორი სერტიფიცირებული მომვლელი და ბუღალტერი.
ყველაფერი იურიდიულად დავიცავი.
როცა დეიდამ პანიკაში დამირეკა, რადგან მეზობლებმა ჩემს ბინაში ექთნების მოსვლა-წასვლა დაინახეს, მშვიდად ვუპასუხე:
— აღარ მეშინია თქვენი ყეფის. ახლა მე ვკბენ.
ის არ იცოდა, რომ შემდეგი სხდომა ჩემს დაცვაზე აღარ იქნებოდა.
ის მათ ქმედებებზე იქნებოდა.
და პირველად…
ისტორიას ისინი აღარ აკონტროლებდნენ.
