ოლეგს ყველაზე მეტად ის კი არ აწუხებდა, რომ ნადეჟდამ განქორწინებაზე დაუფიქრებლად დათანხმდა.
არამედ ის, რომ ერთხელაც არ უთხოვია მისთვის, გადაწყვეტილება გადაეხედა.
ამას უბრალოდ ვერაფრით ხსნიდა.
რატომღაც დარწმუნებული იყო, რომ რამდენიმე თვის შემდეგ თავდაპირველი სიჯიუტე გაუვლიდა. ნადეჟდა დამშვიდდებოდა, მიხვდებოდა, როგორი რთული იყო მის გარეშე ცხოვრება და ერთხელ მაინც დაურეკავდა.
აუცილებლად იმისთვის არა, რომ უკან დაბრუნება ეთხოვა.
ერთი წინადადებაც საკმარისი იქნებოდა.
რაღაც ისეთი, საიდანაც ოლეგი მიხვდებოდა, რომ ქალისთვის მარტო ცხოვრება მაინც არ აღმოჩნდა ისეთი მარტივი, როგორც თავიდან აჩვენებდა.
მაგრამ ერთი თვე გავიდა.
შემდეგ — ორი.
შემდეგ კი ნახევარი წელი.
ნადეჟდას არ დაურეკავს.
არც ერთხელ.
დარწმუნებული იყო, რომ ქალი მაინც ინანებდა
თერთმეტი წელი ცხოვრობდნენ ერთად.
ოლეგი ორმოცდაერთი წლის იყო, ნადეჟდა — ოცდაცხრამეტის. საერთო შვილი არ ჰყავდათ, ხოლო ბინა ქორწინებამდე უკვე ნადეჟდას სახელზე იყო გაფორმებული. ამიტომ მაინც არ მოუწევდათ კამათი იმაზე, თუ ვის უნდა დარჩენოდა.
განქორწინება ერთ კვირა დილით დაიწყო.
ოლეგი სამზარეულოში დაჯდა და უთხრა, რომ წასვლა სურდა.
რა თქმა უნდა, არ უთქვამს, რომ მის ცხოვრებაში სხვა ქალი იყო.
ჯერ ათი წუთის განმავლობაში გრძნობების გაცივებაზე ილაპარაკა.
შემდეგ — განსხვავებულ ინტერესებზე.
მერე კი იმაზე, რომ ისინი უკვე დიდი ხანია ცოლ-ქმრად კი არა, უბრალოდ ერთმანეთის გვერდით მცხოვრებ ორ ადამიანად არსებობდნენ.
ამ დროს ნადეჟდა ახლად გარეცხილ ტანსაცმელს კეცავდა.
არ გაუწყვეტინებია.
არ უტირია.
არ უკითხავს, ვინ იყო ის სხვა ქალი.
უბრალოდ ბოლომდე მოუსმინა.
პირსახოცები ფრთხილად მოათავსა კარადაში, კარი დახურა და შემდეგ ქმარს შეხედა.
— უკვე გადაწყვიტე?
ოლეგი გაკვირვებული დარჩა.
— რა?
— ის, რომ წასვლა გინდა. თუ უბრალოდ გინდა, რომ ვცადოთ და ურთიერთობა გამოვასწოროთ?
ოლეგი რამდენიმე წამით ჩუმად იყო.
ფანჯრისკენ გაიხედა და ბოლოს თქვა:
— გადაწყვეტილება მივიღე.
ნადეჟდამ თავი დაუქნია.
— მაშინ სპექტაკლი ნუ მოვაწყობთ. ჩაალაგე ის, რაც ახლა გჭირდება. დანარჩენ ნივთებს მერე მოვაგვარებთ.
ნადეჟდას სიმშვიდე ოლეგს სულ უფრო აღიზიანებდა.
რატომღაც ეჩვენებოდა, რომ ქალი უბრალოდ თავს იკატუნებდა, თითქოს ძლიერი იყო.
თითქოს განზრახ ცდილობდა დაეჯერებინა, რომ ეს ყველაფერი არ სტკიოდა.
უკვე კართან იდგა, როცა თავი ვეღარ შეიკავა:
— ოღონდ მოგვიანებით არ თქვა, რომ არ გაგაფრთხილე. ახლა გგონია, რომ მარტო ყველაფერი შესანიშნავად იქნება. მაგრამ ნახევარი წლის შემდეგ ამას სულ სხვანაირად შეხედავ.
ნადეჟდამ კარადის კარი დახურა.
— რატომ არის შენთვის ასე მნიშვნელოვანი, რომ მე ცუდად ვიყო?
ოლეგმა წარბები შეკრა.
— ჩემთვის მნიშვნელოვანი არ არის. უბრალოდ ცხოვრებას ვიცნობ. ჩვენს ასაკში უკვე არც ისე ადვილია ყველაფრის თავიდან დაწყება.
ნადეჟდა რამდენიმე წამით მხოლოდ უყურებდა.
შემდეგ გაიღიმა.
არა დამცინავად.
არა მწარედ.
უბრალოდ ისე, როგორც ადამიანი, რომელსაც კამათი უკვე აღარ სურს.
რამდენიმე დღის შემდეგ მათ ერთად შეიტანეს განქორწინების განაცხადი.
რადგან საერთო არასრულწლოვანი შვილი არ ჰყავდათ და არც ერთი არ ეწინააღმდეგებოდა განქორწინებას, ერთი თვის შემდეგ ისინი ოფიციალურადაც განქორწინდნენ.
ნივთები ერთმანეთში გაინაწილეს. ოლეგმა წაიღო ის, რაზეც შეთანხმდნენ, ნადეჟდა კი საკუთარ ბინაში დარჩა.
ბოლოს, როცა ოლეგი კიდევ რამდენიმე ყუთის წასაღებად დაბრუნდა, კაცმა კვლავ ვერ შეიკავა თავი:
— მაინც მიხვდები, რომ მე შენი ცხოვრების ყველაზე ცუდი არჩევანი არ ვყოფილვარ.
ნადეჟდამ შეხედა.
— შეიძლება.
ოლეგს უკვე თითქმის გაეღიმა, როცა ქალმა დაამატა:
— მაგრამ მაშინ ეს უკვე ჩემი პრობლემა იქნება.
და კარი მის უკან დაკეტა.
პირველ თვეებში ოლეგი დროდადრო ნადეჟდას ამბებს კითხულობდა.
რა თქმა უნდა, ყოველთვის ისე, თითქოს სრულიად შემთხვევით აინტერესებდა.
— ისევ იმავე ადგილას მუშაობს?
— გადასვლას არ აპირებს?
— ახლა მარტო დადის ხოლმე სალაშქროდ?
— ვინმეს შეხვდა?
ერთხელ დედასაც კი უთხრა:
— ალბათ უბრალოდ სიამაყის გამო აჩვენებს, რომ ყველაფერი კარგად აქვს.
ერთადერთი ადამიანი, რომელსაც ბოლოს ამ ყველაფერმა თავი მოაბეზრა, პაველი იყო.
ისინი სტუდენტობის დროიდან იცნობდნენ ერთმანეთს. ერთად გაიზარდნენ, ხშირად ეხმარებოდნენ ერთმანეთს, ერთად დადიოდნენ სალაშქროდ და წლების განმავლობაში თითქმის ყველაფერს უზიარებდნენ ერთმანეთს.
პაველი ნადეჟდასაც კარგად იცნობდა.
ერთ საღამოს ოლეგმა კვლავ ახსენა ყოფილი ცოლი.
შემდეგ კი სავარძელში გადაწვა და კმაყოფილმა გაიღიმა.
— არაფერი. დრო გავა. ბოლოს მაინც ვნახავთ, ვის უფრო წაადგა განქორწინება.
პაველმა ჩანგალი დადო.
— ასე ძალიან რატომ ელოდები, რომ მას ცუდად ექნება?
ოლეგმა წარბი ასწია.
— მე არაფერს ველოდები.
— მაშინ მუდმივად ნუ კითხულობ მის ამბებს.
— უბრალოდ მაინტერესებს.
— არა. შენ გინდა გაიგო, რომ ის იტანჯება.
ოლეგს სახე მოეღუშა.
— ვაჰ. ახლა უკვე მისი ადვოკატიც გახდი?
პაველმა ამოიოხრა.
— არავის ვიცავ. უბრალოდ ვერ ვხვდები, ამას რისთვის აკეთებ.
— არაფრისთვის.
— მაშინ გაუშვი.
ამ სიტყვების შემდეგ ხანგრძლივი სიჩუმე ჩამოწვა.
ოლეგს არ მოეწონა, რაც გაიგონა.
კიდევ უფრო ნაკლებად მოეწონა ის, რომ პაველი მის მხარეს არ დადგა.
საუბარი უსიამოვნოდ დასრულდა.
ამის შემდეგ ისინი სულ უფრო იშვიათად საუბრობდნენ.
რამდენიმე თვის შემდეგ უკვე მხოლოდ დაბადების დღეებსა და დღესასწაულებზე უგზავნიდნენ ერთმანეთს მოკლე შეტყობინებებს.
ბოლოს კი მათი ურთიერთობა თითქმის მთლიანად გაწყდა.
ოლეგმა ესეც უბრალოდ ცხოვრების ნაწილად ჩათვალა.
ადამიანები ერთმანეთს შორდებიან.
ყოველ შემთხვევაში, ასე ეგონა.
წელიწად-ნახევრის შემდეგ ნადეჟდა დაინახა
შეხვედრა სრულიად შემთხვევითი იყო.
ოლეგი სავაჭრო ცენტრთან მანქანისკენ მიდიოდა, როცა ნაცნობი სილუეტი შენიშნა.
თავდაპირველად მხოლოდ სახე იცნო.
შემდეგ კი ღია ფერის პალტოს ქვეშ მომრგვალებული მუცელი დაინახა.
შეჩერდა.
ნადეჟდამაც შეამჩნია.
— გამარჯობა, — უბრალოდ თქვა მან.
— გამარჯობა.
ოლეგმა ქალი შეათვალიერა.
— აი, ეს კი სიახლეა.
ნადეჟდამ ოდნავ გაიღიმა.
ოლეგს რატომღაც ჯერ კიდევ უჭირდა ამის დაჯერება.
— დიდი ხანია?
ნადეჟდამ გაუგებრად შეხედა.
— რა?
ოლეგმა მის მუცელს დახედა.
ქალი მაშინვე მიხვდა.
— საკმაოდ დიდი ხანია.
კაცმა არ იცოდა, რატომ უნდოდა საუბრის გაგრძელება.
ალბათ ელოდა, რომ ნადეჟდა ყველაფრის მოყოლას დაიწყებდა.
რომ მოუყვებოდა, როგორი ბედნიერი იყო.
რომ ახალ მამაკაცს გააცნობდა.
რომ როგორმე დაუმტკიცებდა: მის გადალახვას ნამდვილად შეძლო.
მაგრამ ნადეჟდას არაფერი მსგავსი არ გაუკეთებია.
ბოლოს ოლეგმა ჰკითხა:
— ანუ ცხოვრება მაინც აეწყო?
საკუთარ ხმაში თვითონაც იგრძნო ის ძველი, ქედმაღლური ღიმილი, რომლითაც ოდესღაც ეუბნებოდა, მალე თავად ნახავ, როგორი რთული იქნება მარტო ცხოვრებაო.
ნადეჟდამ ჩანთის სახელური გაისწორა.
— დიახ.
— ბედნიერი ხარ?
ქალი რამდენიმე წამით უყურებდა.
— დიახ, ოლეგ. ბედნიერი ვარ.
სულ ეს იყო.
არაფერი აუხსნია.
არ მოუყოლია.
არ უცდია მისი დარწმუნება.
უბრალოდ დაემშვიდობა და თავისი მანქანისკენ წავიდა.
ოლეგი კი იქ დარჩა.
უცნაურმა შეგრძნებამ მკერდი მოუჭირა.
ნადეჟდას რომ ეთქვა, ყველაფერი იდეალურად მაქვსო, ოლეგი ალბათ იფიქრებდა, რომ უბრალოდ პროვოცირებდა.
მაგრამ ქალის ხმაში არანაირი სურვილი არ ჩანდა, რამე დაემტკიცებინა.
ის უბრალოდ ბედნიერი იყო.
იმ საღამოს ოლეგმა დედას მოუყვა.
— დღეს ნადი ვნახე. ბავშვს ელოდება.
დედამ მაგიდის წმენდა განაგრძო.
— ვიცი.
ოლეგმა შეხედა.
— საიდან?
— ხანდახან ვსაუბრობთ.
— ისევ?
ქალმა სამზარეულოს ტილო ჩამოკიდა.
— რატომ უნდა შემეწყვიტა? ჩემთვის არაფერი დაუშავებია.
ოლეგმა უხერხულად გაიღიმა.
— კარგი. მაშინ მეგობრობდეთ.
დედას არაფერი უპასუხია.
სამშობიაროს წინ ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა
რამდენიმე თვის შემდეგ ოლეგს დედამ შუადღისას დაურეკა.
— ოთხი საათისთვის ჩემთან მოდი.
— სად?
ქალმა ქალაქის სამშობიარო დაასახელა.
ოლეგმა მაშინვე ყველაფერი გაიგო.
სავაჭრო ცენტრთან მომხდარი შეხვედრის შემდეგ სადღაც გულის სიღრმეში უკვე ელოდა ამას.
არაფერი უკითხავს.
უბრალოდ სთხოვა დედას, ზუსტად გაეგზავნა, სად დაელოდებოდა.
ოლეგი ცოტა ადრე მივიდა.
სამშობიაროს წინ რამდენიმე მანქანა იდგა. ხალხი მიდიოდა-მოდიოდა, ხელში ყვავილების თაიგულები და პატარა ბავშვის ნივთებით სავსე ჩანთები ეჭირათ.
შემდეგ დედა დაინახა.
და მის გვერდით — ნადეჟდა.
ქალს ხელში ახალშობილი ეჭირა.
ოლეგი რამდენიმე წამით უბრალოდ უყურებდა მათ.
„რა თქმა უნდა…“
უკვე კარის გაღებას აპირებდა, როცა მუქი ფერის უნივერსალი მანქანა ბორდიურთან გაჩერდა.
მძღოლის კარი გაიღო.
მამაკაცი გადმოვიდა.
ოლეგი თავდაპირველად უბრალოდ უყურებდა.
ნაცნობი იყო.
შემდეგ მამაკაცი გასწორდა.
პაველი.
ოლეგს თითქოს ერთბაშად ყველა ფიქრი გაუჩერდა.
პაველმა კარი დახურა და პირდაპირ ნადეჟდასკენ გაემართა.
ნადეჟდამ რომ დაინახა, გაიღიმა.
პაველმა ჩანთა გამოართვა, ბავშვის სახეს შეხედა, შემდეგ კი ნაზად მოხვია ხელი ნადეჟდას მხრებზე.
ოლეგი მანქანიდან გადმოვიდა.
პაველმა მხოლოდ მაშინ შეამჩნია, როცა უკვე რამდენიმე ნაბიჯის მოშორებით იყო.
ერთი წამით გაოცდა.
შემდეგ სახიდან ყველა ემოცია გაქრა.
— გამარჯობა.
ოლეგმა ჯერ მას შეხედა, შემდეგ ნადეჟდას.
— ვის დახვედრას მოხვედი?
პაველმა მშვიდად უპასუხა:
— ნადის და მის შვილს.
ოლეგს სახე დაეჭიმა.
— მის შვილს?
ნადეჟდამ დაღლილმა ამოიოხრა და ბავშვის საბანი გაისწორა.
ოლეგის დედა მაშინვე ჩაერია:
— გთხოვ, სცენა არ მოაწყო.
მაგრამ ოლეგს თითქოს არც გაუგონია.
პაველს მიუბრუნდა.
— რამდენი ხანია ერთად ხართ?
პაველი არ ცდილობდა თავის არიდებას.
— გასული წლის შემოდგომიდან.
ოლეგი გაშეშდა.
— ანუ მაშინაც უკვე?
— მაინც როდის? — ჰკითხა პაველმა. — იმ დროისთვის თქვენი განქორწინებიდან უკვე ცხრა თვე იყო გასული.
ოლეგი გაჩუმდა.
პაველმა განაგრძო:
— საერთო ნაცნობთან შევხვდით. საუბარი დავიწყეთ. შემდეგ ერთმანეთს ვხვდებოდით. სულ ეს იყო. თქვენს განქორწინებამდე ჩვენს შორის არაფერი ყოფილა.
ოლეგმა ნადეჟდას შეხედა.
— და გადაწყვიტე, რომ შემდეგი ჩემი მეგობარი ყოფილიყო?
ნადეჟდა დიდხანს ჩუმად იყო.
შემდეგ მშვიდად უპასუხა:
— როცა ერთმანეთის შეხვედრა დავიწყეთ, თქვენ უკვე თითქმის ერთი წელი აღარ გქონდათ ურთიერთობა. მე კი უკვე თითქმის ერთი წელი აღარ ვიყავი შენი ცოლი.
ეს სიტყვები ოლეგს ისე მოხვდა, თითქოს სახეში გაარტყეს.
დედას შეხედა.
— შენ ყველაფერი იცოდი?
— რა თქმა უნდა.
— და ერთი სიტყვაც არ მითხარი?
ქალი ამჯერად აღარ ცდილობდა კეთილგანწყობილი ყოფილიყო.
— რატომ უნდა მეთქვა?
ოლეგმა პასუხი ვერ გასცა.
— შენ მიატოვე ნადი, — განაგრძო დედამ. — ახლა კიდევ რისი გაგება გინდა?
სიჩუმე ჩამოვარდა.
ამასობაში პაველმა მანქანის უკანა კარი გააღო.
ბავშვის სავარძელი უკვე ადგილზე იყო.
ნადეჟდა მანქანასთან მივიდა.
პაველმა ჩანთა საბარგულში დადო, შემდეგ კი კარი გაუღო.
არავინ იმართლებდა თავს.
არავინ ითხოვდა პატიებას.
არავინ ცდილობდა ოლეგისთვის იმის დამტკიცებას, თუ ვის ჰქონდა სიმართლე.
ნადეჟდა კიდევ დაემშვიდობა ოლეგის დედას, მადლობა გადაუხადა ყვავილებისთვის და შემდეგ ბავშვის გვერდით ჩაჯდა.
პაველმა კარი დახურა.
მანქანას შემოუარა.
სანამ საჭეს მიუჯდებოდა, ერთი წუთით ოლეგის წინ შეჩერდა.
— მე არ მომიტყუებიხარ, — ჩუმად თქვა მან. — თუ ეს შენთვის მნიშვნელოვანია.
ოლეგს არაფერი უპასუხია.
პაველი საჭეს მიუჯდა და რამდენიმე წამის შემდეგ მანქანა დაიძრა.
ოლეგი ჩუმად უყურებდა, როგორ ქრებოდა მანქანა ავტოსადგომის ბოლოში.
დედა მხოლოდ ამის შემდეგ წავიდა შვილის მანქანისკენ.
ოლეგმა კარი გაუღო.
გზაში დიდხანს არც ერთს არ უთქვამს არაფერი.
ბოლოს სიჩუმე ოლეგმა დაარღვია.
— როდიდან იცოდი?
— რომ ერთად იყვნენ? თითქმის ერთი წელია.
ოლეგმა გზას გახედა.
— და გადაწყვიტე, რომ ჩემთვის არ გეთქვა.
დედა ფანჯრისკენ მიბრუნდა.
— ეს ჩემი ისტორია არ იყო, რომ შენთვის მომეყოლა.
ამის შემდეგ ოლეგს აღარაფერი უკითხავს.
გზის დარჩენილი ნაწილი ჩუმად გაიარეს.
იმ საღამოს კი ოლეგმა პირველად ნამდვილად გაიაზრა ის, რაც ნადეჟდამ უკვე წელიწად-ნახევრის წინ იცოდა:
ყველაზე მტკივნეული ის არ ყოფილა, რომ ქალი მის გარეშე ბედნიერი გახდა.
არამედ ის, რომ მას ნამდვილად არ ენატრებოდა.
განქორწინებიდან ორი წლის შემდეგ ოლეგს ცხოვრებაში პირველად აღარ მოუვიდა თავში არც ერთი ირონიული შენიშვნა იმის შესახებ, თუ როგორ შეიძლებოდა ნადეჟდას მის გარეშე ეცხოვრა.
რადგან ბოლოს და ბოლოს ერთ რამეს მიხვდა.
ნადეჟდა ძლიერი იმიტომ კი არ იყო, რომ მისთვის ბედნიერების ჩვენება უნდოდა.
არამედ იმიტომ, რომ ის ნამდვილად ბედნიერი იყო.
