ჩემმა დედამთილმა ძველი მინდობილობით ჩემი ფულის გამოტანა სცადა — ბანკის თანამშრომლის ერთმა კითხვამ ყველაფერი გამოააშკარავა
— დეპოზიტი დახურეთ და მთელი თანხა გადამიხადეთ, — მოითხოვა ვალენტინა პავლოვნამ. — მინდობილობა თან მაქვს, ჩემი რძალი კი ახლა სამსახურშია. მოგვიანებით დაადასტურებს.
ბანკის თანამშრომელმა დოკუმენტს გადახედა, კომპიუტერში რაღაც გადაამოწმა და შემდეგ თავი ასწია.
— მაშინ, გთხოვთ, მითხრათ, საიდან იცით დეპოზიტზე არსებული ზუსტი თანხა და მისი გახსნის თარიღი? ეს მონაცემები მინდობილობაში არ არის მითითებული.
ვალენტინა პავლოვნამ ფრჩხილებით ნერვიული კაკუნი შეწყვიტა.
მის წინ დადებულ ფურცელზე ჩემი ხელშეკრულების ნომერი და დეპოზიტზე არსებული თანხა ეწერა:
1 340 000 რუბლი.
— საბანკო ამონაწერი ვნახე, — უპასუხა მან.
— სად?
სწორედ ამ დროს შევედი პატარა ოთახში, რომელიც ბანკის კლიენტების მომსახურების დარბაზის გვერდით მდებარეობდა.
ბანკის თანამშრომელს, ქსენია-ს, ჩემი კლიენტის პროფილში მითითებულ ნომერზე დავურეკივარ და ვთხოვე, ბანკში მივსულიყავი. ხანდაზმული ქალი ცდილობდა ჩემი დეპოზიტის დახურვას ისეთი მინდობილობით, რომელსაც მოქმედების ვადა უკვე აღარ ჰქონდა.
როცა დედამთილმა დამინახა, ერთი წამით გაშეშდა.
— მან ამონაწერი ჩემს სახლში ნახა, — ავუხსენი ქსენია-ს. — მაგრამ მისთვის არასოდეს მიმიცია უფლება, ჩემი დოკუმენტები დაეთვალიერებინა.
— ლენა, ამისგან ასეთი დიდი ამბავი ნუ გამოგაქვს! — გაღიზიანებულმა წამოიყვირა ვალენტინა პავლოვნამ. — საქაღალდე მაგიდის უჯრაში იდო. შემთხვევით შევნიშნე.
— ის უჯრა ჩაკეტილი იყო.
— გასაღები გვერდით იდო. ამიტომ, ცხადია, შიგნით არაფერი საიდუმლო არ ყოფილა.
ქსენია-მ შემოწმების შედეგები ამოიღო.
— მინდობილობა 2024 წლის 28 აგვისტოს გაუქმდა, — განაცხადა მან. — ბანკი ამ დოკუმენტის საფუძველზე ტრანზაქციას ვერ განახორციელებს.
— დედანი ჩემთან მაქვს, — გააპროტესტა დედამთილმა. — მას ნოტარიუსის ხელმოწერა და ბეჭედი აქვს.
— მინდობილობა ნამდვილად იყო გაცემული, მაგრამ მოგვიანებით გაუქმდა. ამჟამად თქვენ არ გაქვთ უფლება, საბანკო ოპერაცია განახორციელოთ.
ვალენტინა პავლოვნამ შემომხედა.
— დაადასტურე ტრანზაქცია და დავასრულოთ ეს ყველაფერი. სვეტლანას დღესვე სჭირდება პირველი შენატანი. ბინა უკვე შერჩეული აქვთ.
ასე გავიგე, რისთვის სჭირდებოდათ ჩემი ფული.
სვეტლანა, ჩემი დედამთილის ქალიშვილი, ოცდათხუთმეტი წლის იყო. ბოლო რამდენიმე თვის განმავლობაში ის და მისი პარტნიორი ბინას ეძებდნენ და ოჯახის ჯგუფში რეგულარულად აგზავნიდნენ სხვადასხვა ბინის გეგმებს.
მაგრამ ჩემთვის ფული არასოდეს უთხოვია.
დედამისმა უბრალოდ გადაწყვიტა, რომ ჩემი თანხმობის მიღება საჭირო არ იყო.
— მთელი ჩემი დეპოზიტის გამოტანა გინდოდა? — ვკითხე.
— პირველი შენატანისთვის საკმარისი იქნებოდა. სვეტლანა დაგიბრუნებდა. უცხო ადამიანი ხომ არ არის!
— მე ამაზე თანხმობა არ მითქვამს.
— იმიტომ, რომ შენთან დახმარებაზე ლაპარაკი შეუძლებელია! მაშინვე ხელშეკრულებებს, ვადებსა და საბუთებს ახსენებ.
ქსენია-მ პასპორტი დამიბრუნა და შემდეგ მე მომმართა.
— ლენა სერგეევნა, გთხოვთ, ცოტა ხნით კიდევ დარჩეთ. მომხდარი უნდა დავაფიქსიროთ და თქვენი ანგარიშის უსაფრთხოების პარამეტრები შევამოწმოთ.
— მეც ვრჩები, — განაცხადა დედამთილმა. — დაე, ლენამ ყველას წინაშე თქვას, რომ ფული მისთვის უფრო მნიშვნელოვანია, ვიდრე საკუთარი ქმრის და.
— სვეტლანას ჩემთვის ფული არასოდეს უთხოვია, — ვუპასუხე.
— იმიტომ, რომ მისი დამცირება არ მინდოდა. ჩვენს ოჯახში დახმარებისთვის ხვეწნა საჭირო არ უნდა იყოს.
მინდობილობა თავდაპირველად 2023 წლის 17 მარტს გავეცი.
იმ დროს ხანგრძლივი სამუშაო მივლინებისთვის ვემზადებოდი, ჩემი ქმარი, მაქსიმი კი ხშირად ქალაქგარეთ მუშაობდა. დედამთილი ახლოს ცხოვრობდა, ამიტომ ვენდობოდი და საჭიროების შემთხვევაში ბანკის საკითხის მოგვარებას, ანგარიშის გადახდას ან რაიმე ცნობის აღებას ვთხოვდი.
როცა სახლში დავბრუნდი, ამის საჭიროება აღარ იყო.
2024 წლის 28 აგვისტოს ნოტარიუსთან მივედი და მინდობილობა ოფიციალურად გავაუქმე. იმავე დღეს ვალენტინა პავლოვნას მივწერე, რომ დოკუმენტი აღარ იყო მოქმედი და მისი დედნის დაბრუნება ვთხოვე.
მისი პასუხი ასეთი იყო:
„მოვძებნი. ალბათ ძველ ქვითრებთან ერთად გადავაგდე.“
ახლა კი ეს თითქოს გადაგდებული მინდობილობა ბანკის დახლზე იდო.
2026 წლის თებერვალში დედამ ოფიციალური ჩუქების ხელშეკრულებით 1 340 000 რუბლი მაჩუქა.
ფული 6 თებერვალს ჩამერიცხა, სამი დღის შემდეგ კი მთელი თანხა ვადიან დეპოზიტზე შევიტანე.
ხელშეკრულებასა და საბანკო ამონაწერს საქაღალდეში ვინახავდი, რომელიც ჩემი სამუშაო მაგიდის ჩაკეტილ უჯრაში იდო.
ვალენტინა პავლოვნას დეპოზიტის შესახებ არასოდეს ვუთხარი.
მაგრამ მას ჯერ კიდევ ჰქონდა ერთი რამ — ჩვენი ბინის გასაღები.
ზამთარში რამდენიმე დღით გავემგზავრეთ და ვთხოვეთ, კატა გამოეკვება და ფოსტა აეღო. როცა დავბრუნდით, გასაღების დაბრუნებას რამდენჯერმე დაგვპირდა.
ყოველთვის რაღაც მიზეზს პოულობდა.
ბანკში მომხდარ შემთხვევამდე ერთი კვირით ადრე დღისით ჩვენთან შემოვიდა. რამდენიმე ქილა ხელნაკეთი მურაბა მოიტანა, შემდეგ კი მომწერა, რომ კარი დაკეტა.
ოთახის, ჩემი სამუშაო მაგიდისა და საქაღალდის შესახებ ერთი სიტყვაც არ უთქვამს.
— იცოდით, რომ მინდობილობა გაუქმებული იყო? — ჰკითხა ქსენია-მ.
ვალენტინა პავლოვნამ პიჯაკი გაისწორა.
— ლენამ რაღაც გამომიგზავნა ამის შესახებ. მაგრამ დოკუმენტი მაინც ჩემთან იყო და ამიტომ გადავწყვიტე, გადამემოწმებინა.
2024 წლის 28 აგვისტოს ჩვენი მიმოწერა ამოვიღე და ქსენია-ს ვაჩვენე.
ჩემს შეტყობინებაში გარკვევით ეწერა, რომ მინდობილობა გავაუქმე. მის ქვემოთ კი დედამთილის პასუხი იყო:
„მოვძებნი. ალბათ გადავაგდე…“
ქსენია-მ თავი დაუქნია.
— ეს საკმარისია. შემთხვევა დაფიქსირებულია.
დედამთილმა მინდობილობას ხელი სტაცა.
— ბანკს ვუჩივლებ! თქვენ ოჯახის ბინის ყიდვას უბრალო ფორმალობის გამო ანგრევთ!
— ბანკმა უფლებამოსილება გადაამოწმა და ტრანზაქცია უარყო, — მშვიდად უპასუხა ქსენია-მ.
ვალენტინა პავლოვნა გაბრაზებული გავიდა.
მე კი ანგარიშის უსაფრთხოების პარამეტრები შევცვალე, საკონტროლო სიტყვა განვაახლეთ და დავბლოკეთ შესაძლებლობა, რომ უფლებამოსილ პირს დამატებითი შემოწმების გარეშე რაიმე ოპერაცია განეხორციელებინა.
ამის შემდეგ მომხდარი წერილობითაც დავაფიქსირე და ბანკის უარის ოფიციალური ცნობა მოვითხოვე.
სახლში დაბრუნებისას ზეინკალს დავურეკე.
ცოტა ხანში ტელეფონმა დარეკა.
— შენი გამო სვეტლანა ბინის გარეშე დარჩება! — დამესხა თავს ვალენტინა პავლოვნა. — საერთოდ გესმის, რა გააკეთე?
— ჩემი საბანკო ამონაწერი გადაიღე?
დუმილი ჩამოვარდა.
— რა თქმა უნდა. ხელშეკრულების ნომერი უნდა ჩამეწერა.
— ანუ ჩემი სამუშაო მაგიდის უჯრა გახსენი, ამონაწერი გადაიღე და შემდეგ გაუქმებული მინდობილობით ბანკში წახვედი?
— ნუ აზვიადებ! ფული ხომ ოჯახში დარჩებოდა.
— გასაღები დღეს საღამომდე დააბრუნე.
— ჯერ ბანკში შეტანილი განცხადება გაიტანე.
— საღამოს ძველი გასაღები აღარ იმუშავებს.
ამის შემდეგ დედამთილმა უმადური მიწოდა და ტელეფონი გამითიშა.
იმ დღეს მაქსიმი ჩვეულებრივზე ადრე დაბრუნდა.
დედამისს უკვე თავისი ვერსია მოეყოლა: თითქოს მხოლოდ სვეტლანას დახმარება უნდოდა, ბანკი კი ძველი დოკუმენტის გამო პრობლემას ქმნიდა, მე კი სცენა მოვაწყვე.
არ შევკამათებივარ.
მის წინ ბანკის ოფიციალური ცნობა დავდე და 2024 წლის მიმოწერა ვაჩვენე.
მაქსიმმა დიდხანს იკითხა.
— ამბობს, რომ არ იცოდა, მინდობილობა თუ გააუქმე.
— იცოდა. ბანკში თავად თქვა, რომ ჩემი შეტყობინება ნახა. ამონაწერი კი მან ამოიღო ჩემი უჯრიდან.
ჩემმა ქმარმა მიმოწერა კიდევ ერთხელ გადაიკითხა.
შემდეგ დედას დაურეკა.
რამდენიმე წუთის შემდეგ მხოლოდ ეს უთხრა:
— დედა, გასაღები დააბრუნე. დღესვე.
ერთი საათის შემდეგ ვალენტინა პავლოვნა სადარბაზოში იდგა.
ბინაში არ შემოსულა.
მაგრამ გასაღების დაბრუნება მაინც არ უნდოდა.
— ამას არ დაგიბრუნებ, — თქვა მან. — მინდობილობა ჩემს სახელზეა.
— დაიტოვეთ, — ვუპასუხე. — ბანკმა ყველაფერი უკვე გადაამოწმა.
— მაშინ განცხადება გაიტანე!
— არ გავიტან.
ბოლოს ვალენტინა პავლოვნამ გასაღები მაქსიმს ხელში ჩაუდო.
— დაიმახსოვრე, შვილო. დღეს მან შენი ცხოვრებიდან მე გამრიყა. ხვალ შენც იმავეს გიზამს.
მაქსიმმა გასაღები კომოდზე დადო.
— დედა, საკმარისია. შენ ჩემი ცოლის დოკუმენტები აიღე და ბანკში მისი ფულის გამოსატანად წახვედი. სახლში წადი.
დედამისმა გაოგნებულმა შეხედა.
შემდეგ შეტრიალდა და კიბეზე დაეშვა.
ზეინკალმა საკეტის ცილინდრი იმავე საღამოს შეცვალა.
ძველი გასაღები ბანკის ცნობასთან ერთად დავდე.
მეორე დღეს, 2026 წლის 19 ივნისს, ოფიციალური განცხადება შევიტანე და დავურთე ჩვენი მიმოწერა, მინდობილობის გაუქმების დამადასტურებელი დოკუმენტი და ბანკის უარი.
იურიდიული შეფასებები არ დამიწერია.
მხოლოდ ფაქტები აღვწერე.
ქრონოლოგიურად.
იმავე დღეს ვალენტინა პავლოვნამ რამდენჯერმე დამირეკა. ბოლოს შეტყობინება გამომიგზავნა:
„მინდობილობას შევინახავ, სანამ განცხადებას არ გაიტან.“
ეს შეტყობინებაც შევინახე.
ნაშუადღევს საბანკო აპლიკაცია გავხსენი.
ჩემს დეპოზიტზე ისევ ზუსტად 1 340 000 რუბლი იყო.
ანგარიშზე არც ერთი უფლებამოსილი პირი აღარ ფიქსირდებოდა და უსაფრთხოების ყველა პარამეტრი განახლებული იყო.
დედამთილის ძველი გასაღები დერეფნის უჯრაში იდო.
მაგრამ ახლა ის ჩვენი ბინის კარს ვეღარ აღებდა.
და სწორედ მაშინ მივხვდი:
მე მხოლოდ ჩემი ფული არ დამიცავს.
ბოლოს და ბოლოს ვისწავლე, რომ სიტყვა „ოჯახი“ არავის აძლევს უფლებას, ჩემი საზღვრები გადალახოს.
