# ყველა ქალი, ვისთანაც მამაჩემი პაემანზე დადიოდა, მეორე დილით ქრებოდა — შემდეგ კი ჩემს საუკეთესო მეგობარს შემზარავი შეტყობინება მიუვიდა
**ადამიანები და საზოგადოება**
თორმეტი წლის წინ დედა დავკარგე.
საკმარისად დიდი ვიყავი იმისთვის, რომ მცოდნოდა, რას ნიშნავდა სიკვდილი, მაგრამ ჯერ კიდევ ძალიან პატარა იმის გასაგებად, თუ რისი გაკეთება შეუძლია მას იმ ადამიანისთვის, ვინც ცოცხალი რჩება.
დაკრძალვის შემდეგ მამაჩემი თითქოს იგივე ადამიანი აღარ იყო.
დედასთან ერთად ყველაზე ნაცრისფერ დღეებსაც კი სიცოცხლეს სძენდა. ყავის მომზადებისას მღეროდა, ვახშმის დროს სულელურ ხუმრობებს ყვებოდა, სახლში კი ყოველთვის სადღაც მუსიკა ისმოდა.
შემდეგ დედა გარდაიცვალა.
და მუსიკაც დადუმდა.
წლების განმავლობაში არ სურდა ვინმესთან ხელახლა გაცნობაზე საუბარიც კი. ნათესავები სხვადასხვა ქალთან ცდილობდნენ მის გაცნობას, მეგობრები კი ვახშმებზე ეპატიჟებოდნენ, სადაც მის გვერდით ყოველთვის აღმოჩნდებოდა რომელიმე მარტოხელა ქალი.
მამა ყველა ასეთ შესაძლებლობას უარყოფდა.
ერთხელ ვუთხარი:
— დედას არასოდეს მოუნდებოდა, მთელი ცხოვრება მარტო დარჩენილიყავი.
შემომხედა.
— მარტო არ ვარ, ლოლა. შენ მყავხარ.
მისმა პასუხმა იმაზე მეტად მატკინა, ვიდრე გარეგნულად ვაჩვენე.
შემდეგ, თითქოს ერთ დღეში, რაღაც შეიცვალა.
მამაჩემი გაცნობის საიტზე დარეგისტრირდა.
როცა ვესტუმრე, სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა, ტელეფონს უყურებდა და იღიმოდა.
წლების განმავლობაში ეს ღიმილი არ მენახა.
— რას უყურებ?
სწრაფად ჩაკეტა ეკრანი.
— არაფერს.
ბოლოს აღიარა:
— პროფილი შევქმენი.
ჩავეხუტე.
— მგონი, დედას გაუხარდებოდა.
— იმედი მაქვს, — ჩუმად ჩაიჩურჩულა.
ცოტა ხნის შემდეგ ლამაზ ქალებთან დაიწყო შეხვედრები.
ერთ-ერთი ბიბლიოთეკაში მუშაობდა, მეორეს საცხობი ჰქონდა, მესამე კი შაბათ-კვირას ცხოველთა თავშესაფარში მოხალისედ მუშაობდა.
ყოველი პაემნის შემდეგ მამა ისეთი ჩანდა, თითქოს კვლავ გაცოცხლდა.
შემდეგ კი არც ერთი მათგანი აღარ დარჩა.
თავიდან მეგონა, რომ უბრალოდ ერთმანეთს ვერ შეეწყნენ. ურთიერთობები რთულია. ორ ადამიანს შეიძლება ერთი საღამოს განმავლობაში შესანიშნავად გაეტარებინა დრო, მეორე დღეს კი ორივეს გაეაზრებინა, რომ საერთო მომავალი არ ჰქონდათ.
შემდეგ კი რაღაც შევამჩნიე.
ყველა ისტორია ზუსტად ერთნაირად მთავრდებოდა.
პაემანი შესანიშნავად ჩაივლიდა. მამა მათთან მეორე შეხვედრას დაგეგმავდა. ქალი იღიმოდა, კეთილგანწყობილი იყო და დაინტერესებულად გამოიყურებოდა.
მაგრამ მეორე დილით ქრებოდა.
არ რეკავდა.
არ წერდა.
არაფერს ხსნიდა.
არაფერი.
პირველად მამას ეგონა, რომ ქალი უბრალოდ დაკავებული იყო.
მეორედ იფიქრა, რომ შესაძლოა მისი ინტერესი არასწორად გაიგო.
მესამე შემთხვევის შემდეგ კი უკვე საკუთარ თავს ადანაშაულებდა.
— ალბათ, ძალიან ბევრს ვლაპარაკობ დედაშენზე, — თქვა მან.
— თითქმის საერთოდ არ ახსენებ.
— ალბათ, ზედმეტად ძველმოდური ვარ.
— უბრალოდ კარი წინასწარ გაუღე. ამაში დანაშაული არაფერია.
მაგრამ ვერ დავარწმუნე.
ყოველი ახალი გაუჩინარება მის თავდაჯერებას კიდევ ერთ ნაწილს აცლიდა. ისევ აღარ მღეროდა, გამუდმებით ამოწმებდა ტელეფონს და ძველ შეტყობინებებს კითხულობდა, თითქოს პასუხის პოვნა მათ შორის შეეძლო.
მეექვსე ქალის შემდეგ უკვე ვიცოდი:
აქ რაღაც ძალიან არ იყო რიგზე.
ექვს ქალს შეიძლება ინტერესი დაეკარგა.
მაგრამ ექვსი ქალი ვერ გაქრებოდა იმავე ღამეს, მას შემდეგ, რაც მეორე შეხვედრას დაჰპირდნენ.
ამიტომ ჩემს საუკეთესო მეგობარს, რეიჩელს, დავურეკე.
— ერთხელ შეხვდი.
გაეცინა.
— მართლა ამას მთავაზობ?
— დიახ. უნდა გავიგო, რა ხდება.
ბოლოს რეიჩელი დამთანხმდა.
პაემანი სამი საათი გაგრძელდა.
საღამოს დამირეკა.
— მამაშენი შესანიშნავია. ვერ ვიჯერებ, რომ არავინ მისცა შანსი.
— არაფერი უცნაური?
— არაფერი. კეთილი იყო, მხიარული და პატივისცემით მეპყრობოდა. მკითხა, მომავალ პარასკევს მასთან ერთად ვივახშმებდი თუ არა.
— და?
— დავთანხმდი.
იმ საღამოს, რამდენიმე კვირის შემდეგ პირველად, მშვიდად დავიძინე.
მაგრამ მეორე დილით რეიჩელმაც აღარ მიპასუხა.
სამსახურში წასვლამდე დავურეკე.
არაფერი.
შუადღეს ისევ ვცადე.
ხმოვან ფოსტაზე გადავიდა.
შეტყობინებები გავუგზავნე.
არაფერი.
საღამოს ბოლოს შეტყობინება მივიღე:
„აღარ მომწერო. გთხოვ.“
მაშინვე მივხვდი, რომ ეს რეიჩელს არ დაუწერია.
მის ბინასთან მივედი. მისი მანქანა იქ იდგა, შუქები ენთო, მაგრამ კარი არავინ გამიღო.
მეორე დილით ბოლოს დამირეკა.
ხმა უკანკალებდა.
— ტელეფონით ვერ მოგიყვები.
როცა შევხვდით, ფერმკრთალი იყო. ტელეფონი გამომიწოდა.
უცნობი ნომრიდან შეტყობინება იყო მოსული:
„მისგან თავი შორს დაიჭირე. წარმოდგენაც არ გაქვს, რისი გაკეთება შეუძლია.“
ქვემოთ ფოტო იყო.
რეიჩელი რესტორნიდან გამოდიოდა მამაჩემთან ერთად.
ფოტო ქუჩის მოპირდაპირე მხრიდან იყო გადაღებული.
შემდეგ კიდევ რამდენიმე შეტყობინება მოვიდა. უცნობმა იცოდა რეიჩელის მისამართი, იცოდა, სად მუშაობდა და მისი უმცროსი ძმის, გრეჰემის სახელიც კი იცოდა.
მაგრამ ბოლო შეტყობინებამ სისხლი გამიყინა:
„თუ მას ან ლოლას კვლავ დაუკავშირდები, გრეჰემი გაიგებს, რა მოხდა ფილადელფიაში.“
— რა მოხდა ფილადელფიაში? — ვკითხე.
რეიჩელმა თვალები დახარა.
— სამი წლის წინ გრეჰემი დამოკიდებულებას ებრძოდა. ორი დღით გაუჩინარდა. მოტელში ვიპოვე და სახლში წამოვიყვანე. ოჯახის გარდა ამის შესახებ არავინ იცოდა.
— მაშინ უცხო ადამიანმა ეს როგორ იცოდა?
რეიჩელმა თავი გააქნია.
— არ ვიცი.
ზურგზე სიცივემ დამიარა.
ვიღაც გვაკვირდებოდა.
— ფიქრობ, რომ მამაჩემის უკან დგას?
— ვფიქრობ, რომ ის არის, ვინც მასთან ახლოსაა.
პირდაპირ მამასთან წავედი.
როცა შეტყობინებები ვაჩვენე, გაფითრდა.
— პოლიციაში უნდა დავრეკოთ, — თქვა მან.
— ვიღაცამ რეიჩელის პირადი ინფორმაცია იცის. ისიც კი იცოდა, როდის დავურეკე.
მამა არ პასუხობდა.
შემდეგ გამახსენდა, რომ სახლის გარშემო უსაფრთხოების კამერები ჰქონდა დაყენებული.
ჩანაწერები გავხსენით.
მამა სახლში 22:17-ზე მივიდა.
მარტო იყო.
რამდენიმე წუთის შემდეგ კი ეზოში კაპიუშონიანი ფიგურა გამოჩნდა.
სახე კამერისგან მოშორებით ჰქონდა მიბრუნებული.
ჩანაწერი თავიდან გავუშვი.
ამჯერად ფეხსაცმელს დავაკვირდი.
თეთრი სპორტული ფეხსაცმელი, გვერდზე მუქი ზოლით.
ასეთი ფეხსაცმელი უკვე მქონდა ნანახი.
არაერთხელ.
სახლში დავბრუნდი და კარადის სიღრმეში დამალული ძველი ყუთი გამოვიღე.
ფოტოები.
დედის საბუთები.
ერთ-ერთ ფოტოზე დედაჩემის გვერდით მისი და, საბრინა, იდგა.
ფეხზე ზუსტად ასეთი თეთრი სპორტული ფეხსაცმელი ეცვა.
დედის გარდაცვალების შემდეგ საბრინა მამას ძალიან ეხმარებოდა. საჭმელს უმზადებდა, საბუთებს აგვარებდა, მასთან რჩებოდა, როცა ეს სჭირდებოდა.
შემდეგ კი ნელ-ნელა გაქრა ჩვენი ცხოვრებიდან.
რეიჩელს დავურეკე.
— გრეჰემზე საბრინას მოუყევი?
სიჩუმე ჩამოვარდა.
— დიახ. ერთხელ დამინახა, როგორ ვტიროდი, და ყველაფერი მოვუყევი.
უცებ ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა.
საბრინასთან მანქანით წავედი.
როცა კარი გააღო, სპორტული ტანსაცმელი ეცვა.
შესასვლელთან კი თეთრი სპორტული ფეხსაცმელი იდგა.
კამერის ჩანაწერი ვაჩვენე.
მისი სახიდან ფერი ერთ წამში გაქრა.
— შენ რეიჩელს უთვალთვალებდი.
— ლოლა, შენ არ გესმის.
— მაშინ ამიხსენი.
საბრინას ხმა უკანკალებდა.
— მამაშენს დედაშენი სამუდამოდ უნდა ჰყვარებოდა.
— მას უყვარდა კიდეც.
— არა. მან ის ჩაანაცვლა.
— თორმეტი წელი მარტო ცხოვრობდა.
— და ეს იმას ნიშნავს, რომ ახლა პაემნებზე სიარული მისთვის ნორმალურია?
შემდეგ ყველაფერი აღიარა.
მამაჩემის გაცნობის პროფილის საშუალებით ქალებს პოულობდა. ინტერნეტში მათ შესახებ ინფორმაციას აგროვებდა, პაემნების შემდეგ უთვალთვალებდა, შემდეგ კი ერთჯერადი ტელეფონის ნომრებიდან მუქარის შემცველ შეტყობინებებს უგზავნიდა.
ქალების უმეტესობა შეშინდა, მამაჩემი დაბლოკა და გაქრა.
მაგრამ რეიჩელს უკვე იცნობდა.
— რატომ ჩართე გრეჰემი ამაში? — ვკითხე.
— სხვაგვარად ჩემს სიტყვას არ მოუსმენდა.
ვუყურებდი იმ ქალს, რომელიც დედის დაკრძალვაზე ხელს მიჭერდა.
— შენ დედაჩემის ხსოვნას არ იცავდი.
საბრინამ ცრემლიანი თვალებით შემომხედა.
— შენ მას იყენებდი, — ვუთხარი.
რეიჩელმა მუქარის შესახებ პოლიციას შეატყობინა. მამამ უსაფრთხოების კამერების ჩანაწერები გადასცა. საბრინამ საბოლოოდ აღიარა, რაც გააკეთა, და დახმარების მიღება დაიწყო.
მამა თვეების განმავლობაში საკუთარ თავს ადანაშაულებდა.
— ალბათ, საერთოდ არ უნდა დამეწყო ისევ პაემნებზე სიარული, — თქვა მან.
მის გვერდით, სამზარეულოს მაგიდასთან დავჯექი.
— მაგრამ უნდა დაგეწყო.
— რატომ?
გავუღიმე.
— იმიტომ, რომ პრობლემა ის არ იყო, რომ შენ სიცოცხლის გაგრძელება გინდოდა. პრობლემა ის იყო, რომ ვიღაც ცდილობდა ამის შეჩერებას.
რამდენიმე თვის შემდეგ მამამ კვლავ სცადა ვინმეს გაცნობა.
ქალს ჯოსელინი ერქვა.
და ის მეორე დილით არ გამქრალა.
მესამე პაემნის შემდეგ მამამ დამირეკა.
უკან ფონზე ჩუმი მუსიკა ისმოდა.
შემდეგ მისი სიცილი გავიგონე.
რაღაცაზე ჯოსელინი იცინოდა.
მეც გამეღიმა.
მეგონა, ბოლოს და ბოლოს ყველაფერი თავის ადგილზე დადგა.
შემდეგ მამა მოულოდნელად გაჩუმდა.
— ლოლა… — თქვა მან ჩუმად. — არის რაღაც, რაც უნდა გითხრა.
— რა?
დიდხანს დუმდა.
— ჯოსელინი უკვე შეხვედრია დედაშენს.
ჰაერი გამეყინა.
— ეს შეუძლებელია.
— ვიცი.
— მაშინ ვინ არის ის?
მამამ პასუხი არ გამცა.
მხოლოდ მითხრა:
— ხვალ ფოტოებს გაჩვენებ.
იმ ღამეს ვერ დავიძინე.
ღამის სამ საათზე ჯოსელინისგან შეტყობინება მივიღე.
მასში მხოლოდ ერთი წინადადება ეწერა:
„ლოლა, მგონი, მამაშენს ჯერ კიდევ არ უთქვამს შენთვის, რა მოხდა დედაშენთან.“
ხელები ამიკანკალდა.
თორმეტი წლის განმავლობაში მეგონა, რომ დედის გარდაცვალება იყო ის დღე, რომელმაც ჩვენი ოჯახი ორად გახლიჩა.
ახლა პირველად გამიჩნდა აზრი, რომ შესაძლოა ეს ამბის დასასრული კი არა,
არამედ დასაწყისი იყო.
