ღამით გავიგონე, რას აპირებდა ჩემი ქმარი. დილით დერეფანში უკვე სამი უჯრიანი ჩანთა ელოდებოდა
ჩემი ქმრის, არტიომის ხმა, ჩვეულებრივ, ჩვენს ბინაში ისე ჟღერდა, თითქოს დაღლილი რომაელი პატრიცი მოწყალებას იღებდა და თავის ქვეშევრდომებს ელაპარაკებოდა. იმ ღამეს კი მის ხმაში სრულიად სხვა რამ გაისმა: თაფლივით ტკბილი საქმიანი ენთუზიაზმი, იაფფასიან სიროფზე უფრო ტკბილი.
სამზარეულოში ტელეფონზე საუბრობდა, დინამიკი ჩართული ჰქონდა.
მე კი ფეხშიშველი ვიდექი ბნელ დერეფანში და ვუსმენდი.
— დედა, შენ უბრალოდ ვერ ხვდები მასშტაბირების არსს, — უხსნიდა არტიომი ისეთი ტონით, თითქოს მსოფლიო ეკონომიკის ბედს წყვეტდა. — ნატაშას ბინა მკვდარი კაპიტალია. ბეტონი და მეტი არაფერი. დავარწმუნებთ, რომ თავისი ოროთახიანი ბინა იპოთეკით დატვირთოს. ბანკი, ვთქვათ, ათ მილიონს მისცემს. ალა ელიტურ ძაღლების სალონს გახსნის, მოგებით კი სესხს გადავიხდით. ნატაშა ვერც კი შეამჩნევს. ციფრებში მაინც ვერ ერკვევა. ბოლოს და ბოლოს, მკერავია. მისთვის მე ავტორიტეტი ვარ. დავარწმუნებ.
დინამიკიდან დედამთილის, ჟანა არკადიევნას, ხრინწიანი ხმა გაისმა. ოცდაათი წელი ხორცის კომბინატის საწყობს ხელმძღვანელობდა და მას შემდეგ ადამიანებსაც დაახლოებით ისე ანაწილებდა კატეგორიებად, როგორც საწყობის საქონელს: ზომა, ხარისხი და სარგებლიანობა.
— შვილო, ოჯახურ ღირებულებებს უნდა დააწვე, — ურჩია მან. — უთხარი, რომ ერთი ოჯახი ვართ. თუ არ დაგთანხმდება, განქორწინებით დაემუქრე. ოცდათხუთმეტი წლის ასაკში სად წავა? კიდევ ვინ მოინდომებს?
ერთი წამით თვალები დავხუჭე.
შემდეგ კი ჩემში რაღაც მსუბუქად ჩაიკეტა.
ზუსტად ისე, როგორც ჩემი მკერავის მაკრატელი იკეტება, როცა დამპალ ქსოვილის კიდეს ვჭრი.
არ ვიტირე.
არ ავკანკალებულვარ.
არ მიკითხავს საკუთარი თავისთვის, როგორ შეძლო ჩემთვის ამის გაკეთება.
უბრალოდ გავიღიმე.
სახეზე ის ცივი, მშვიდი ღიმილი გამიჩნდა, რომლის მნიშვნელობასაც ადამიანი, როგორც წესი, მხოლოდ მაშინ ხვდება, როცა უკვე გვიანია.
მეორე დილით წარმოდგენა დაიწყო.
არტიომი სამზარეულოს მაგიდასთან იჯდა და დილის ჩვეული რიტუალით იყო დაკავებული: თბილ ლიმონიან წყალს სვამდა და თან ფანჯრიდან პირქუშად იყურებოდა, თითქოს მსოფლიოს საფონდო ბირჟებს მართავდა.
სინამდვილეში, წინა დღეს ჯერ კიდევ იმაზე ფიქრობდა, როგორ შეეტენა ვინმეს თაროზე თვეების განმავლობაში მტვერში ჩაფლული რობოტი-მტვერსასრუტი.
ათი საათი იყო, როცა ზარი დარეკა.
მძიმე არტილერია მოვიდა.
ჟანა არკადიევნა ლეოპარდის პრინტიან ბლუზში შემოვიდა, უკან კი ჩემი ოცდაათი წლის მული, ალა მოჰყვებოდა, რომელსაც სახეზე მუდმივად ისეთი გამომეტყველება ჰქონდა, თითქოს სამყაროს დროულად ვერ გაეცნობიერებინა მასში დამალული გენიოსობა.
ალა არსად მუშაობდა.
ამბობდა, რომ „თავს ეძებდა“.
ამ ძიებისთვის, ბუნებრივია, დედამისის პენსიას იყენებდა.
დედამთილი სამზარეულოში ისე შემოვიდა, თითქოს ბინა მისი საკუთრება იყო. მაგიდაზე იაფფასიანი თაფლაკვერების პარკი დადო, რომლებიც სიმაგრით თავისუფლად შეიძლებოდა სამშენებლო მასალადაც გაეყიდათ.
— აბა, ნატაშა, — ამოიოხრა მან. — დაჯექი. ოჯახური საუბარი გვაქვს.
დავჯექი.
არტიომმა ყელი მოიწმინდა, „მნიშვნელოვანი ადამიანი ვარ“ გამომეტყველება მიიღო და დაიწყო:
— ნატალია. მსოფლიო სწრაფად იცვლება. მე, დედამ და ალამ ერთგვარი ბრეინსტორმინგი ჩავატარეთ. ალას შესანიშნავი ბიზნესგეგმა აქვს.
შევხედე.
— გისმენთ.
— პრემიუმ კლასის ძაღლების სალონი. მოგვიანებით შეიძლება ქსელადაც ვაქციოთ. ძირითადად შპიცებზე იქნება სპეციალიზებული. მოთხოვნა არსებობს.
ალა ამაყად გაიმართა.
— მაგრამ საწყისი კაპიტალი გვჭირდება, — განაგრძო არტიომმა. — შენი ბინა კი ახლა უბრალოდ დგას. არაფერს გამოიმუშავებს.
— მართალია, — დავუქნიე თავი. — კედლები, ფანჯრები, სახურავი. საშინელი ფლანგვაა.
არტიომმა ირონია ვერ გაიგო.
— ბინის უზრუნველყოფით თავისუფალი დანიშნულების სესხს ავიღებთ. ერთი წლის შემდეგ კი ყველა მოგებული იქნება.
ყავა მოვსვი.
— და ვინ გადაიხდის სესხს მანამდე, სანამ ალას ძაღლები ოქროს კვერცხების დებას დაიწყებენ?
— ჩვენ! — გაბრაზდა დედამთილი. — ერთი ოჯახი ვართ! არტიომი მუშაობს, შენ მუშაობ. ერთმანეთს მხარში ამოვუდგებით. საერთო მომავლისთვის პირველ პერიოდს გავუძლებთ!
არტიომმა კიდევ უფრო გაიმართა.
— ნატაშა, უნდა გაიგო ზღვრული მომგებიანობისა და ფინანსური ბერკეტის ცნება. ბინა პასიური აქტივია. უზრუნველყოფა საშუალებას გვაძლევს ფინანსური ბერკეტი გამოვიყენოთ. რისკი პრაქტიკულად არ არსებობს.
„პრაქტიკულად არ არსებობს“ რომ თქვა, კინაღამ სიცილი წამსკდა.
— რა თქმა უნდა, — ვუთხარი. — და თუ ალას სამი თვის შემდეგ ძაღლების პარსვა მობეზრდება?
სიჩუმე ჩამოვარდა.
— მერე რა იქნება? — ვკითხე. — ბანკი მეტყვის: „არაუშავს, ნატაშა, ქუჩაში კეთილი იყოს შენი მობრძანება“?
არტიომის სახე დაეძაბა.
— შენ უბრალოდ ფინანსებში ვერ ერკვევი.
— როგორ არა. ისიც ვიცი, რომ მარჟა ის არის, როცა ჩინურ კაბელს სამასი პროცენტიანი მოგებით ყიდი. რასაც თქვენ ახლა მთავაზობთ კი ფინანსური ბერკეტი არ არის.
შევხედე.
— ეს ჩემი ბინის ხარჯზე კოლექტიური თვითმკვლელობაა.
არტიომი გაჩუმდა.
— ბანკი საჩუქარს არ გაძლევს. იქნება ქონების შეფასება, ფასდაკლებით დათვლიან, პროცენტს გადავიხდით და თუ ალა რამდენიმე თვეში მიხვდება, რომ ძაღლები მისი „ცხოვრების მოწოდება“ არ ყოფილა, ბანკი არ გვეტყვის, არაუშავსო.
დედამთილი წამოხტა.
— როგორ ბედავ ასე ელაპარაკო შენს ქმარს?!
— სრულიად ნორმალური ტონით ვლაპარაკობ.
— თქვენ ცოლ-ქმარი ხართ! რაც არსებობს, ყველაფერი საერთოა!
გავიღიმე.
— მთლად ასე არ არის.
დედამთილი გაჩუმდა.
— ბინა ხუთი წლით ადრე ვიყიდე, სანამ არტიომი აქ თავისი კბილის ჯაგრისითა და უზარმაზარი თავდაჯერებულობით გადმოვიდოდა. ეს ჩემი საკუთრებაა. და არ ვაპირებ, ოჯახის ბიუჯეტიდან ალას ბიზნესექსპერიმენტი დავაფინანსო.
ალამ უცებ ტირილი დაიწყო.
ყოველ შემთხვევაში, სცადა.
— ხედავ, დედა? — ამოიტირა მან. — ყოველთვის ვამბობდი, რომ ეგ ეგოისტია! ოჯახი საერთოდ არ აინტერესებს! მხოლოდ საკუთარ თავზე ფიქრობს!
— სხვათა შორის, ეს სრულიად მართალია, — ვუთხარი. — ახლა პირველად ნამდვილად საკუთარ თავზე ვფიქრობ.
ამ დროს არტიომი წამოდგა.
მაგიდას დაეყრდნო და ცდილობდა ჩემზე მაღლა დამდგარიყო.
— კარგი, ნატაშა. თუ გუნდის ნაწილი არ გინდა იყო, მაშინ სალაპარაკო აღარაფერია. ასეთ ეგოისტ ქალთან ერთად ცხოვრება არ შემიძლია. ნივთებს ჩავალაგებ და წავალ.
პაუზა გააკეთა.
აშკარად ელოდა, რომ ცრემლებით შევეხვეწებოდი.
ხელს ჩავჭიდებდი.
ვეტყოდი:
„არ წახვიდე, არტიომ! ყველაფერს მოვაწერ ხელს!“
ამის ნაცვლად უბრალოდ გავიღიმე.
— ვიცი.
მოკლე სიჩუმე.
— სწორედ ამიტომ, უკვე დილის ოთხ საათზე ჩავალაგე.
დერეფნისკენ გავიშვირე ხელი.
იქ სამი უზარმაზარი, კუბოკრული სამგზავრო ჩანთა იდგა.
ისეთი კლასიკური, ძველი „ჩინური ბაზრობის“ ჩანთები, რომლებშიც ზამთრის მთელი გარდერობი ეტევა.
ზემოდან კი არტიომის საყვარელი სათევზაო ჯოხი იდო.
სამზარეულოში სრული სიჩუმე ჩამოწვა.
ისეთი სიჩუმე, რომლის გაჭრაც ჩემი მკერავის მაკრატლითაც კი შეიძლებოდა.
დედამთილის სახე ნელ-ნელა მოეშვა.
ჯერ მე შემომხედა.
შემდეგ ჩანთებს.
მერე ისევ მე.
ბოლოს კი აზრმა მიაღწია:
მისი გენიოსი ვაჟი, ოჯახის სიამაყე, სწორედ ახლა კარგავდა უფასო საცხოვრებელს, სუფთა ტანსაცმელს, სახლში მომზადებულ სადილს და ქალს, რომელიც ამ ყველაფერს აქამდე უზრუნველყოფდა.
ალას პირი ღია დარჩა.
— გასაღებები დერეფნის კარადაზე დადე, — მშვიდად ვუთხარი. — თაფლაკვერები კი თან წაიღეთ. არ მინდა, მაგიდა დაკაწროს.
არტიომი გაოგნებული მიყურებდა.
— ნატაშა…
— განქორწინების პროცედურასაც დავიწყებ. ნუ ღელავ, როგორმე გაუმკლავდები.
ახლა პირველად აღარაფერი ჰქონდა სათქმელი.
ორი ჩანთა აიღო და ეცადა, ღირსეულად გასულიყო.
მაგრამ ერთ-ერთი ჩანთის სახელური კართან სწორედ მაშინ გაწყდა.
კრაჭ.
არტიომი გაჩერდა.
დაიხედა.
მე კი გადავწყვიტე, არ დავხმარებოდი.
სახელური იატაკზე ეგდო.
თავის ღირსებასთან ერთად.
ბოლოს კარი ჩუმად დაიხურა მათ უკან.
არ ყოფილა ყვირილი.
არ ყოფილა ტირილი.
არ ყოფილა დრამატული სცენა.
მხოლოდ სიჩუმე.
სამზარეულოში დავბრუნდი, ფანჯარა გავაღე და დილის სუფთა ჰაერი შემოვუშვი.
შემდეგ კიდევ ერთი ფინჯანი ყავა დავისხი.
ბინას თვალი მოვავლე.
ახლა ის ნამდვილად მხოლოდ ჩემი იყო.
და უცნაურია, იგივე კედლები, რომლებიც გუშინ ჯერ კიდევ ისე ვიწრო მეჩვენებოდა, უცებ უზარმაზარი გახდა.
ღრმად ჩავისუნთქე.
რა საინტერესოა.
როცა ადამიანი გათავისუფლდება ქმრისგან, რომელიც სხვისი ფულით ცდილობს მილიონერის როლის თამაშს, ჰაერიც კი უფრო სუფთა გეჩვენება.
