— გაიცანი, ეს კარინაა. სანამ ოფიციალურად არ გავეყრებით და ბინას არ გავყიდით, ის აქ იცხოვრებს.
ილიამ ეს ისე მშვიდად თქვა, თითქოს სრულიად ჩვეულებრივ ამბავს აცხადებდა. ორი მძიმე ჩემოდანი დერეფანში დადო და ცოლის თვალებში ჩახედვას მოერიდა.
ალა მისი ცოლი ოცდახუთი წლის განმავლობაში იყო.
ახლა კი მის წინ ახალგაზრდა ქალთან ერთად იდგა.
კარინას ღია ფერის ქაშმირის პალტო ეცვა და შარფი უფრო მჭიდროდ შემოეხვია კისერზე. უხერხულად გამოიყურებოდა, თუმცა თვალებში გამოწვევის ნაპერწკალიც ეტყობოდა.
ალა სამზარეულოს კართან იდგა და ხელში ჯერ კიდევ სველი ღრუბელი ეჭირა.
— ბინა სამ ადამიანს ეკუთვნის, განაგრძო ილიამ. — ჩემი წილი ჩემია. უფლება მაქვს, აქ ვისაც მინდა, ის მოვიყვანო. თუ ეს არ მოგწონს, შეგიძლია დედაშენთან წახვიდე.
ილია დარწმუნებული იყო, რომ ალა გატყდებოდა.
ის საკუთარ ცოლს კარგად იცნობდა. იცოდა, როგორ ვერ იტანდა სკანდალებსა და კამათს. დარწმუნებული იყო, რომ ალას არასოდეს მოუნდებოდა სხვა ქალთან ერთად ერთ ჭერქვეშ ცხოვრება.
ფიქრობდა, რომ ალა ნივთებს ჩაალაგებდა, ატირებული წავიდოდა და სამოთახიან ბინას მათ დაუტოვებდა.
მაგრამ ალას არ უტირია.
არც უყვირია.
უბრალოდ ღრუბელი გარეცხა, ხელები შეიმშრალა და მათთან დაბრუნდა.
— ფეხსაცმელები გაიხადეთ, მშვიდად უთხრა მან. — ტალახიანი ფეხსაცმლით ნუ შემოხვალთ. იატაკი ახლახან მოვწმინდე.
ილია გაოცებული მიაჩერდა.
— ალა, ვერ ხვდები. ჩვენ საძინებელში ვიცხოვრებთ. შენ უნდა ჩაალაგო შენი ნივთები.
— მივხვდი.
ალა საძინებელში შევიდა, დიდი სპორტული ჩანთა გამოიღო და ნივთების ჩალაგება დაიწყო.
ილია უკან გაჰყვა.
— რას აკეთებ?
— მისაღებ ოთახში გადავდივარ.
— მართლა აქ აპირებ დარჩენას?
ალამ შეხედა.
— რა თქმა უნდა. ამ ბინის ორი მესამედი მე და ჩვენს შვილს გვეკუთვნის. შენთვის საჩუქრად არ ვაპირებ მის დატოვებას.
მან თეთრეული აიღო და მისაღებ ოთახში გაიტანა.
ამ დროს ოცი წლის მაქსიმის ოთახის კარი გაიღო.
ახალგაზრდა ბიჭმა ჯერ კიდევ ძილმორეულმა მიმოიხედა.
— დედა, რა ხდება?
— მამაშენმა თავისი საყვარელი მოიყვანა სახლში. ისინი საძინებელში იცხოვრებენ, მე კი აქ.
მაქსიმმა ნელა შეხედა მამას.
— გავყარო?
— არა, უპასუხა ალამ. — მამაშენს ამ ბინაში თავისი წილი აქვს. კანონს დავემორჩილოთ. შენ კი დაბრუნდი და ისწავლე.
მაქსიმმა რამდენიმე წამით უხმოდ უყურა მამას, შემდეგ კი თავის ოთახში დაბრუნდა.
იმ ღამეს ალას არ უტირია.
დივანზე იწვა და საძინებლიდან მომავალ ჩუმ საუბარს უსმენდა.
მაგრამ ერთი რამ ზუსტად იცოდა:
მისი ცხოვრება შეიცვალა.
და ამიერიდან ის საკუთარი ქორწინებისთვის კი აღარ იბრძოლებდა.
ის საკუთარი თავისთვის იბრძოლებდა.
ომი მეორე დილიდანვე დაიწყო.
ალა, როგორც ყოველთვის, დილის ექვსის ნახევარზე ადგა. ისაუზმა და შემდეგ სააბაზანოში შევიდა.
ზუსტად ორმოცი წუთის შემდეგ კარზე დააკაკუნეს.
— ალა, კიდევ დიდხანს იქნები? ჰკითხა კარინამ. — ილიას სამსახურში უნდა წასვლა.
ალამ კარი გააღო.
— დავამთავრე. მაგრამ წყალი ნელა გადის. ცოტა უნდა მოიცადო.
კარინა სწრაფად შევიდა.
რამდენიმე წამში გაოცებული შეძახილი გაისმა.
წინა საღამოს ალას კარინას ყველა კოსმეტიკური საშუალება შეეგროვებინა და ერთ ჩანთაში ჩაელაგებინა.
ცოტა ხანში ილიაც გამოჩნდა.
— ეს რა არის? რატომ გადადე კარინას ნივთები?
— იმიტომ, რომ ეს სააბაზანოც ჩემია. თავისი კოსმეტიკა საკუთარ ოთახში შეინახოს.
— ის ჩემთან ცხოვრობს!
— მაშინ თვითონ იყიდოს კბილის პასტა, საპონი და ყველაფერი, რაც სჭირდება. მე შენს საყვარელს არ შევინახავ.
ილიამ გაბრაზებული მზერა მიაპყრო.
შემდეგ ყავა დაისხა.
ალამ ფინჯანი ხელიდან გამოართვა და ყავა ნიჟარაში ჩაასხა.
— ეს ჩემი ყავაა, თქვა მან.
— გაგიჟდი?
— არა. უბრალოდ შენთვის ყავის მომზადება შევწყვიტე.
მომდევნო დღეებში ილიასა და კარინას ცხოვრება სულ უფრო აუტანელი ხდებოდა.
ალა სახლიდან მუშაობდა და ამიტომ დღის უმეტეს ნაწილს მისაღებ ოთახში ატარებდა. მისაღები კი ბინის მთავარი გასასვლელი იყო. სადაც არ უნდა წასულიყვნენ, მის წინ უნდა გაევლოთ.
კარინა სულ უფრო უხერხულად გრძნობდა თავს.
სამზარეულოს გამოყენებაც სათანადოდ არ შეეძლო, რადგან საჭმლის მომზადება არ იცოდა. ამიტომ ის და ილია პიცას, ჰამბურგერებსა და სუშის უკვეთავდნენ.
ერთ დილით ალამ ყველა ცარიელი საკვების ყუთი შეაგროვა და საგულდაგულოდ საძინებლის კართან დააწყო.
ილია ოთახიდან გამოვიდა, ყუთებს წამოედო და გაბრაზებულმა გინება დაიწყო.
— შენი ნაგავია, შენი პრობლემაა, მშვიდად უთხრა ალამ.
ამ დროს ის ყოველდღე აგრძელებდა საჭმლის მომზადებას.
ბორშჩს.
შემწვარ ხორცს.
სოკოსთან ერთად მომზადებულ კარტოფილს.
სახლში გამომცხვარ ნამცხვრებს.
ის და მაქსიმი მშვიდად ვახშმობდნენ ერთად.
ილია კი საძინებელში ცივ პიცას ჭამდა.
ერთხელ კარინამ საჭმლის მომზადება სცადა, მაგრამ ამის შემდეგ სამზარეულო ისე გამოიყურებოდა, თითქოს იქ ომი მომხდარიყო.
მეორე დილით მათ კიდევ ერთი სიურპრიზი დახვდათ.
მთელი ჭურჭელი გამქრალიყო.
თეფშები, ჭიქები, ტაფები, ქვაბები, დანა-ჩანგალი — არაფერი დარჩენილიყო.
ილიამ ალას გაბრაზებულმა მოსთხოვა ახსნა.
— ეს ნივთები ჩემიც არის!
— არა. მე ვიყიდე. ქვითრები შენახული მაქვს.
— ეს საერთო ბინაა!
— მაშინ შენი ჭურჭელი თავად იყიდე.
ილიამ საბოლოოდ გაიაზრა, რომ ალა უკან დახევას არ აპირებდა.
ერთი კვირის შემდეგ კარინას ყველა ილუზია დაემსხვრა.
ეს ნამდვილად არ იყო ის ცხოვრება, რომელიც წარმოედგინა.
ეგონა, რომ ილიასთან ერთად კომფორტულად და უზრუნველად იცხოვრებდა.
ამის ნაცვლად, დღის განმავლობაში ბინის დატოვება უწევდა, რადგან ალა არ აძლევდა უფლებას, სახლში მარტო დარჩენილიყო.
ილია სამსახურში მიდიოდა.
კარინა კი საათობით კაფეებში იჯდა, ბიბლიოთეკაში თბებოდა ან იაფფასიან დილის კინოჩვენებებს ესწრებოდა.
ფული სწრაფად უთავდებოდა.
ხუთშაბათისთვის უკვე გაცივებული იყო.
იმ საღამოს მან საბოლოოდ ვეღარ გაუძლო და ილიას დაუპირისპირდა.
— ამას ვეღარ ვიტან! იყვირა მან. — ბინა გვიქირავე!
— რითი? ამდენი ფული არ მაქვს.
— მაშინ ეს ბინა გაყიდე!
— ჯერ უნდა გავეყაროთ. მერე გავყიდით და ჩემს წილს მივიღებ.
კარინას მწარედ გაეცინა.
— როდის? ექვს თვეში?
ილია გაჩუმდა.
— კაცად გთვლიდი, უთხრა კარინამ. — მითხარი, ალა წავიდოდა. ამის ნაცვლად კი შენ თვითონ გახდი სტუმარი მის საკუთარ ბინაში!
ილია გაფითრდა.
— ჩუმად ილაპარაკე!
მაგრამ კარინას უკვე აღარაფერი აინტერესებდა.
ჩემოდანს ხელი დაავლო.
— მორჩა! აღარ შემიძლია!
ტანსაცმელი სწრაფად ჩაალაგა და ბინიდან გავარდა.
ალა მისაღები ოთახის კართან იდგა.
კარინამ ცრემლიანი თვალებით შეხედა.
— კმაყოფილი ხარ? გამომაგდე!
— მე არ გამომიგდიხარ, უპასუხა ალამ. — უბრალოდ ჩემი სახლი დავიცავი.
კარინამ კარი ხმაურით გაიჯახუნა.
ილია დიდხანს გაუნძრევლად იდგა.
შემდეგ ალასკენ შებრუნდა.
— იქნებ… ნაჩქარევად მოვიქეცით.
— არა.
— ეს მხოლოდ კრიზისი იყო. შუახნის მამაკაცებს ზოგჯერ…
— არა.
ალას ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ საბოლოო.
— ხვალ განქორწინებაზე განცხადებას შევიტან.
ილიას სახე შეეცვალა.
— ალა…
— ბინას გავყიდით. ყველა მიიღებს იმ წილს, რომელიც კანონით ეკუთვნის.
— მე სად წავიდე?
— ეს უკვე ჩემი პრობლემა აღარ არის.
ილია ჩამოჯდა.
— არ მინდა ჩემი ოჯახი დავკარგო.
ალამ რამდენიმე წამით ჩუმად უყურა.
— დღეს არ დაგიკარგავს ოჯახი, ილია.
მამაკაცმა თავი ასწია.
— ოჯახი მაშინ დაკარგე, როცა სხვა ქალი სახლში მოიყვანე და იფიქრე, რომ წასვლა მე მომიწევდა.
ამ სიტყვებით ალა მისაღებ ოთახში დაბრუნდა.
კარი თავის უკან დახურა.
დივანზე დაწვა და პირველად მთელი კვირის განმავლობაში სრულიად მშვიდად იგრძნო თავი.
იცოდა, რომ წინ ჯერ კიდევ გრძელი გზა ელოდა.
განქორწინება.
ადვოკატები.
დოკუმენტები.
ბინის გაყიდვა.
გადასვლა.
მაგრამ ყველაზე მნიშვნელოვანი უკვე გააკეთა.
მან არ მისცა უფლება არავის, საკუთარ სახლში ფეხქვეშ გაეთელა.
არ დათმო ის, რისთვისაც ოცდახუთი წელი იშრომა.
და იმ ღამეს ალამ საბოლოოდ მშვიდად დაიძინა.
რადგან ერთი მნიშვნელოვანი რამ გააცნობიერა:
მისი ქორწინება დასრულდა.
მაგრამ მისი ცხოვრება — არა.
შესაძლოა, მისი ცხოვრება სწორედ ახლა იწყებოდა.
