ჩვენი ახალბინადრობის ზეიმი უფრო კორონაციის ცერემონიას ჰგავდა, სადაც ტახტის ნაცვლად ახლახან აწყობილი ორსაძინებლიანი ბინა იდგა, ხოლო სამეფო რეგალიების ნაცვლად — ნათესავების მთელი ემოციური არტილერია.
ჩემი სიდედრი, სვეტლანა პეტროვნა, ისე შემოვიდა, თითქოს სტუმარი კი არა, სახელმწიფო ინსპექტორი ყოფილიყო, რომელიც ჩვენი ბედნიერების ლეგიტიმურობას ამოწმებდა. მის უკან იდგა ჩემი ქმარი, ილია, იმ დამახასიათებელი „ბედნიერი სპანიელის“ სახით, რომელსაც მხოლოდ მაშინ იღებს, როცა ჯერ კიდევ არ იცის, რომ ყველაფერი ცუდად დასრულდება. კოლონას ასრულებდნენ მისი და — იულია — და მისი ქმარი ვიტია, რომელსაც ყუთი ისეთი მოწიწებით მიჰქონდა, თითქოს შიგნით ატომური ელექტროსადგურის გასაღები იდო.
— აი, — თქვა სვეტლანა პეტროვნამ და მაგიდისკენ ანიშნა. — ეს თქვენია. რომ ოჯახური მომენტები შეინახოთ. ყველა.
ყუთში ფოტოაპარატი იდო. არა უბრალო სათამაშო. პროფესიონალური სარკისებრი კამერა, რომლის ფასიც უკვე მორალურ კითხვებს აჩენს. ილიას შევხედე: ეს სერიოზულია? ჩვენს ოჯახში „საჩუქარი“ ჩვეულებრივად იყო გაფერმკრთალებული სამზარეულოს ტილო ან ისეთი სალათის ჯამი, რომლის გამოც სტუმრებიც კი ბოდიშს იხდიდნენ.
— მადლობა, დედა! — თქვა ილიამ აღელვებულმა.
— სწორად გამოიყენეთ, — დაამატა ვიტიამ მნიშვნელოვნად. — ეს იაპონური ტექნიკაა. სათამაშო არაა. შემთხვევით არ უნდა დააჭიროთ.
პირველი კვირები ნამდვილი იდილია იყო. ვსწავლობდი პარამეტრებს, ვიღებდი კატის ფოტოებს, რომელიც ყველა კადრში ისე გამოიყურებოდა, თითქოს გალერეის გახსნაზე მიდიოდა. ილია ამაყობდა, კამერაც წესიერად მუშაობდა.
შემდეგ ტელეფონმა დარეკა.
იულიამ დარეკა. მისი ხმა ისეთი ტკბილი იყო, რომ მის შემდეგ ჰაერი საეჭვოდ გახდა წებოვანი.
— ოლჩი, ძვირფასო… პატარა თხოვნა მაქვს. მისუტკას ბაღში წარმოდგენა აქვს, სოკოდ უნდა ჩაიცვას! ძალიან მნიშვნელოვანი მოგონებაა! ხომ ვერ მოგვცემ კამერას ერთი დღით? ვიტია გადაიღებს და დაგიბრუნებთ.
შიგნით რაღაც მაშინვე წინააღმდეგობას გაუწია. ძველი, გამოცდილი შინაგანი ხმა, რომელიც ყოველთვის გვიან ლაპარაკობს, მაგრამ არასდროს ცდება. ილიამ კი უკვე ენთუზიაზმით თქვა:
— რა პრობლემაა, წაიღონ! ოჯახია!
კამერა წავიდა. და აღარ დაბრუნდა.
ჯერ ერთი დღე გადაიწია. მერე ერთი კვირა. მერე დაიწყო საბაბები: „RAW ფაილები“, „ნელი კამერა“, „ფერის კორექცია“, „რთული დამუშავება“. ვიტიას ხმა თანდათან უფრო ჰგავდა განაწყენებულ ხელოვანსა და IT-გურუს ნაზავს.
— ეს უბრალო ფოტო არაა, ოლია! ეს ხელოვნებაა!
— ეს ბაღის სოკოა, ვიტია.
— შენ ამას ვერ იგებ, რადგან ჰუმანიტარული ხარ.
გავიდა ერთი თვე. ჩემი მოთმინება ისე ორთქლდებოდა, როგორც წვნიანი ქვაბიდან.
ერთ დღეს განცხადება ვნახე.
„იყიდება პროფესიონალური ფოტოაპარატი. იდეალურ მდგომარეობაში. სასწრაფოდ.“
ფოტოზე ჩვენი კამერა იყო. კატას თათის ფორმის სამაგრით. ფონზე ის ცნობილი ირმებიანი ხალიჩა, რომელსაც არასდროს ავიწყდები.
გული ქვასავით გამიხდა.
— ილია, — ვთქვი ჩუმად. — მოდი აქ.
როგორც კი ნახა, გაფითრდა.
— ეს… ეს ჩვენი არის.
— არა „მსგავსი“. ეს.
გეგმა შევიმუშავეთ. ფეიკ პროფილი. შეხვედრა. სავაჭრო ცენტრი.
ილია ნერვიულობდა.
— პოლიცია არ გვჭირდება?
— ჯერ ვნახოთ, რამდენად კრეატიული გახდა შენი ოჯახი.
ვიტია მოვიდა „გამყიდველთან“ შესახვედრად. ფრთხილად იხედებოდა გარშემო, თითქოს საიდუმლო ოპერაციაში ყოფილიყო.
როცა დაგვინახა, თავიდან ვერ გაიგო.
შემდეგ მზის სათვალე მოვიხსენი.
— გამარჯობა, ვიტია, — მშვიდად ვთქვი. — აჩვენე საქონელი.
სახე დაეშალა.
— მე… მე უბრალოდ… გაუმჯობესება მინდოდა!
— 50 ათასად?
პოლიცია ჩვენზე სწრაფად მოვიდა, ვიდრე ახსნა-განმარტებები.
განყოფილებაში შემდეგ ყველა გამოჩნდა. სვეტლანა პეტროვნაც, როგორც ბუნებრივი მოვლენა, რომლის შეჩერებაც შეუძლებელია.
— გაუშვით ჩემი შვილი! ეს ოჯახური საქმეა!
— ქალბატონო, ეს ქურდობაა — თქვა დაღლილმა პოლიციელმა.
სიჩუმე ჩამოვარდა.
ილიამ პირველად შეხედა დედას ისე, თითქოს ბავშვი აღარ იყო, არამედ ზრდასრული.
— დედა… საკმარისია.
ამ ამბის ოფიციალური დასასრული მარტივი იყო: ვიტიას დასჯა, სიდედრის ჯარიმა, ბევრი წყენა და კიდევ მეტი დრამა.
მაგრამ რეალურად რაღაც სხვა დასრულდა: ის უცნაური ოჯახური ლოგიკა, რომლის მიხედვითაც სიტყვა „ნათესავი“ ყველაფერზე გაძლევს უფლებას.
ფოტოაპარატი საბოლოოდ გავყიდეთ.
ფულით შორს წავედით.
იქ, სადაც არავინ არაფერს გთხოვს სესხად.
და სადაც ხალიჩები აღარ გიყურებენ ირემებით.
