„ოქროსფერი ორნამენტებით შეიძლებოდა სუფრების არჩევა… ესენი კი საავადმყოფოს ზეწრებს ჰგავს,“ უკმაყოფილოდ ჩასჩურჩულა ვერა მიხაილოვნამ და მარინასკენ გადაიხარა. „ხორცის ასორტიც უკვე გამოშრა. გთხოვე, სამზარეულო გაგეკონტროლებინა!“
მარინამ არაფერი უპასუხა. უბრალოდ, წინ დადებული თეფში ოდნავ გვერდზე გასწია. კამათის ძალა აღარ ჰქონდა. სიძის იუბილესთვის მზადებამ მთლიანად გამოფიტა. ბოლო სამი კვირა გაუთავებელ მარათონად იქცა: მენიუს შეთანხმება, ძირითადი კერძების არჩევა, ტორტის კრემების დაგემოვნება, ნორმალური წამყვანის მოძებნა.
სიდედრი მხოლოდ ყველაზე დაძაბულ მომენტებში ჩნდებოდა — მხოლოდ კრიტიკისთვის — არც ფულით, არც დროით არ ეხმარებოდა. მისი ქმარი, დენისი, ჩვეულებისამებრ გვერდზე გადგა: „თქვენ თვითონ გადაწყვიტეთ, ბანკეტებში ვერ ვერკვევი“. და მარინა წყვეტდა ყველაფერს. სამუშაოს შემდეგ ავანსებს იხდის, დეკორატორებთან ჩხუბობს, კეტერინგთან კამათობს.
ხუთ საათზე დარბაზი გაივსო. ხმაური, სიცილი, საჩუქრების პაკეტების შრიალი. ვლადიმირ პეტროვიჩი, იუბილარი, იღიმოდა და მილოცვებს იღებდა. ვერა მიხაილოვნა კი თავისი ახალი შინდისფერი კაბით მაგიდებს შორის დადიოდა, კომპლიმენტებს ისე იღებდა, თითქოს მთელი საღამო მისი პირადი სპექტაკლი ყოფილიყო.
— ოჰ, ვერა, რა სუფრაა! რა სილამაზეა! — აღტაცებით თქვა შორეულმა ბიძაშვილმა სამარადან და თევზი აიღო. — რა შრომა უნდა იყოს ჩადებული!
— ოჰ… ჩემი ვოლოდიასთვის არაფერია ძვირი, — თეატრალურად ამოიოხრა სიდედრმა და თმა შეისწორა. — ღამეებს არ მეძინა, ყველაფერი მე მოვიფიქრე. მენიუ პირადად შევადგინე.
მარინა მინერალური წყლის ჭიქას უყურებდა. მხოლოდ ის უნდოდა, რომ ეს საღამო დასრულებულიყო. უკვე შეეგუა იმასაც, რომ დენისი გვერდით იჯდა და ტელეფონს ჩაჰყურებდა, არ იმჩნევდა, როგორ ითვისებდა მისი დედა სხვის შრომას.
დღესასწაული უფრო და უფრო ხმაურიანი ხდებოდა. მუსიკა ჩაირთო, პირველი სადღეგრძელოებიც ითქვა. განწყობა მატულობდა, სახეები გაწითლდა. ვერა მიხაილოვნამ ბროლის ჭიქას კოვზი დაარტყა. დარბაზი ნელა ჩაწყნარდა. ის წამოდგა და ორმოცი სტუმრისკენ გაიხედა, ღიმილით.
— ძვირფასო მეგობრებო… — დაიწყო ნაზი, თეატრალური ხმით. — დღეს ბევრი კარგი რამ ვთქვით იუბილარზე. მაგრამ მინდა ოჯახზე შევსვათ. იმაზე, ვინც გავხდით. და რა თქმა უნდა, ახალგაზრდობაზე.
მისი მზერა მარინაზე შეჩერდა. მარინამ მაშინვე იგრძნო: ახლა დაიწყებოდა.
— ჩვენს მარინას რომ ვუყურებ… — ვერა მიხაილოვნამ პაუზა გააკეთა. — დენისს ნამდვილად გაუმართლა. მშვიდი, დამყოლი ცოლი ჰყავს. ჰო… შეიძლება დიდად გონებით არ ბრწყინავს, მაგრამ ძალიან ლამაზია! ნამდვილი თოჯინაა! ქალისთვის მთავარია მორჩილება. გონიერება კი… კაცის საქმეა!
სიცილი მოედო მაგიდებს. ვიღაცამ ხმამაღლა გაიცინა, ვიღაცამ თავი დაუქნია.
დენისი მარინასკენ გადაიხარა.
— არ დაიწყო… დედა ხუმრობს, ასე იცის, — ჩასჩურჩულა გაღიზიანებულმა.
ყველა იცინოდა. მარინას გარდა.
მანამდე ის თვალებს დაწევდა. ჩუმად გადაყლაპავდა. მაგრამ ახლა შიგნით რაღაც გაჩერდა — არა გატეხილი, არამედ მკაფიოდ გაცნობიერებული.
ნელა წამოდგა.
მოძრაობა იმდენად მშვიდი იყო, რომ თავიდან ვერავინ მიხვდა. შემდეგ საუბრები შეწყდა. ყველა მას შეხედა. ვერა მიხაილოვნა უკვე ღიმილით ელოდა დაბნეულობას.
მაგრამ მარინას ხმა მტკიცე იყო.
— მადლობა კეთილი სიტყვებისთვის, — თქვა მან. — მართალი ხართ, ვერა მიხაილოვნა. ნამდვილად არ ვარ ძალიან ჭკვიანი.
სიჩუმე ჩამოწვა.
— თუმცა საკმარისი ჭკუა კი მქონდა, რომ ამ დარბაზის ავანსი, დეკორაცია და წამყვანი ჩემი ბონუსით გადამეხადა.
ღიმილი ნელა გაქრა სიდედრის სახიდან.
— ძალიან „უჭკუო“ ქალი უნდა იყო, რომ მთელი დღე იმუშაო და საღამოობით ორმოცკაციანი ზეიმი მოაწყო სხვისი სტუმრებისთვის, — მშვიდად განაგრძო მარინამ.
ჩურჩული მოედო დარბაზს.
დენისი გაიყინა მის გვერდით.
— მარინა, ახლავე შეწყვიტე… — ჩასჩურჩულა და მისი ხელის დაჭერა სცადა.
მაგრამ მარინა გაეცალა.
ჩანთიდან ნახევრად დაკეცილი ფურცელი ამოიღო.
— რადგან, როგორც ჩანს, საკმარისად კომპეტენტური არ ვარ, — თქვა მან, — ფინანსურ ნაწილს უფრო გონიერ ადამიანს გადავაბარებ.
ქვითარი მაგიდაზე დადო.
— სულ: ას ოთხმოცდახუთი ათასი რუბლი. ავანსი გამოკლებულია. დარჩენილი თანხა დღესვე უნდა დაიფაროს.
სიჩუმე.
კონდიციონერის ხმაურიც კი ზედმეტად ხმამაღალი გახდა.
ვერა მიხაილოვნა ქაღალდს უყურებდა, თავდაჯერება ნელა ეშლებოდა.
— ეს… ეს შეცდომა იქნება… — ჩაილაპარაკა.
— არა, — უპასუხა მარინამ.
იმ დროს სამზარეულოს კარი გაიღო. ოფიციანტები უჯრებით ხელში გაჩერდნენ, იგრძნეს, რომ რაღაც საბოლოოდ შეიცვალა.
მარინამ ქმარს შეხედა. დენისი თვალს არ უსწორებდა.
არა გაბრაზებული. უბრალოდ პატარა.
— გემრიელად მიირთვით, — ხმამაღლა თქვა მარინამ.
ჩანთა და ქურთუკი აიღო და გავიდა.
მისი ქუსლების ხმა დარბაზში უკანასკნელი ათვლის მსგავსად გაისმა.
გარეთ ცივმა საღამოს ჰაერმა სახეზე დაარტყა. ღრმად ჩაისუნთქა, თითქოს პირველად სუნთქავდა თავისუფლად.
სკამზე დაჯდა, ვიწრო ფეხსაცმელი გაიხადა და კომფორტული ფეხსაცმელი ჩაიცვა.
ტელეფონი აინთო: დენისი ისევ და ისევ რეკავდა.
მარინამ შეხედა, შემდეგ წაშალა ადგილის ნომერი და ხმა გამორთო.
სადღესასწაულო საღამო შიგნით გაგრძელდა.
მაგრამ ის უკვე აღარ იყო მისი ნაწილი.
და პირველად იგრძნო, რომ სიჩუმე სიცარიელე აღარ იყო.
ეს იყო თავისუფლება.
