წვიმა შეუჩერებლად ეცემოდა გრუნტის გზას და მას სქელ, მოლიპულ ტალახის მდინარედ აქცევდა, სადაც ჩამოცვენილი ფოთლები თითქოს დავიწყებულ მოგონებებს ჰგავდა.
მთელი გარემო ნაცრისფერ ფარდად იშლებოდა, თითქოს თვითონ სამყაროც ქრება ამ ქარიშხლის ქვეშ. ამ სიჩუმეში, ნახევრად წაშლილ პეიზაჟში,
ერთი კაცი მერყევი ნაბიჯებით მიდიოდა — გატეხილი, დაღლილი, ძალის ბოლო ნამსხვრევებით მოტანილი ყოველი ნაბიჯი.
მისი ტანსაცმელი მთლიანად დაგლეჯილი იყო, სახე ჭუჭყში თითქმის აღარ ჩანდა, ხოლო თვალებში სიცარიელე იდგა — თითქოს აღარ ეკუთვნოდა იმ სამყაროს, რომელშიც გადაადგილდებოდა.
არაფერი მასში არ მიანიშნებდა, რომ ოდესღაც ქვეყნის ერთ-ერთი ყველაზე მდიდარი და გავლენიანი ადამიანი იყო.მას დაკარგულად თვლიდნენ.
თვეების განმავლობაში მისი გაქრობის გარშემო მხოლოდ ვარაუდები ტრიალებდა: გატაცება, ღალატი საკუთარ იმპერიაში, დაგეგმილი გაქრობა…
მაგრამ სიმართლე ბევრად უფრო მკაცრი იყო — ავარია, მძიმე თავის ტრავმა და სრული მეხსიერების დაკარგვა. თითქოს მისი მთელი ცხოვრება ერთ წამში წაიშალა.
ბოლოს ისე დაიღალა, რომ სხეულმა მორჩილება შეწყვიტა.ხის ღობის გვერდით, შორეულ პატარა სახლთან, რომელიც მინდვრებსა და ტყეს შორის იდგა, ის ტალახში დაეცა.
იმ სახლში ლაურა ცხოვრობდა.ახალგაზრდა ქალი, რომლის ხელებიც მძიმე შრომით იყო დამღლილი, ხოლო თვალებში დაღლილობასთან ერთად მაინც იკითხებოდა სიმტკიცე.
იგი მარტო ზრდიდა ორ შვილს — მატეოს და სოფიას — ისეთ ადგილას, სადაც სიჩუმე უფრო ხმამაღალი იყო, ვიდრე ნებისმიერი ხმა.
ბავშვების მამა დიდი ხნის წინ წავიდა, მხოლოდ ცარიელი დაპირებები და სიცარიელე დატოვა.
ლაურამ ისწავლა გადარჩენა: მიწაზე მუშაობდა, ცხოველებს უვლიდა და ნებისმიერი პატარა სამუშაოს იღებდა. ცხოვრება მძიმე იყო, მაგრამ მისი.
იმ საღამოს, როცა წვიმაში შეშას აგროვებდა, ღობისთან რაღაც შენიშნა.უძრავი ფიგურა.ერთი წამით იფიქრა, რომ უკვე გვიან იყო.მაგრამ შემდეგ დაინახა სუსტი სუნთქვა.
ის ცოცხალი იყო.შიშისა და გაურკვევლობის მიუხედავად, სახლში მიათრია — ნაბიჯ-ნაბიჯ, თითქოს თვითონ ქარიშხალს აცლიდა ხელიდან.
„არ ვიცი ვინ არის… მაგრამ ვერ დავტოვებ რომ მოკვდეს,“ ჩურჩულით თქვა.ბავშვები კართან იდგნენ, შიშსა და ცნობისმოყვარეობას შორის გაჩერებულნი.
ლაურამ საწოლზე დააწვინა, ჭრილობები დაუმუშავა და მთელი ღამე მის გვერდით გაატარა.კაცი დროდადრო გონს მოდიოდა, მაგრამ მხოლოდ გაუგებარ სიტყვებს ბუტბუტებდა — თითქოს დაკარგული სამყაროს ნამსხვრევებს ეძებდა.
როცა საბოლოოდ თვალები გაახილა, ყველაფერი წაშლილი იყო.არც სახელი. არც წარსული. არც იდენტობა.მხოლოდ სიცარიელე და თავში მძაფრი ტკივილი.
ლაურამ მას დაარქვა ანდრესი.არა იმისთვის, რომ წარსული წაერთმია, არამედ იმისთვის, რომ რაღაც დასაყრდენი ჰქონოდა.დღეები გადიოდა.
ანდრესი ნელ-ნელა ძალას იბრუნებდა. ეხმარებოდა სახლში, წყალს ეზიდებოდა, ნივთებს არემონტებდა. მაგრამ ზოგჯერ მისი ხელები ისე ზუსტად მოქმედებდნენ, თითქოს რაღაც ახსოვდათ, რასაც გონება ვერ ხსნიდა.
ზოგი მოძრაობა ზედმეტად პროფესიონალური იყო.ზოგი სიტყვა კი მასში უცნაურ დაძაბულობას იწვევდა — თითქოს რაღაც ღრმად დამალული ცდილობდა გაღვიძებას.
მატეო თავიდან არ ენდობოდა.სოფია კი ჩუმად აკვირდებოდა, ცნობისმოყვარეობით.ლაურა კი კითხვებს არ სვამდა.მან იცოდა, რას ნიშნავს დაკარგულობა.ასე ჩამოყალიბდა სახლში უცნაური სიმშვიდე — თითქოს დრო გარეთ გაჩერდა.
მაგრამ ქალაქში ცხოვრება არ გაჩერებულა.ალეხანდრო რივასის სახელი ისევ ყველგან ისმოდა.დაკარგული მილიარდერი ლეგენდად იქცა. მისი იმპერია უკვე ნაწილდებოდა პარტნიორებსა და კონკურენტებს შორის.
ზოგი თვლიდა, რომ ის მკვდარი იყო. ზოგი კი მის დაბრუნებას შიშით ელოდა.არავინ წარმოიდგენდა, რომ ის პატარა, მივიწყებულ ფერმაში ცხოვრობდა.
შემდეგ მოვიდა ქარიშხალი.ღამე, როცა ცა თითქოს გაიხა.ქარი ყვიროდა, წვიმა მიწას ურტყამდა. უცებ უზარმაზარი ხე დაეცა ბეღელს.
მატეო შიგნით ჩარჩა.ლაურას ყვირილმა ქარიშხალი გაჭრა.ანდრესმა არ დააყოვნა.ის გაიქცა.ტალახში, ქარში, ნანგრევებში ბრძოლით მიაღწია ბეღელს, ხის ნამსხვრევები გადასწია და ბავშვი გამოიყვანა.მატეო გადარჩა.
მაგრამ ამ მომენტში რაღაც გატყდა მასში.შიდა კედელი დაიბზარა.და უცებ სურათები წამოვიდა.მინის ოფისები. ცივი შეხვედრები. ციფრები. ძალაუფლება.
ის დაეცა.და შემდეგ სიმართლე დაბრუნდა.ის გაახსენდა.ის არ იყო ანდრესი.ის იყო ალეხანდრო რივასი.დაკარგული ადამიანი.იმპერიის მემკვიდრე.და შესაძლოა — ღალატის მსხვერპლი.იმ ღამეს არ ეძინა.
დილით ყველაფერი დაბრუნდა — მისი წარსული, ძალაუფლება და სამყაროს სურათი, რომელიც ერთხელ მას ეკუთვნოდა.
მაგრამ ახლა მის წინ იდგა სხვა რამაც — უბრალო ცხოვრება, რომელმაც მას ის დაუბრუნა, რაც არასდროს ჰქონია: სიმშვიდე და ადამიანობა.
ახლა არჩევანი უნდა გაეკეთებინა.დაბრუნება ძალაუფლებისა და საფრთხის სამყაროში…თუ დარჩენა იქ, სადაც პირველად იგრძნო, რომ ადამიანი იყო.
კაცი, რომელიც ყველამ მკვდრად მიიჩნია, ორჯერ დაიბადა:ერთხელ ტალახში, უცხო ქალის წყალობით,და მეორედ — მეხსიერებაში, ქარიშხლის ძალით.
მაგრამ ახლა ყველაზე მძიმე გადაწყვეტილება ელოდა მას:რომელი ცხოვრებაა ნამდვილად საცხოვრებლად ღირსი?
