ევკალიპტის ღეროები ბაღის მაკრატლის ქვეშ ტენიანი, სავსე ხრაშუნით ტყდებოდა. ეს ხმა უცნაურად დამამშვიდებელი იყო — ნამდვილი, ცოცხალი.
ქსენია სამზარეულოს კუნძულთან იდგა და ყურადღებით აწყობდა მწვანე, მოცულობით კომპოზიციას, თითქოს თითოეული მოჭრილი ტოტით საკუთარ დაძაბულობასაც ამცირებდა.
მისი თითები ოდნავ გამწვანებულიყო მცენარის წვენისგან, სამუშაო ზედაპირზე კი პატარა ნარჩენები დაგროვდა, მაგრამ ამას საერთოდ არ აქცევდა ყურადღებას.
სამ საათზე ცოტა მეტი რჩებოდა. ამ დროის განმავლობაში ყველაფერი უნდა მოესწრო — მაიას მეშვიდე დაბადების დღისთვის. პირველი ისეთი დღესასწაული, რომელსაც გოგონა ნამდვილად დაიმახსოვრებდა.
ზემოდან კარის მიჯახუნების ხმა გაისმა. მძიმე ნაბიჯები კიბეზე ჩამოვიდა. ვადიმი გამოჩნდა — დაჭმუჭნილი, ნახევრად შეკრული პერანგით, თითქოს უკვე დაღლილი იყო დღის დაწყებამდე.
ის მაცივართან მივიდა, დიდხანს უყურებდა მოწესრიგებულ საჭმელებს და ბოლოს მინერალური წყლის ბოთლი აიღო.— ისევ ჯუნგლები გაქვს აქ, — ჩაიბურტყუნა მან და პირდაპირ ბოთლიდან დალია. — ნორმალურად საუზმეც ვერ შეჭამ.
ქსენიამ მშვიდად დადო მაკრატელი და ხელები მოიწმინდა.— შენი საუზმე გაზქურაზეა. დახურული. და ეს ჯუნგლები კი არა, ჩემი საქმეა.
ვადიმმა მხრები აიჩეჩა.— დედამ დარეკა. ორ საათზე მოვლენ. ერთი რამ მინდა — დღეს სცენები არ მოაწყო.
სიტყვები უბრალო იყო, მაგრამ წლების დაძაბულობა იდგა მათ უკან. ქსენიამ თავი დაუქნია. კამათის ძალა აღარ ჰქონდა. მათი ქორწინება უკვე ჩვევად ქცეულიყო.
მაგრამ ის სუსტი არ იყო. ოცდათოთხმეტი წლის ასაკში საკუთარი ლანდშაფტის დიზაინის ბიზნესი ჰქონდა, რომელიც ნულიდან ააშენა. ეს სახლი — ნათელი, ფართო, პატარა ეზოთი — მისი შრომის შედეგი იყო.
ვადიმი კი უბრალოდ ცხოვრობდა ამ სახლში.და იყო კიდევ მისი დედა — ინესა ედუარდოვნა. ქალი, რომელიც არასდროს მალავდა თავის ზიზღს. მისთვის ქსენია უბრალოდ „მიწაში ქექავი“ ქალი იყო.
ზუსტად ორ საათზე ჭიშკრის ზარი გაისმა.ეზო უკვე სავსე იყო სიცოცხლით: ბავშვები დარბოდნენ, სიცილი ისმოდა, მშვიდი მუსიკა ჟღერდა. ქსენიამ კაბა გაისწორა და კარის გასაღებად წავიდა.
სიდედრი კართან იდგა, თითქოს ქანდაკება ყოფილიყო — იდეალურად დავარცხნილი თმა, სწორი პოზა, ცივი მზერა.— ვხედავ, ისევ დაკავებული ხარ, — თქვა მან ცივად. — საკუთარი შვილის დაბადების დღისთვისაც ვერ მოასწარი მოწესრიგება.
ქსენიამ თავაზიანად გაიღიმა. უკვე მიჩვეული იყო.დასაწყისში ყველაფერი მშვიდად მიდიოდა. ბავშვები თამაშობდნენ, ანიმატორი ართობდა მათ, მოზრდილები საუბრობდნენ. ყველაფერი იდეალურად ჩანდა.
სანამ საჩუქრების დრო არ დადგა.მაია ბედნიერი სახით ხსნიდა თითოეულ საჩუქარს და გულწრფელად უხაროდა ყველაფერი.შემდეგ ინესა წამოდგა.
ვადიმმა დიდი, ელეგანტური ყუთი გამოიტანა — ზურმუხტისფერი, ოქროს ლენტით შეკრული. საუბრები შეწყდა.— ეს განსაკუთრებული საჩუქარია, — თქვა ინესამ ნელა. — გაკვეთილი.
ქსენიას გული შეეკუმშა.მაიამ ყუთი გახსნა. შიგნით პლასტმასის კონტეინერი იდო.მან თავსახური ახადა.სუნი მაშინვე გავრცელდა — მძიმე, დამახრჩობელი. სტუმრები უკან დაიხიეს.
ქსენიამ ჩაიხედა და მაშინვე მიხვდა.მაია უკან დაიხია, თვალებში ცრემლები აუწყდა.— დედა… ეს რა არის?ინესამ ფართოდ გაიღიმა.— ეს არის ის, რაშიც შენი დედა ცხოვრობს, — თქვა ხმამაღლა. — დროა შენც მიეჩვიო.
მძიმე სიჩუმე ჩამოვარდა.ქსენიაში რაღაც შეიცვალა. არა ბრაზი — არამედ სიცხადე. ცივი, მტკიცე სიმშვიდე.მან კონტეინერი აიღო.— მაია, სახლში შედი, — უთხრა მშვიდად.გოგონა მაშინვე გაიქცა.
ქსენიამ ერთი ნაბიჯი გადადგა. შემდეგ მეორე.და ერთი მოძრაობით ყველაფერი სიდედრს გადაასხა.კივილმა ჰაერი გააპო. სტუმრები უკან დაიხიეს. ვადიმმა იყვირა.
— გაგიჟდი?! ეს ჩემი დედაა!ქსენიამ ცარიელი კონტეინერი მაგიდაზე დადო და ხელები მოიწმინდა.— შენმა დედამ ახლა ჩვენი შვილი დაამცირა, — თქვა მშვიდად.
— ეს ხუმრობა იყო!— არა. ეს იყო ზღვარი. და თქვენ გადააბიჯეთ მას.ვადიმმა სცადა მუქარა, მაგრამ ხმაში თავდაჯერება აღარ ჰქონდა.
— მაშინ წადი, — თქვა ქსენიამ. — ეს სახლი შენი არ არის.ის გაშეშდა.— რას ნიშნავს?— არასდროს ყოფილა შენი.ათი წუთის შემდეგ ისინი წავიდნენ.
და მათთან ერთად გაქრა წლების განმავლობაში დაგროვილი ტვირთიც.რვა თვის შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა.სახლი უფრო მშვიდი გახდა — მაგრამ არა ცარიელი, არამედ ჰარმონიული.
ქსენიას ბიზნესი ყვაოდა, მაია კვლავ თავისუფლად იცინოდა.ვადიმი დედასთან დაბრუნდა.და ქსენიამ საბოლოოდ გაიგო:ზოგჯერ ყველაზე უსიამოვნო მომენტები გვათავისუფლებს ყველაზე მეტად.
