ერთ-ერთი დედაქალაქის მოდურ ლოფტში მდებარე საგამოფენო დარბაზში მოულოდნელად ჩაწყდა ხმაური. მიმტანის ლანგარი ზარისავით ჩაიწკრიალა და ხმა ექოდ გაიჭედა მაღალ, შიშველ ბეტონის თაღებში. ორასამდე სტუმარი — ინვესტორები, არქიტექტორები,
სამინისტროს ჩინოვნიკები — გაშეშებულები იყურებოდნენ ბუფეტის მაგიდასთან მოწყობილი ამაღლებისკენ.მარგარიტამ კანკალი იგრძნო. ჰაერის ნაკადმა შიშველ ზურგზე გადაუსვა, თითქოს შეახსენებდა: დასამალი აღარაფერია. თითები ძლიერად ეჭირა მძიმე ქსოვილისთვის,
რომელიც ერთი წამით ადრე იდეალურად მორგებულ, ელეგანტურ კაბად ეკვროდა — ახლა კი დახეულ ნაჭრად ჩამოსრიალდა მის წელამდე. იგრძნო, როგორ აუწვა სახე, მაგრამ მის შიგნით მხოლოდ სირცხვილი არ იწვოდა.
მის უკან იდგა სტანისლავი. ხელში ინსტრუმენტი უელავდა — იგივე, რომლითაც თხუთმეტი წუთის წინ საზეიმოდ გაჭრა გახსნის ლენტი. ახლა კი არ ზეიმობდა. მძიმედ სუნთქავდა. სახე ლაქებიანი ჰქონდა, თითქოს ძალიან დიდხანს იკავებდა იმას, რაც ბოლოს ასე ამოხეთქა.
— ახლა უკვე ყველა ხედავს, რას მიაღწიე! — გაკაპასდა ის, მისი ხმა ერთდროულად მკვეთრიც იყო და სასოწარკვეთილიც. — მხოლოდ საკუთარი თავის გამოფენა შეგიძლია. ამას ხომ ცდილობდი? ჰოდა, ინებე.ის დაელოდა. ეგონა, მარგარიტა დაინგრეოდა. რომ დაიფარავდა თავს,
გაიქცეოდა, გაქრებოდა ხალხში და ის დარჩებოდა ამ ისტორიის ბატონად.სამი წლის განმავლობაში ასე ხდებოდა. ყოველთვის.მაგრამ ახლა — არა.მარგარიტა არ განძრეულა.წარსულის სურათები გაუკრთა — არა როგორც მტკივნეული მოგონებები, არამედ როგორც მტკიცებულებები.
მტვრიანი არქივი, სადაც პირველად შეხვდნენ ერთმანეთს. ის — ახალგაზრდა რესტავრატორი, ფაქიზი და მომთმენი. ის — ქარიზმატული ლიდერი, დიდი სიტყვებით და კიდევ უფრო დიდი დაპირებებით.„ერთად აღვადგენთ ქალაქს.“
შემდეგ მცირე დათმობები. წითელი პიჯაკი, რომელიც „სერიოზულ ადამიანებს არ შეეფერებათ“. სამუშაო, რომელიც „საერთო საქმეა“, ამიტომ ანაზღაურების გარეშეც ბუნებრივია. გეგმები და ნახაზები, რომლებიც ბოლოს მისი სახელით აღარ გამოჩნდა.
— ინვესტორებმა ძალა უნდა დაინახონ — ამბობდა მაშინ სტანისლავი. — ჩვენ ერთი ვართ.ისინი არ იყვნენ.მარგარიტა შეუმჩნევლად ქრებოდა მის გვერდით. უფრო ჩუმი ხდებოდა. უფრო პატარა.შემდეგ, ორი კვირის წინ — მანქანაში ნახევრად დასრულებული სატელეფონო საუბარი.
— არ მაინტერესებს ორიგინალური კედელი! დაანგრიეთ. დოკუმენტებში რესტავრაციად ჩაიწერება.მაშინ ჯერ არაფერი უთქვამს.მხოლოდ მეორე დღეს შეუკვეთა კაბა.მუქი ლურჯი. იდეალურად შეკერილი. ისეთი, რომლის იგნორირება შეუძლებელია.
ისეთი, რომლის დადუმებაც შეუძლებელია.და ახლა იდგა — დახეული, მაგრამ სწორად გაშლილი მხრებით.— რატომ დგახარ ისევ აქ? — ჩასისინა სტანისლავმა. — წადი!მარგარიტამ ნელა ჩაისუნთქა.— არა, — თქვა ჩუმად.სიტყვა ხმამაღალი არ იყო. მაგრამ მძიმე იყო.
— მე აქ ვრჩები. შენ კი… წახვალ.კაცი ახლოს მივიდა, მაგრამ უცებ შეჩერდა. დაბალი, მაგრამ მტკიცე ფიგურა დაუდგა წინ.ანტონინა ვასილიევნა.მისი დედა.— საკმარისია, — თქვა მშვიდად. ხმა არ აუწევია, მაგრამ ყველამ გაიგონა.
მოიხსნა პიჯაკი და მარგარიტას მხრებზე გადააფარა. მოძრაობა ერთდროულად დამცველიც იყო და საბოლოოც.შემდეგ საქაღალდე მიაწოდა ინვესტორებს.— დამოუკიდებელი აუდიტი. ღირს წაკითხვა.სტანისლავის სახე გაფითრდა.— ეს სასაცილოა…
— არა, — შეაწყვეტინა მარგარიტამ. — ნახაზები ჩემია. ტყუილები — არა.სიჩუმე ახლა უკვე გაოგნებული აღარ იყო. უფრო ცივი გახდა.ერთმა ინვესტორმა ნელა დახურა საქაღალდე.— თქვენ შეჩერებული ხართ. ხვალ გამოძიება დაიწყება.და ამით დასრულდა.
არ ყოფილა ყვირილი. არ ყოფილა სცენა.უბრალოდ ერთი ადამიანი, რომელიც უბრალოდ ამოიღეს სურათიდან.— რიტა… — მაინც სცადა. — ჩვენ ოჯახი ვართ…მარგარიტამ შეხედა.პირველად — ნამდვილად.— არ ვიყავით.
ცხრა თვის შემდეგ.სახელოსნო სინათლით იყო სავსე. ჰაერში საღებავისა და ხის სუნი ირეოდა — რაღაც ახლის დასაწყისი.მარგარიტა ჯინსებში იდგა ნახაზის წინ. თავისი სახელით ხელმოწერილის.კარი ჩუმად გაიღო.ანტონინა შევიდა.— ხომ არ გაწუხებ?
მარგარიტამ გაიღიმა.— თქვენ არასდროს.მაგიდაზე გაზეთი დაიდო. მოკლე ცნობა: განაჩენი გამოცხადდა.სტანისლავი ციხეში აღმოჩნდა.მარგარიტამ შეხედა.შემდეგ გვერდზე გადადო.— არაფერს ვგრძნობ, — თქვა.ანტონინამ თავი დაუქნია.
— მაშინ მზად ხარ.მარგარიტამ თავის ნახაზებს შეხედა. თავის ხელმოწერას.ახლა უკვე იცოდა:ვინც შენს დადუმებას ცდილობს, ის არ გიყვარს. მას უბრალოდ ეშინია იმის, რასაც შენში ხედავს.ღრმად ჩაისუნთქა.
და პირველად იგრძნო არა წარსულის, არამედ მომავლის სურნელი.ეს უკვე მისი ცხოვრება იყო.
