გასაღები ნახევარ ბრუნვაზე გაიჭედა. ვალერია გაღიზიანებით ამოისუნთქა და უფრო ძლიერად მოქაჩა სახელური. ძვირადღირებული შესასვლელი კარი, რომელიც სამი კვირა არჩევდა, ბოლოს მაინც უხალისო ჭრიალით გაიღო. ნაცნობი, ნაზი სანდლის სურნელის ნაცვლად,
მაშინვე სახეში ეცა საწმენდი საშუალებებისა და რაღაც მძიმე, ზეთოვანი საჭმლის სუნი.ვალერია შევიდა და მაშინვე რაღაც რბილს დააბიჯა.გაშეშდა.შუქი აანთო.ნათელ ქვის იატაკზე შეკუმშული ხალიჩა ეყარა, მის გვერდით კი სამი უზარმაზარი, კუბოკრული სამგზავრო ჩანთა იდგა,
სქელი წებოვანი ლენტით შემოხვეული. იქვე ძველი, გაცვეთილი ტყავის ჩემოდანიც იდო, თითქოს უკვე დიდი ხანია აქ ცხოვრობდა. სამზარეულოდან მხიარული სატელევიზიო გადაცემის ხმა გამოდიოდა: შეწვის ტაფის შიშინი, წამყვანის სიცილი, სიმყუდროვე — უცხოდ.
სტასს ჯერ კიდევ საღამოს რვამდე უნდა ემუშავა.ვალერია ნელა მოავლო თვალი ბინას. შემდეგ დერეფანში გავიდა.სასადილო მაგიდაზე — იმ ძვირადღირებულ, ფრთხილად შერჩეულ ზედაპირზე — ყუთები, თეთრეული და საყოფაცხოვრებო ნივთების გროვა იდო. თითქოს ვიღაცამ მისი ცხოვრება სხვაგან გადმოასხა.
ნიჟარასთან ქალი იდგა.რიმა კონსტანტინოვნა.ბორდოსფერი ხალათზე პირსახოცი ჰქონდა შემოკრული, ხელში ლითონის ღრუბელი ეჭირა და გამწარებით ხეხავდა ქურას, თითქოს ყოველთვის აქ ცხოვრობდა.— რიმა კონსტანტინოვნა? — ვალერიას ხმა დაბალი იყო. ზედმეტად დაბალი.
სიდედრი შეხტა, მერე თითქოს არაფერი მომხდარა, ისე გაიღიმა.— ოჰ, როგორც იქნა! უკვე შუადღიდან ვალაგებ. სტასმა მითხრა, შენ სულ მუშაობ და სახლს ვერ უვლი. ვიფიქრე, ვახშმით გაგახარებდი.ვალერია ნელა მოავლო თვალი გარემოს.
სანელებლები გადალაგებული იყო. ქოთნის მცენარეები პლასტმასის ბოთლებში ფანჯრის რაფაზე. წესრიგი, რომელსაც წლების განმავლობაში ქმნიდა, ახლა უცხო ხელით გადაკეთებული და შეცვლილი ჩანდა.
— ვისია დერეფანში ყველა ჩანთა? — იკითხა მან. — და… როგორ შემოხვედით?სიდედრმა გაუღიმა, თითქოს ბავშვმა სულელური კითხვა დაუსვა.— ჩემმა შვილმა გასაღები მომცა. ჩანთები ჩემია. უმცროსი ვაჟი, იგორი, ოჯახს ქმნის, ბავშვი ეყოლებათ. ჩემი ბინა მათ გადავეცი. მე კი აქ მაქვს ადგილი.
ვალერია ერთი წამით არ პასუხობდა.უბრალოდ უყურებდა.იმ ბინას, რომელიც ოთხი წლის შრომით მოიპოვა. ღამეები, ზედმეტი საათები, გამოტოვებული ექიმთან ვიზიტები, უარი ტანსაცმელზე, გადადებული ცხოვრება.სტასი meanwhile „საკუთარ თავს ეძებდა“.
— ეს სამუშაო ოთახია — ბოლოს თქვა ვალერიამ. — არა საწყობი.— რას ამბობ, ლეროჩკა — ხელის გაქნევით თქვა სიდედრმა. — ერთი ოჯახი ხართ. ადგილი საკმარისია.ამ დროს ვალერიას თავში რაღაც გადატრიალდა.სამი დღის წინ ჯერ კიდევ ბინის გახსნა ჰქონდათ. სტასი ჭიქით ხელში დიდ სიტყვებს ამბობდა:
რამდენი იშრომეს, რამდენი იბრძოლეს.შემდეგ დედას ჩაეხუტა და თქვა:„ამ სახლში დედაა მთავარი. მისი სიტყვა კანონია.“ვალერია მაშინ მხოლოდ თავაზიანად უსმენდა.ახლა კი გაიგო: ეს სიტყვა არა იყო უბრალოდ სიტყვა. ეს გეგმა იყო.
— ჩაალაგეთ და წადით — თქვა ჩუმად.ჰაერი გაიყინა.— რა თქვით? — ნელა შემობრუნდა სიდედრი.— რაც გაიგეთ. წადით. ახლა.სახეზე ღიმილი გაუქრა.— ეს სტასის ბინაცაა!— არა. — ვალერიამ ტელეფონი ამოიღო. — ეს ჩემი ბინაა.
და დარეკა.— პოლიციას ურეკავთ? — სიდედრის ხმა გამკაცრდა.— უნებართვო შეჭრას ვაცხადებ.სამზარეულოში უცებ ყველა ხმა გაქრა.წყლის ონკანი ჩაიკეტა.მხოლოდ სიჩუმე დარჩა.
სიდედრმა კანკალით დაურეკა შვილს.ვალერია დივანზე ჩამოჯდა. ხელები ოდნავ უცახცახებდა,
მაგრამ გონებაში ყველაფერი ნათელი იყო.ზარი ცოტა ხანში გაისმა.კართან პოლიციელი იდგა.— კაპიტანი მოროზოვი.სიდედრმა მაშინვე სიტყვებით დაესხა:— ეს სიგიჟეა! შვილის სახლიდან გვაგდებს!პოლიციელმა მშვიდად იმუშავა. დოკუმენტები. კითხვები.
— ვინ არის მფლობელი?— მე — თქვა ვალერიამ.ერთი წამი.შემდეგ გადაწყვეტილება:— ქალბატონო, თქვენ იურიდიული საფუძველი არ გაქვთ. უნდა დატოვოთ ბინა.ჩანთები ამოძრავდა.ბინა ნელ-ნელა იცლებოდა.ბოლოს საკეტი ისევ ჩაიკეტა.
სიჩუმე.ვალერიამ ამოისუნთქა.ერთ საათზე ნაკლები იყო გასული.შემდეგ სტასი შემოვარდა.— სერიოზულად პოლიცია გამოიძახე ჩემს დედაზე?!— რატომ მიეცი მას გასაღები?— ეს ჩემი ოჯახიცაა!ვალერია დიდხანს უყურებდა. დაღლილად. მკაფიოდ.
— დაგეხმარო ჩალაგებაში?სიტყვა მარტივი იყო. საბოლოო.სტასი გაჩუმდა.შემდეგ ჩალაგება დაიწყო.სამი კვირის შემდეგ განქორწინება გამოაცხადეს.გასაყოფი არაფერი იყო.— ერთი ბინის გამო გაანადგურე ოჯახი — თქვა კაცმა.ვალერიამ ჩუმად გაიცინა.
— არა ბინის გამო.შემდეგ ქუჩაში გავიდა.ჰაერი სუფთა იყო.და პირველად დიდი ხნის შემდეგ აღარ გრძნობდა სიმძიმეს.ტაქსი გამოიძახა.სახლში დაბრუნდა.საკუთარ ბინაში.სადაც ბოლოს და ბოლოს აღარ სთხოვენ ნებართვას მისი ცხოვრებისათვის.
