თუ შენ გხვდება ისეთი ქალი, რომლის ხასიათიც — რბილად რომ ვთქვათ — უკვე დიდი ხანია „გამომცხვარია“, შაქრის მინანქრით დაფარული და შემდეგ მშვიდად გაცივებული, მაშინ ერთი რამ სჯობს თავიდანვე გაარკვიო: არ ღირს მისი უკან ღუმელში შეყოფა იმის იმედით, რომ შიგთავსს შეუცვლი.
უბრალოდ არ მუშაობს.ქალი, რა თქმა უნდა, მოქნილი არსებაა. მაგრამ ეს მოქნილობა უფრო ფოლადის ზამბარას ჰგავს: რაც უფრო ძლიერად დააწვები, მით უფრო დიდი ძალით დაგიბრუნდება უკან. და თუ ზედმეტად შორს წახვალ, ის ჩუმად და მშვიდად არ „დაიწყნარდება“ — არამედ ხმაურიანი,
მხიარული ტკაცუნით დაგიბრუნებს ყველაფერს უკან.მაგრამ არიან კაცები, ვინც ამას ვერასდროს ხვდებიან.მაგალითად, ჩემი ქმარი, ვაგიკი, ორმოცდახუთი წლის ასაკში უცებ საკუთარ თავში პიგმალიონი აღმოაჩინა. გადაწყვიტა, რომ მე არ ვიყავი დასრულებული ადამიანი,
არამედ რაღაც ნედლი მასალა — რომელიც „სწორი აღზრდით“ შეიძლებოდა მორჩილ, დახვეწილ, მიშლენის ვარსკვლავიან ცოლად გადაექცია.ეს დიდი იდეა მაისის დღესასწაულებზე აფეთქდა. ვაგიკმა ძველ მეგობრებს დაჩაზე დაპატიჟა — მისას და ტოლიკს.
სერიოზული კაცები, მსუბუქი მუცლით, რომლებიც მწვადის კვამლში სიამოვნებით წყვეტენ მსოფლიო გეოპოლიტიკურ პრობლემებს.მე კი მთელი დილა ვტრიალებდი, როგორც დაჭიმული ბზრიალა: ხორცის დამარინადება, ბოსტნეულის დაჭრა, სალათის გარეცხვა,
სუფრის გაშლა, სახლის დალაგება. კლასიკური სადღესასწაულო „ფონური სამუშაო“.შემდეგ ვერანდაზე გავედი სალათის თასით ხელში.და გავიგონე.კუთხიდან ვაგიკის ხმა ისმოდა — თავდაჯერებული, დამრიგებლური:
— გეუბნებით, ქალები თიხას ჰგვანან! უბრალოდ სწორად უნდა ჩამოაყალიბო. ვფიცავ, ერთი ბოთლი კონიაკით, ჩემს ლენას ორ საათში იდეალურ ცოლად ვაქცევ!— როგორ? — ჩაიხითხითა მისამ. — შენს ლენას ხასიათი აქვს.
— უარყოფითი განმტკიცება! — თქვა ვაგიკმა ტრიუმფით. — უნდა გააკრიტიკო. მერე თვითონ შერცხვება, მოერგება, განვითარდება… ისწავლეთ, ბიჭებო!მე იქ ვიდექი სალათით ხელში.და წამით ყველაფერი გაჩუმდა ჩემში.ჩვეულებრივ ასეთ დროს წყენა იწყება. ჩხუბი. დრამა.
მაგრამ ჩემში რაღაც სხვა ამუშავდა.ვაგიკს ერთი რამ დაავიწყდა: მე თიხა არ ვარ.მე ისეთი ქალი ვარ, რომელიც დაღლილია, მაგრამ არ ტყდება. და თუ „ჩემს აღზრდას“ დაიწყებ, უკეთესი არ გავხდები.გახდები უფრო კრეატიული.
ვერანდაზე სტუმრებს შევედი ყველაზე ლამაზი ღიმილით — იმით, რომელსაც ადამიანი მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში იყენებს.ვაგიკი უკვე წარმოდგენას აკეთებდა.— ლენა — ხმამაღლა თქვა, რომ ყველას გაეგო — რატომ დაჭერი ბოსტნეული ასე მსხვილად? მისას ცოლი ხომ თხელ-თხელ ჭრის!
სიჩუმე.სტუმრები გაიყინნენ.მე კი გამეცინა.— ოჰ, ვაგიკა! მართალი ხარ! ეს საშინელებაა!და ერთი მკვეთრი მოძრაობით მთელი სალათი ნაგავში ჩავყარე.— თუ იდეალური არ არის, მაშინ საერთოდ არ არსებობს! — ვთქვი ბედნიერად. — ჩემი ქმარი მხოლოდ საუკეთესოს იმსახურებს!
ვაგიკი აციმციმდა.ეს რეაქცია მის „აღზრდის სახელმძღვანელოში“ არ ეწერა.— ლენა… ეს არ უნდა გექნა… — ჩაიბურტყუნა მისამ.— რატომაც არა! — ვუპასუხე. — აქ მხოლოდ ხარისხია!შემდეგ ვაგიკს მივუბრუნდი:— მართალი ხარ, საყვარელო. საკმარისად ყურადღებიანი არ ვარ. და საერთოდ… მგონი ჯობია შენ შეწვა ხორცი.
და შამფურები ხელში ჩავუდე.ის გაშეშდა.— რა?— რა თქმა უნდა. შენ ხომ სახლის ოსტატი ხარ. მინიმუმ პულტამდე მაინც.და გავედი გამოსაცვლელად.თხუთმეტ წუთში დაბრუნდი აბრეშუმის ხალათით და ხელში ყინულივით ცივი ტონიკით.
მწვადთან ქაოსი იყო. ქვანახშირი არ იწვოდა. კაცები დაბნეულები იდგნენ.მე ტოლიკთან დავჯექი.— აბა, ბიჭებო, როგორ მიდის დიდი პროექტი? — ვკითხე უდანაშაულოდ.ვაგიკმა შემომხედა.— ლენა, ასე არ გამოვა! მოდი და დაგვეხმარე!
— არ შემიძლია — ამოვიოხრე. — ახლა ქალის ენერგიას ვაგროვებ.შემდეგ მისას მივუბრუნდი:— სხვათა შორის, მოყევი როგორ გააკეთა ვაგიკმა ერთხელ ონკანი… ის ლეგენდარული შემთხვევა, როცა ქვედა მეზობელი დატბორეთ.სიცილი ატყდა.
დღის დარჩენილი ნაწილი „აღზრდაზე“ აღარ იყო. ვაგიკი ჩუმად წვავდა რაღაცას, რაც უფრო ექსპერიმენტს ჰგავდა, ვიდრე ვახშამს. აღარ ცდილობდა ჭკვიანი ყოფილიყო.საღამოს მისამ ჩუმად უთხრა:— ვაგიკ… თიხა, ხო?და სიცილით მხარზე ხელი დაჰკრა.
— ბრძენი კაცი ქალს არ აყალიბებს. უბრალოდ არ ივიწყებს, რომ ის ცოცხალია.მე უბრალოდ გავიღიმე.რადგან ერთი რამ კარგია თუ ყველას ახსოვს:თუ ვინმე შენ „გადაკეთებას“ ცდილობს, ზოგჯერ საკმარისია, რომ უბრალოდ საკუთარი სარკე დაუბრუნო.დანარჩენს თვითონ მოაგვარებს.
