ლიუდმილა მდგა ფართო ფანჯრის წინ, მხრები ოდნავ ჩამოქცეული, მზერა სევდის ნისლში გახვეული. შემოდგომის შუქი ფერმკრთალად აბნეოდა მინას, რომელზეც წვიმის წვეთები უცნაური, ერთმანეთში წართმეული ნიმუშებით სრიალებდნენ.
თითოეული წყლის ძაფი ერწყმოდა მეორეს, იღებდა მტვრის ნაწილებს და ასახავდა მყარ ცისფერებას – თითქოს העולם წვეთებად უნდა გახლეჩილიყო.ბინაში სუფევდა თითქმის შეგრძნებადი სიჩუმე. ჩვეულებრივ ასეთ საღამოებზე ქალაქი ვიბრირებდა მათი ფანჯრების ქვემოთ,
სავსე ხმებით, ნაბიჯებით, მანქანების ხმებით. მაგრამ დღეს ყველაფერი გაჩერებული იყო, თითქოს ჰაერი აღარა არსებობდა ნოტებს შორის, არასოდეს შესრულებული სიმფონიის მსგავსად. ადრე ეს სიჩუმე შინაგანი სიმშვიდის ნიშანი იყო, ახლა კი მძიმე ქუდად ეჯდა გულზე:
ბავშვთა სიცილი, რომელიც არასოდეს განელებულა, პატარა ფეხები, რომლებიც არასოდეს გაჰკრიფავდნენ პარკეტზე, სათამაშოები, რომლებიც არასოდეს ჰქონიათ.რვა წლის განმავლობაში ლიუდმილა და არტემი ცხოვრობდნენ ერთ ჭერქვეშ, ერთად ყოფნაში, ბედისწერაში.
არტემი – მოთმინებით სავსე, ერთგული, კლდასავით მყარად მდგარი. მეგობრები ეწუწუნებოდნენ ქორწინებაზე, სავსე ქარიშხალებით, მაგრამ ის ყოველთვის სახლში ჩქარობდა მისთვის, ხშირად დუბად ვარდებით ან იმ თბილი, ღრმა მზერით, რომელიც მის გულს ყოველ ჯერზე შლიდა.
მაგრამ ღამით, როცა სამყარო სრულიად სიბნელეში იფლობებოდა, არტემი თავის ოცნებებში ქრებოდა, ლიუდმილა კი ხშირად ცრემლებით იფლობებოდა. ექიმების სიტყვები მის გონებაში გამოკვეთილად დარჩა. წლიანი იმედები ვეღარ ფარავდნენ რეალობას. სასწაულები თითქოს გვერდს უვლიდნენ.
„რაზე ფიქრობ, ჩემი ჩიტუნი? ისევ სევდიანზე?“მისი ხმა ჩუმ სიჩუმეში გაჭრილ ნათელს ჰგავდა. ხმაურის გარეშე ჩადგა მის გვერდით, მოხვია ხელი მხრებზე, ლოყა შეხება მის თმაზე და vertraული სუნი ჩაისუნთქა.„მე აქ ვარ. ყოველთვის. შენ ჩემი მთელი სამყარო ხარ.“
ლიუდმილა შემობრუნდა, ძიებდა თავშესაფარს მის მკლავებში, ჩაწვა სახე რბილ პულოვერში, რომელიც სახლის სუნს ასხივებდა.„მივხვდი, არტემ… მაგრამ ზოგჯერ ეს სიჩუმე ძალიან ხმამაღალია. ის ბზინავს ცარიელი ოთახებით.“
ამ საღამოს ვიქტორია მოვიდა სტუმრად – ხმამაღალი, ძლიერი, სიცილით, რომელიც სივრცეს ავსებდა. ბერგამოტის ჩაიზე საუბრისას დაუყოვნებლივ გამოაცხადა თავისი აზრი:
„თქვენ უფრო პრაქტიკულად უნდა მოეკიდოთ. მეცნიერება, პროგრესი – ადოპცია ხომ აზარტული თამაში არ არის!“
ლიუდმილა ამოიხვნეშა, დააკვირდა როგორ ქრება შაქრის ბოლო კენკრა მისი ჭიქიდან.„ჩვენ ვიკვლიეთ. ბავშვთა სახლები… იქ პატარა ვარსკვლავები ელოდებიან ბედნიერებას.“„ჰაერის კოშკები!“ – დაიყვირა ვიქტორიამ. – „უცხო სისხლი – ბნელი ტყეა.
გახსოვს ნატალია? სირთულე, თესლი, ცრემლები – ბოლოს ყველაფერი უკუღმართად დასრულდა.“არტემი ფეთქავდა. „ყველა ისტორია ტრაგიკით არ მთავრდება. ყველაფრის გენერალიზება არ შეიძლება.“მაგრამ ვიქტორიის წასვლის შემდეგ ბინაზე ჩამოწვა ლითონის სიჩუმე.
„შეიძლება ის ბოლომდე არ ცდება“, – murmur დაასრულა არტემმა.„მე ვზრუნავ არა ჩემზე… შენზე ვზრუნავ. შენი გული მგრძნობიარეა. მოდით დაველოდოთ.“ლიუდმილამ თავი დაუქნია, იმედი ქარისგან გამქრალი ნაპერწკლის მსგავსად იგრძნო.
ერთ დღეს, შინ დაბრუნების გზაზე, ძველი პარკის გავლით, ბავშვის კისკისი ჰაერს დაარღვიეს. ორი ახალგაზრდა გოგო პატარა გოგოს სცემდა.„მორჩით ახლავე!“ – დაიყვირა ლიუდმილამ, ხმა მტკიცე, როგორც არასოდეს. დამრბენებმა გაიქცნენ.
გოგოს სახელად სოფლია, ექვსი ან შვიდი წლის, თვალები როგორც ტყის ზეთისხილი, კაბა გატეხილი, ცრემლები ყველგან. მისი ავადმყოფი ბებია ვერ იცავდა. ლიუდმილამ მიიყვანა კაფეში, იყიდა ტანსაცმელი, უსმენდა, დააბრუნა მოწყენილი ბინაში.
შემდეგ ლიუდმილამ არტემს ყველაფერი მოუყვა. ისინი ეძებდნენ სოფიას, გაიგეს ბებიის სიკვდილი, რომ მამამ წაიყვანა – კვალდაკვალ გამქრალი.ზამთარი მოვიდა, და ერთ დღეს, თოვლიან კაფეში, სოფია გაყინული ედგა გარეთ – გაიქცა, დედ-მამამ გადააგდო.
არტემი მიიყვანა სახლში. ლიუდმილა ჩაიმუხლა.„მამა…“ – ჩურჩულებდა სოფია.დან那 დღიდან ის გახდა მისი ასული. და კვირის შემდეგ ლიუდმილამ ხელში ტესტი დაიჭირა – ორი ზოლი. ბავშვი გზაში იყო.წლები გავიდა. დასაწყისში, ერთ საღამოს სათევზაო ზაფხულში,
სოფია და მისი პატარა ძმა გლეობდები აგზავნიდნენ დრაკონებს. არტემი ჩურჩულით თქვა:„თუ მაშინ არ შევჩერდებოდი…“„გული ყოველთვის სიყვარულის გზას პოულობს“, – უპასუხა ლიუდმილამ.
ისინი აღარ იყვნენ ორი ადამიანი. ისინი იყვნენ ერთი სამყარო. უსაფრთხო თავშესაფარი, სადაც სიყვარული ყველა ბედისწერაზე ძლიერია.
