ნინა მდგარა ქალთა აბაზანის სარკის წინ და საკუთარ თავს ვეღარ იცნობდა. კაბა უჭერდა, სახე უცნობი იყო, თვალები ცარიელი. დარბაზში ცერემონიალმამაო ყვიროდა, სტუმრები იცინოდნენ, მისი მამა ალბათ უკვე მთვრალი იყო. მაგრამ ნინა ვერ შეძლო გაეღიმა.
კარების სახელური ოდნავ გაიღო. იქ მიცურა ძველი დარბაზის მუშაკი, მატვეიცი:— ჩემი გოგო, არ დალიო საკუთარი ჭიქიდან, — ჩურჩულით თქვა. — შენს შეყვარებულს დავხედე, უკან ოთახიდან. თეთრი, ტომარიდან.ნინა გადაიტრიალა, მაგრამ მატვეიცი უკვე დახურა კარი.
ის ჩამოჯდა ფანჯრის ტუმბოზე, ხელები პირზე მიიდო, რომ ვერ შეჰკივლებოდა. მოგონებები დაეცა: სერგეი გარდაიცვალა, სატვირთო მანქანის ავარია, თვეების განმავლობაში დუმილი. შემდეგ გამოჩნდა გრიგორი, მისი მამის მეგობარი, საქმიანი, რწმუნებული,
რომელიც ეხმარებოდა და ზრუნავდა მასზე. მამა სიხარულით ბრწყინავდა: „გაუმარჯოს კარგ საქმროს.“ ნინა წინააღმდეგი არ ყოფილა — შიგნიდან ცარიელი იყო, განსხვავება არ ჰქონდა.მაგრამ ჭიქაში ფხვნილი… რა იყო ეს?
მან დაბრუნდა დარბაზში. ფეხები სუსტდებოდა, ყურში ზუზუნი ჰქონდა. გრიგორი დგომოდა მაგიდის თავზე, ხელი მამის მხარზე ედო, ხმამაღლა საუბრობდა, ყველა იცინოდა. მაგიდაზე ორი ჭიქა იყო, წითელი ლენტით — ერთი საქმროსთვის, მეორე პატარძლისთვის.
ნინამ მიუჯდა. გრიგორი მოიხარა, ხელები მაგიდის ქვეშ მის ფეხზე დაიდო, წამისით შეიკრა — მკაცრად, შეგრძნებით:— სად იყავი? ცერემონიალმამაო ელოდება. ახლა მთავარი ჭიქის დალოცვა იწყება.— ჩემს კაბას ვაწყობდი.
— კარგი, წამოდი, წამოდი. — გაუღიმა, თვალები ცივი ჰქონდა. — შემდეგ დაისვენებ.ცერემონიალმამაო ყვიროდა: „მწარე!“ ყველა წამოიყვირა, გრიგორმა აწია ჭიქა, ნინას ნიშანი დაუქნია: დალიოთ.ნინამ ჭიქა ასწია — მაგრამ მოულოდნელად მოშორდა. შამპანიური გადმოეღვრინა, სტუმრები წამოიყვირეს.
— ოჰ, ბოდიში! — წამოიშალა, ჭიქა გრიგორის მაგიდიდან აიღო. — გავუსმევ შენს ჭიქას, საბედნიეროდ! მაშინვე!გრიგორის სახე ერთ წამში დაიბინდა — გაბრაზება, მკაცრი, ყინულიანი გაბრაზება. მაგრამ ვერაფერი თქვა: მამა უკვე ხმამაღლა ყვიროდა:
— სწორად გააკეთე, ქალო! ერთ ჭიქიდან — ეს გრძელ სიცოცხლეს ნიშნავს! სტუმრები კითხავდნენ. ნინამ დალია ჭიქიდან, მაგრამ თვალს არ აშორებდა მას. ის ფერმკრთალი იყო, ხელები მაგიდის ქვეშ შეკრული ჰქონდა. მატვეიცი ნიღაბით ახალი ჭიქა მიუტანა გრიგორს.
მან ნელ-ნელა აიღო და დალია, არც თვალები მოუშორებია ნინას.ნინამ გაიგო: მან იცის, რომ ის იცის.ერთ საათში გრიგორს ცუდად დაეწყო. გაწითლდა, ნინას სთხოვა, ოთახში გაჰყოლოდა. ოთახში გრიგორი დაჯდა საწოლზე, სახე ხელებში ჩაეფარა. ნინა კარებთან დგებოდა.
წუთები ისე ჩუმად გავიდა.— შეგნებულად შეცვალე ჭიქები, — თქვა ბოლოს.— დიახ— ვინ თქვა?— არაა მნიშვნელოვანი.გრიგორი ნელ-ნელა წამოდგა. ნინას მივიდა, ერთი ნაბიჯით გაჩერდა. ჩურჩულით, თითქმის ლამაზად, თქვა:
— დააფიქრე, ნინა. ახლა შენ ჩემი ცოლი ხარ. ხვალ შენი მამა ხელი მოაწერს მიწების გადაცემას. ყველაფერს ავუხსენი, თანხმობა მიიღო. და შენ ჩუმად იქნები, მოიქცევი ბედნიერ პატარძლად. გაიგე?— რატომ იყო ფხვნილი საჭირო?
— რომ მშვიდად გეძინოს და არ შემაწუხო ჩემი საქმე. დღეს შენი მამა უკვე საკმარისად მთვრალი იყო, ხელი მოეწერა ყველაფერს. ტექნიკური საკითხია. — ახლოს მოიწია. — მაგრამ შენ ჭკვიანურად მოიქეცი. მოვაგვარებთ. თუ რამეს ეტყვი — ვიტყვი, რომ გიჟდები.
— ისე ლაპარაკობ, თითქოს მე არ ვარსებობდე.— შენ მართლაც არავინ ხარ. ცარიელი ადგილი. ორი წელი ზომბი იყავი. მე მოგიყვან ძველ ცხოვრებაში. და შენ უკმაყოფილო ხარ.მის შიგნით რაღაც დაიძრა — არა შიშისგან, არამედ გაბრაზებისგან.
— სერგეი იცოდა, რომ საცავში ცდუნება გქონდა, არა?გრიგორის სახე გამაგრდა.— რაზე საუბრობ?— ის ტვირთებს აკონტროლებდა. შენ გაქრალე ისინი, რადგან გზაში იყვნენ. მე უბრალოდ ინსტრუმენტი ვიყავი, რომ მამას მიეკვლია.
გრიგორი ცდილობდა შიშის გავრცელებას, მაგრამ ნინა მტკიცედ დგებოდა.მეორე დღეს ავტოფარეხში მან აღმოაჩინა მტკიცებულება: ფოტოები, ჩანაწერები, გრიგორის ხელმოწერა საბოტაჟზე. მან პოლიცია მოიწვია, ყველა დეტალი ჩაიწერა. გრიგორი დილით დააკავეს, ყვიროდა და უარყოფდა.
მამა მშვიდად უყურებდა. ნინა ბოლოს დამშვიდდა.რამდენიმე კვირის შემდეგ მექანიკოსმა აღიარა ყველაფერი, ყველაფერი გამოაშკარავდა. ნინა მონაწილეობდა სასამართლო პროცესებში, მზერა პირდაპირ გრიგორისკენ მიექცა. განაჩენი: თერთმეტი წელი პატიმრობა.
ერთი თვის შემდეგ ნინა დასახლებულ ადგილას დაჯდა სერგეის საფლავთან, ყვავილები დაუტოვა. — ახლა უკვე ვიცი, — ჩურჩულებდა. — ვიცი, ვინ არის პასუხისმგებელი. და ის ციხეშია.მამა მშვიდად ელოდა მანქანასთან. ერთად დაბრუნდნენ ბაზაზე,
სადაც ნინამ სწავლა დაიწყო დოკუმენტებისა და საწყობების მართვას. ცხოვრება გაგრძელდა, მაგრამ ნინა აღარ შიშობდა, აღარ იყო ცარიელი ადგილი. რეალობა იცოდა, და ეს საკმარისი იყო.
