მძიმე ვერცხლის კოვზმა და ჩანგალმა წვრილი ბროლის ჭიქის კიდეს ხმადაბლა დაეჯახა. ერთი წამით, ორასამდე სტუმრის ხმაური მთლიანად შეწყდა. დარჩა მხოლოდ ძვირფასი კაბების შრიალი და დაძაბული სიჩუმე.
თამარა გენადიევნა ნელა წამოდგა. მის ბორდოსფერი აბრეშუმის კაბას სხეულზე მჭიდროდ ჰქონდა მოყოლილი ფორმა, კისერზე კი მძიმე, მბზინავი ყელსაბამი ეცვა.
მისი სუნამო — ტკბილი, მძიმე, თითქმის დამხრჩობელი, პაჩულის ნოტებით — მთელ დარბაზს მოედო და საკვების სუნიც კი გადაფარა.
— ძვირფასო სტუმრებო! — დაიწყო მან დამცინავი ღიმილით. — დღეს ჩემი შვილი, ჩემი პატარა სტასიკი, ცოლად ირთავს ამ წყნარ, მოკრძალებულ გოგონას — დარიას.
მისი მზერა პატარძალზე გადაიტანა. დარია გამართული იჯდა, მაგრამ თვალები თეფშისკენ ჰქონდა დახრილი. ხელში ჩაჭერილი თეთრი ხელსახოცი ოდნავ უთრთოდა.
— მე და ჩემმა ქმარმა, ბორისმა, — განაგრძო თამარამ, — დიდხანს ვფიქრობდით, როგორ დავხმარებოდით ახალგაზრდებს ცხოვრების დაწყებაში. ყველას ხომ არ გაუმართლა, რომ შეძლებულ ოჯახში დაბადებულიყო…
მისი ტონი აშკარა ზიზღს ატარებდა. საპატიო სუფრის ბოლოს იჯდა დარიას მამა, ილია სტეპანოვიჩი. მას უბრალო, ოდნავ გაცვეთილი ხავერდის პიჯაკი ეცვა და ჰალსტუხი არ ეკეთა. მშვიდად ჭამდა, თითქოს არაფერი ეხებოდა.
არავინ იცოდა, რომ ეს „უბრალო კაცი“ სინამდვილეში დახურული საინვესტიციო ფონდის მფლობელი და ერთ-ერთი უმსხვილესი სამშენებლო ჰოლდინგის ჩრდილოვანი მმართველი იყო.
ის არ ცდილობდა საკუთარი სიმდიდრის ჩვენებას. მას მხოლოდ ერთი რამ აინტერესებდა — უყვარდა თუ არა სიძეს მისი ქალიშვილი, თუ მხოლოდ მისი ფული.
თამარა ისევ სიძეს მიუბრუნდა.— სტასიკ, უთხარი ოფიციანტს, დანარჩენი საჭმელი ჩაალაგონ. ილიას წავაღებინებთ გზაში.— დედა, არ არის საჭირო… — ჩაილაპარაკა სტასმა უხერხულად.
— რატომ არ არის საჭირო? — გაკვირვებით უპასუხა მან. — მისი ჭიქაში ღვინო იმაზე ძვირია, ვიდრე მთელი მისი გარდერობი.დარია უეცრად წამოდგა.— გთხოვთ, შეწყვიტეთ, — თქვა მან მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ.
სტასმა მაშინვე ხელი ჩაავლო.— დარია, ნუ ქმნი სცენას! ყველა გვიყურებს!მან შეხედა მას — და იმ წამს ყველაფერი გაიგო.— ხელი გამიშვი, — ცივად თქვა მან.
შემდეგ მამას მიუბრუნდა.— წავიდეთ, მამა.თამარამ ხმამაღლა გაიცინა.— წახვიდეთ? სად? მადლობლები იყავით, რომ საერთოდ ამ სუფრასთან დაგსვეს!
მან ჩანთიდან ბანკნოტი ამოიღო და მაგიდაზე გადაუგდო.— ტაქსისთვის. ეს საკმარისი იქნება.ქაღალდი ჰაერში ნელა დაეშვა და ილიას თეფშთან დაეცა.
დარიამ ნელა მოიხსნა ბეჭედი და მაგიდაზე დადო.— ჩვენ ოჯახი არ ვართ.სტასი გაფითრდა.და მაშინ ილია სტეპანოვიჩი წამოდგა.მან ხმა არ აუწევია. არც აჩქარებულა. მხოლოდ მცირე ჟესტი გააკეთა — თითების მსუბუქი ჩაკაკუნება.
დარბაზის კარი მაშინვე გაიღო და შემოვიდა რესტორნის მმართველი.— ილია სტეპანოვიჩ… ბოდიშს გიხდით შეწუხებისთვის, — პატივისცემით დაიხარა იგი. — ცენტრიდან სასწრაფო დოკუმენტები მოვიდა.
დარბაზში ჩურჩული გავრცელდა.— ვინ არის ეს კაცი? — ჩაილაპარაკა ბორისმა.მმართველი მას მიუბრუნდა.— მე აქ ათი წელია ვმუშაობ და ზუსტად ვიცი, ვინ არის ის. ეს არის ამ კომპლექსის მფლობელი.
სიჩუმე ჩამოვარდა.სტასი გაოგნებული უყურებდა ილიას.— შენ… მფლობელი ხარ?ილია მშვიდად აწერდა ხელს დოკუმენტებს.— დიახ.
შემდეგ ბორისს მიუბრუნდა.— თქვენ თქვით, რომ ქორწილი გადაიხადეთ.მმართველმა დაამატა:— მხოლოდ ავანსია გადახდილი. სრული თანხა ჯერ კიდევ გადასახდელია.
ბორისი გაფითრდა.— ხვალ გადავიხდი! — ჩაილაპარაკა დაბნეულმა.ილია თავი გააქნია.— ხვალ უკვე გვიან იქნება.სიმართლე ნელა იშლებოდა: ვალები, მოჩვენებითი სიმდიდრე, სიცრუეზე აგებული ფუფუნება.
დარია მშვიდად იდგა. არც ცრემლი, არც პანიკა — მხოლოდ შვება.— წავიდეთ, მამა, — თქვა მან.ილია დაეთანხმა.გასვლამდე მან აიღო თამარას გადაგდებული ბანკნოტი და ნაზად ჩაუშვა მის შამპანურის ჭიქაში.
— დამამშვიდებელი ჩაისთვის, — თქვა მშვიდად. — დაგჭირდებათ.ისინი გავიდნენ დარბაზიდან. სტუმრები უხმოდ იშლებოდნენ გზაზე.
გარეთ გრილი ღამე იდგა. შავი მანქანა უკვე ელოდებოდა. მძღოლმა კარი გააღო.— სახლში? — იკითხა ილიამ.— კი, მამა, — უპასუხა დარიამ ოდნავი ღიმილით.
მანქანა დაიძრა და უკან დატოვა ბრწყინვალება, სირცხვილი და ჩამოშლილი ნიღბები.დარბაზში კი დარჩა ქაოსი: თამარა ბრაზისგან კანკალებდა,
ბორისი სასოწარკვეთილად რეკავდა, სტასი კი გაშეშებული უყურებდა ბეჭედს — და პირველად აცნობიერებდა, რა დაკარგა.
