მარინა ბანკის მინის ფასადთან იდგა და ცდილობდა ქურთუკის სახელოდან ჭუჭყი გაესუფთავებინა უკვე გამომშრალი სველი ხელსახოცით. ხელსახოცი დიდი ხნის წინ იყო გამოშრალი
— ის მხოლოდ უფრო მეტად აცხელებდა და ავრცელებდა ქუჩის ნაცრისფერ ტალახს მისი იაფფასიანი ზამთრის ქურთუკის გაცვეთილ ქსოვილზე.
ჯიბეში გასაღებების შეკვრა და რამდენიმე მონეტა ჟღარუნებდა. ორმოცდაორი რუბლი. ეს იყო ყველაფერი, რაც ნოტარიუსის გადასახადის გადახდის შემდეგ დარჩა.
მან მინის ანარეკლში ჩაიხედა.
თვალების ქვეშ ღრმა ჩაღრმავებები ჰქონდა, სახე ჩამუქებული და გამხდარი იყო, ქუდის ხელოვნური ბეწვი კი შეჯღენთილი და დაგრეხილი. ნახევარ წელიწადში, სანამ მისი მამა ნელ-ნელა ქრებოდა, თითქოს ხუთი წლით დაბერდა.
მკურნალობა, კერძო პალატები, სპეციალური მედიკამენტები და მუდმივი პროცედურები მათ ყველა დანაზოგს შთანთქავდა.
ღრმად ჩაისუნთქა და მძიმე მინის კარი გააღო.
შიგნით ძვირადღირებული სუნამოსა და ახლად მოხარშული ყავის სუნი სასიამოვნო სითბოსთან ერთად იკვრებოდა. კონდიციონერი თანაბრად ზუზუნებდა. მარინას გაყინულ ხელებში ჩხვლეტა დაეწყო.
მან მხოლოდ ორი ნაბიჯი გადადგა მისაღებისკენ, როცა მკვეთრმა ხმამ სიჩუმე გაჭრა.
— ჰეი! თქვენ! გაჩერდით!
დაცვის თანამშრომელი უკვე მისკენ მოდიოდა.
მის სამკერდე ნიშანზე ეწერა: VADIM.
ფართო მხრებით გზა გადაუღობა, თითქოს ის არ იყო ბანკის კლიენტი, არამედ შემოჭრილი ადამიანი.
— სად ასე ჩქარობთ?
— კონსულტანტთან შეხვედრა მაქვს — ჩუმად უპასუხა მარინამ.
— რა თქმა უნდა გაქვთ… — ირონიულად ჩაიცინა და თვალებით შეათვალიერა. მისი მზერა გაჩერდა წებოთი შეკეთებულ ფეხსაცმელზე. — გათბობა გინდათ? წადით სავაჭრო ცენტრში. აქ თავშესაფარი არ არის.
მოსაცდელში მყოფმა ელეგანტურმა ქალმა ზიზღით მიიხუტა ძვირადღირებული ჩანთა.
— ვადიმ! — დაიძახა უგულოდ მიმღებმა. — გააგდეთ უკვე. ფულის გადამზიდი მალე მოვა.
— მე საქმე მაქვს…
მარინამ ჩანთაში ხელი ჩაყო, მაგრამ ელვა ისევ გაიჭედა.
— ვიცით ეგ „საქმეები“ — ჩაიბურტყუნა ვადიმმა.
მან მკლავში ჩაავლო ხელი.
ქსოვილი ხმაურით გაიხა.
— კრედიტს მაინც ვერ მიიღებთ. აქ მოწყალებას არ ვიძლევით. გარეთ!
— ხელი გამიშვით!
მარინა ძალით გაითავისუფლა თავი.
ჩანთა გაეხსნა.
დოკუმენტების თაიგული იატაკზე მიმოიფანტა — თეთრი ფანივით მარმარილოზე.
მემკვიდრეობის დოკუმენტი.
ნოტარიული ასლები.
საბანკო ამონაწერები.
ვადიმმა დაუფიქრებლად ფეხი დაადგა ერთ-ერთ ფურცელს.
— აიღეთ და წადით!
ამ დროს კარი გაიღო.
ფილიალის მენეჯერი.
რეგინა ვიტალიევნა გამოვიდა.
ბანკის ლეგენდარული ხელმძღვანელი.
ისე იღიმოდა, რომ ადამიანებს შიში ეუფლებოდათ, ხოლო კრედიტებზე უარს ისე ამბობდა, რომ კლიენტები თითქმის ბოდიშს იხდიდნენ.
— რა ცირკია ეს?
— პრობლემური ქალი — მოახსენა ვადიმმა. — არ მიდის.
რეგინამ მარინას შეხედა.
გაცვეთილი ქურთუკი.
დაზიანებული ფეხსაცმელი.
იატაკზე გაფანტული ფურცლები.
მისი სახე გამკაცრდა.
— გთხოვთ, დატოვეთ შენობა. წინააღმდეგ შემთხვევაში უსაფრთხოებას გამოვიძახებთ.
მარინამ ნელა აიღო ბოლო ფურცელი.
ზედ შუაში ბოტასის ტალახიანი ანაბეჭდი იყო.
ზუსტად გვარზე.
მის შიგნით რაღაც „გადატყდა“.
შიში გაქრა.
დარჩა მხოლოდ ყინულივით სიმშვიდე.
— გამოიძახეთ — ჩუმად თქვა მან. — პოლიციაც. ოფიციალური დოკუმენტების დაზიანებისთვის.
— რას აკეთებთ?! — ვადიმი მისკენ წავიდა.
— ერთი ნაბიჯიც არა.
მისი ხმა დაბალი იყო.
მაგრამ ბრძანებას ჰგავდა.
ვადიმი გაჩერდა.
მარინამ რეგინას გაუწოდა დოკუმენტი.
— წაიკითხეთ.
მენეჯერმა უხალისოდ გამოართვა.
თვალები ხაზებზე გადაატარა.
მემკვიდრე: ვეტროვა მარინა სერგეევნა.
გარდაცვლილი: ვეტროვ სერგეი კონსტანტინოვიჩი.
რეგინას სახე გაიყინა.
კვლავ წაიკითხა.
და კიდევ ერთხელ.
შეუძლებელია.
ვეტროვის სახელი მთელ რეგიონში ცნობილი იყო.
მანქანების დილერების ქსელის მფლობელი.
ბანკის უმსხვილესი აქციონერი.
მისი ყველაზე მნიშვნელოვანი კლიენტი.
ექვსი თვის წინ გარდაიცვალა.
ყველა მსჯელობდა, ვინ მიიღებდა მემკვიდრეობას.
არავინ წარმოიდგენდა, რომ მისი ქალიშვილი გამოჩნდებოდა გაცვეთილი ქურთუკითა და შეკეთებული ფეხსაცმლით.
რეგინამ trembling ხელებით ჩაწერა მონაცემები კომპიუტერში.
რამდენიმე წამში გაფითრდა.
— ბატონი ვეტროვი… თქვენი მამა იყო?
— დიახ. იყო.
— რით შეგვიძლია დაგეხმაროთ?
— ყველა ანგარიში უნდა დავხურო.
ბანკში სიჩუმე ჩამოვარდა.
— ყველა?
— ყველა.
— და…?
— მთელი თანხა გადავრიცხო სბერბანკში. მონაცემები აქ არის.
საათის წიკწიკი ყრუ გახდა.
რეცეფციონისტმაც კი ღეჭვა შეწყვიტა.
ვადიმი ნელა უკან დაიხია.
— მარინა სერგეევნა… გთხოვთ… ასე არ იჩქაროთ! უზარმაზარ თანხაზეა საუბარი!
რეგინამ მკლავიც კი სცადა გაეწმინდა.
იგივე მკლავი, რომელსაც ცოტა ხნის წინ ზიზღით უყურებდა.
მარინა უკან დაიხია.
— არ შემეხოთ.
რეგინამ ხელი სწრაფად უკან წაიღო.
— ვადიმი დაუყოვნებლივ გაათავისუფლეთ! დაუყოვნებლივ! ბარათი ჩააბაროს!
დაცვამ გაიყინა.
მისი მთელი სამყარო ერთ წამში დაინგრა.
— არავინ გაათავისუფლოთ — თქვა მარინამ დაღლილად. — უბრალოდ გააკეთეთ თქვენი საქმე.
რეგინას ხმა მუდარაში გადაიზარდა.
— თუ ამ თანხას გაიტანთ… ფილიალი წლიურ ბონუსს დაკარგავს. მე დამაქვეითებენ. იპოთეკა მაქვს… ორი შვილი…
მარინა დიდხანს უყურებდა.
— ექვსი თვე მამას ტკივილგამაყუჩებლებს ვერ ვყიდულობდი. თქვენი ბანკი მისი სიკვდილის შემდეგ ერთ საათში ბლოკავდა ბარათებს. ყველაფერი გავყიდე… ამ ქურთუკის გარდა.
რეგინამ თავი დახარა.
— სამი თვის წინ აქ ვიყავი. 5000 რუბლის გადავადება ვითხოვე. თქვენ პირადად მითხარით უარი. მითხარით, მეორე სამსახური მეშოვნა.
ქალს არ ახსოვდა.
მარინა მხოლოდ ერთი იყო ასობით ნაცრისფერი სახიდან.
ახლა კი არასოდეს დაავიწყდებოდა.
ორმოცი წუთში ყველა ხელმოწერა დასრულდა.
მთელი ქონება ბანკს ტოვებდა.
მარინამ საბუთები შეკრიბა.
ელვა ისევ გაიჭედა.
მაგრამ ახლა არავინ იღიმოდა.
— ნახვამდის.
მან უკან არ მოუხედავს.
გარეთ ყინულოვანი ქარი სახეში მოხვდა.
ფეხსაცმელი წუთებში დაუსველდა.
მან ძველი ტელეფონი ამოიღო დაბზარული ეკრანით.
შეტყობინება მოვიდა.
„გადარიცხვა წარმატებით შესრულდა.“
იმდენი ნული იყო ეკრანზე, რომ ერთ ხაზშიც ძლივს ეტეოდა.
მარინამ ვიღაცას დაურეკა.
— ალო… ლიუბა დეიდა?
მისი ხმა პირველად აუკანკალდა.
— მოვდივარ შენთან. ყველაფერი დასრულდა. არ იტირო. წამლები ახლავე გამოიტანე. და ექიმს უთხარი, ოპერაციას გადავიხდით. დღესვე.
ტელეფონი ჯიბეში ჩაიდო და ავტობუსის გაჩერებისკენ წავიდა.
მას ბევრი საქმე ჰქონდა.
ყველა ვალის გადახდა.
ახალი ფეხსაცმლის ყიდვა.
მამის ღირსეული საფლავის მოწყობა.
ბანკის მინის კედლის მიღმა კი რეგინა ვიტალიევნა უკვე კანკალით წერდა ახსნა-განმარტებას ცენტრისთვის.
მაგრამ ერთ წინადადებას ვერანაირად ვერ აყალიბებდა:
როგორ დაკარგა ბანკმა თავისი უმდიდრესი კლიენტი… იაფფასიანი, ტალახიანი ზამთრის ქურთუკის გამო.
