მარჯვენა მხარეს პლასტმასის სკამმა ჩუმად გაიჭრიალა, ხმა თითქმის დაიკარგა საავადმყოფოს პალატის მძიმე სიჩუმეში. ილონამ ნელა გადაიჯვარედინა ფეხები. მისი მოძრაობა ელეგანტური და გათვლილი იყო.
ჰაერი მაშინვე გაივსო მისი სუნამოთი — ტკბილი, მძიმედ სანდალოზითა და ვანილით გაჯერებული, ზედმეტად იდეალური, ზედმეტად შეგნებულად შერჩეული. ვადიმს ეს უფრო აშფოთებდა, ვიდრე ამშვიდებდა.
— კი, აქ ვარ — თქვა ილონამ ჩუმად ტელეფონში და ხელით ოდნავ დაფარა მიკროფონი. — იგივე მდგომარეობაა. ისევ წევს, რეაქცია არ აქვს. ექიმებიც ზუსტად ვერაფერს ამბობენ.
ვადიმი არ განძრეულა. თვალები დახუჭული ჰქონდა, მაგრამ ყოველი სიტყვა ესმოდა.— უცნაურია, იცი… თითქმის არაფერი დამჭირდა — განაგრძო მან გულგრილად. — თვითონ ჩამოიშალა. გადაღლა, მეტი არაფერი.
ვადიმის გულში რაღაც გაიყინა. ეჭვი, რომელსაც დღეების განმავლობაში დუმილით თრგუნავდა, ახლა ცივ სიმართლედ იქცა.
— ხვალ ნოტარიუსთან მივდივარ — დაამატა ილონამ. — მანქანების სალონები უნდა მოვაგვარო. მას არაფერს დავუტოვებ. საღამოს ვისაუბროთ.
მისი მაღალქუსლიანი ფეხსაცმლის ხმა დერეფანში ნელა გაქრა. კარი ჩუმად მიიხურა. სიჩუმე უფრო მძიმე გახდა, ვიდრე ნებისმიერი ხმა.
ვადიმმა თვალები გაახილა. ნეონის მკვეთრმა შუქმა ოთახი გაჭრა. ნელა წამოჯდა, თითქოს სხეული აღარ ეკუთვნოდა.
ერთი თვის წინ ილონა ჯერ კიდევ უყვარდა. ისინი მომავალზე საუბრობდნენ — სახლზე, მოგზაურობაზე, ერთობლივ ბიზნესზე.
შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა: საიდუმლო ზარები, გაქრობილი ფული, გაურკვეველი გამართლება. პირდაპირ დაპირისპირების ნაცვლად მან დაკვირვება არჩია.
დოქტორი რომანი დაეხმარა მთელი ეს სცენარი დაედგა. ავადმყოფობა ნამდვილი არ ყოფილა.— ღირდა? — ჰკითხა ექიმმა მოგვიანებით.
— კი — უპასუხა ვადიმმა ჩუმად. — ახლა სიმართლე ვიცი.მეორე დღეს ახალი მედდა მოვიდა.— ვადიმ…? — გაისმა ნაცნობი ხმა.იგი შემობრუნდა.
— რიტა?ქალი გაოცებული იდგა კართან.— კარგად ხარ?— კი. მაგრამ ეს შენთვის შეინახე.რიტამ თავი დაუქნია. მათ შორის რაღაც ძველი გაღვივდა — დაუმთავრებელი ისტორია, წარსული.
— მოგიმზადებ საჭმელს — თქვა მან უბრალოდდა დაიწყო ახალი ეტაპი. დღეები თბილი საუბრებითა და სიმშვიდით ივსებოდა. ვადიმს პირველად აღარ სჭირდებოდა როლის თამაში.
შემდეგ მოვიდა გამომძიებლის ზარი.— ყალბი დოკუმენტები, იურისტები, ორგანიზებული თაღლითობა — თქვა ხმამ. — სწრაფად უნდა იმოქმედო.
ვადიმმა ილონა უკან კლინიკაში გამოიძახა.როცა ის შევიდა, გაშეშდა.— შენ… გაიღვიძე?— მე არასდროს ვიყავი უგონოდ — თქვა მშვიდად ვადიმმა.
ჰაერი მაშინვე შეიცვალა. გაოცება, შემდეგ კი ბრაზი გამოჩნდა მის თვალებში.— მაშინ მომისმინე — თქვა ილონამ. — ეს ფულზე არ იყო.
ეს შურისძიებაა.მან ყველაფერი მოყვა: განადგურებული ოჯახი, ძველი უსამართლობა, წლები დაგროვილი ტკივილი. ვადიმი ჩუმად უსმენდა.
— შენ შეგეძლო გეთქვა — თქვა ბოლოს. — სხვაგვარად მოვაგვარებდით.— არ მჯეროდა.— მაშინ წადი — თქვა ვადიმმა. — არ დაგასმენ. მაგრამ აღარ მინდა შენი ნახვა.ილონა სიტყვასიტყვით გავიდა.
იმ საღამოს ვადიმი რიტასთან ერთად ივახშმა. ჰაერი მსუბუქი იყო.— მეგონა ყველაფერი დავკარგე — თქვა მან. — მაგრამ შეიძლება ახლა იწყება.
რიტამ გაიღიმა.— ხანდახან ნგრევა ახალს ბადებს.მათთან მიტოვებული ლეკვი გაჩნდა — ჩარლი — და სწრაფად გახდა ოჯახის ნაწილი.
შემდეგ კლინიკაში მძიმედ დაშავებული მამაკაცი მოიყვანეს.— იშვიათი სისხლის ჯგუფია — თქვა რიტამ.— მეც იგივე მაქვს — უპასუხა ვადიმმა.მან სისხლი გაიღო.
ორი დღის შემდეგ რიტა მის წინ იდგა კანკალით და დოკუმენტს აძლევდა.— ის შენი მამაა.სამყარო გაჩერდა.მისი სახელი იგნატი იყო. წარსული, რომელიც დაუმალეს.ისინი შეხვდნენ. ისაუბრეს. ტკივილი ნელ-ნელა გაგებას შეეცვალა.
— ახლა ყველაფერი სხვაგვარად იქნება — თქვა ვადიმმა.და ასეც მოხდა.იგნატი მათთან დარჩა.ერთი წელი გავიდა.სახლი სავსე იყო სინათლითა და ცხოვრებით.
ვადიმი უყურებდა რიტას, როგორ უახლოვდებოდა მას იგნატთან ერთად.როცა რიტამ ხელი ჩაჰკიდა, მან იგრძნო — ეს იყო ნამდვილი ოჯახი.საღამოს რიტამ ჩუმად უთხრა:
— მალე საწოლი დაგვჭირდება.ვადიმმა გაიღიმა და გულში ჩაიკრა.ყველაფერი ბოლოს თავის ადგილას დადგა.
