მიმტანი თეთრ პერანგში თითქმის არ შემობრუნებულიყო, როცა უჯრა შემთხვევით სკამის საზურგეს დაეჯახა. მაგრამ სტანисლავს ეს არც შეუმჩნევია. ის სრულიად დაძაბული იყო, თითქოს ყოველი ნერვი ზღვრამდე დაჭიმულიყო და დროდადრო ნერვიულად ისწორებდა მჭიდრო საყელოს.
შუბლზე ოფლი ედო, მიუხედავად იმისა, რომ სოფლის რესტორნის სადღესასწაულო დარბაზში კონდიციონერები სრული ძალით გუგუნებდნენ.რიმა ედუარდოვნა სუფრის თავში იჯდა. მისი ღვინისფერი, ბრჭყვიალა კაბა თითქმის შუქს ირეკლავდა, კისერზე მძიმე ოქროს ჯაჭვი ედო.
მისი ოთხმოცი წლის იუბილეს აღნიშნავდნენ — ყოველ შემთხვევაში, ოფიციალურად ეს იყო მიზეზი. სინამდვილეში კი მთელი პატარა სამყარო იყო შეკრებილი: ნათესავები, ყოფილი კოლეგები, მეზობლები. სუფრები სავსე იყო საჭმლით, ჰაერში კი მარინირებული თევზისა და ნივრის მძიმე სუნი იშლებოდა.
ინნა ჩუმად წრუპავდა ლიმონიან წყალს. ქმარს აკვირდებოდა. უკვე რამდენიმე კვირა გრძნობდა, რომ რაღაც რიგზე არ იყო: დამალვები, ნერვიული მოძრაობები, მოპარული მზერები. მაგრამ რაც ახლა უნდა მომხდარიყო, მის ყველა ცუდ წინათგრძნობასაც კი აღემატებოდა.
სტანисლავი წამოდგა. დესერტის ჩანგლით ჭიქას დააკაკუნა. საუბრები ნელ-ნელა მიწყდა.— ერთი წუთით ყურადღება, ძვირფასო სტუმრებო — დაიწყო ზედმეტად ხმამაღლა, თითქმის თეატრალურად. შუბლი მოიწმინდა. — მინდა სადღეგრძელო ვთქვა ჩემს დედაზე.
მთელი ცხოვრება ჩვენთვის ცხოვრობდა. ყველაფერი გაიღო.რიმა ედუარდოვნას სახე გაუბრწყინდა. მან უკვე იცოდა, საით მიდიოდა ეს ყველაფერი.— და დღეს — განაგრძო სტანисლავმა — ნამდვილად მამაკაცური გადაწყვეტილება მივიღე.
დარბაზი დაიძაბა.— ჩემი ცოლი ბავშვებთან ერთად სახლიდან ვაგდებ. დედაჩემი კი ჩემთან გადმოვა საცხოვრებლად.სიჩუმე თითქოს აფეთქდა.ეგორი, თექვსმეტი წლის ვაჟი, მუშტებს უჭერდა. დაშა, თოთხმეტი წლის გოგონა, სუფრის გადასაფარებელს ჩაბღუჯა, თითქოს ეს ერთადერთი იყო, რაც მას აკავებდა.
ინნა კი არ განძრეულა. მხოლოდ უყურებდა კაცს. და უცებ ყველაფერი ნათელი გახდა: არც სინანული, არც დაბნეულობა — მხოლოდ ავადმყოფური სიამაყე.— ინნა, რატომ ზიხარ? — აყვირდა დედამთილი. — ჩაალაგე და წადი. დღესასწაული არ გააფუჭოთ!
ინნაში პანიკა არ ამოვარდნილა. პირიქით — რაღაც ცივი, კრისტალურად მკაფიო სიმშვიდე დაეუფლა. უკვე ორი კვირის წინ იცოდა, რომ ეს მოხდებოდა — როცა ბანკმა დაურეკა.ვიღაცამ დიდი თანხის გატანა სცადა საერთო ანგარიშიდან. ქმარი თავს იმართლებდა,
ტყუოდა, თვალს არიდებდა. შემდეგ კი გამოჩნდა პიჯაკის ჯიბეში ჩატენილი სავიზიტო ბარათი: უძრავი ქონების აგენტი. უკანა მხარეს ეწერა: „ოთხოთახიანი — გადაწყვეტა სამ ადამიანზე“.და ბოლოს — ამბავი: რიმა ედუარდოვნამ მთელი თავისი ფული „სასწაულ ინვესტიციაში“ ჩადო,
რომელსაც უცნობი თაღლითი ჰპირდებოდა.სურათი შეიკრა. სტანисლავი ოჯახის ფულით დიდ თამაშს თამაშობდა და ახლა საჯაროდ უნდოდა ბინის ხელში ჩაგდება.ინნა წამოდგა.— წავიდეთ — უთხრა ჩუმად ბავშვებს.— სად მიდიხარ?! — უყვირა ქმარმა. — ხვალ დაბრუნდები!
მაგრამ ინნა უკვე კართან იყო.გარეთ ცივი წვიმა ცრიდა. ჰაერში ბენზინისა და სისველის სუნი ირეოდა.— დედა… როგორ შეძლო ეს? — გაბრაზდა ეგორი.— ადამიანები მაშინ აჩვენებენ თავიანთ თავს, როცა დასაკარგი აღარაფერი აქვთ — მშვიდად უპასუხა ინნამ. — ახლა ვიცით, ვინ არიან ისინი.
ისინი სახლში არ დაბრუნებულან. სასტუმროში წავიდნენ.ოთახი სუფთა, სტერილური და ჩუმი იყო. ბავშვები თითქმის მაშინვე გატყდნენ. დაშა ტიროდა, ეგორი კი გაბრაზებული იჯდა საწოლის კიდეზე.ინნამ ტელეფონი ამოიღო.
და ერთი მოძრაობით ყველაფერი საკუთარ ანგარიშზე გადაიტანა.საერთო ფული ქმრის ხელიდან გაქრა.შემდეგ ბარათები დაბლოკა.ორმოცი წუთის შემდეგ დაიწყო ზარები. პანიკა, ყვირილი, ქაოსი.— ინნა! ტერმინალი არ მუშაობს! პოლიციას იძახებენ! დედაჩემს ცუდად გახდა!
— მაშინ თავად გაარკვიეთ — მშვიდად თქვა მან. — ახლა ხომ ოჯახი ხართ.და ტელეფონი გათიშა.დილით ეს უკვე მხოლოდ ოჯახური სკანდალი აღარ იყო. ვიღაცამ ეს სცენა გადაიღო. ვიდეო ქალაქში გავრცელდა.სამსახურში სწრაფად მიიღეს გადაწყვეტილება: ასეთი ადამიანი ვერ დარჩებოდა.
სტანисლავმა ერთ დღეში ყველაფერი დაკარგა.რიმა ედუარდოვნას „ინვესტიციაც“ ბუნებრივია გაქრა — ფულთან ერთად ის „სასწაულებრივი ბიზნესმენიც“.ერთი თვის შემდეგ სტანисლავი კართან იდგა. გამხდარი, გატეხილი.— შევცდი… — ჩურჩულებდა.
ინნა უყურებდა.— არა. შენ აირჩიე. უბრალოდ ახლა შენს არჩევანთან ერთად ცხოვრობ.— თავიდან დავიწყოთ…— შენ ბავშვები ქუჩაში გააგდე ერთი ჭიქა ღვინის გამო — მშვიდად თქვა მან. — დასაწყისი აღარ არსებობს.და კარი დახურა.
მოგვიანებით რიმა ედუარდოვნაც მივიდა. მასში აღარ იყო არც სიამაყე, არც ამპარტავნება.— დაგვეხმარე… არაფერი აღარ გვაქვს…ინნამ მხოლოდ ეს თქვა:— როცა იცინოდით იმაზე, რომ გაგვაგდეს, ჩვენც არაფერი გვქონდა.სიჩუმე ჩამოვარდა.
— სახლში დაბრუნდით.ერთი წელი გავიდა.ინნას კაფე მუშაობდა. ბავშვები ფეხზე დადგნენ. სახლში აღარ იყო დაძაბულობა — მხოლოდ ცხოვრება.სტანисლავი საწყობში მუშაობდა.რიმა ედუარდოვნა კი პატარა ოთახში ცხოვრობდა და ყველას უყვებოდა, რამდენად უსამართლოა ცხოვრება.
მაგრამ ამ ისტორიას უკვე აღარავინ უსმენდა.ყველამ მიიღო ის, რაც საკუთარ არჩევანს მოიტანა.
