პატრიცია წლების განმავლობაში ისე იჯდა ჩვენს ქორწინებაში, როგორც მომღიმარი შხამის წვეთი. გარედან თავაზიანი იყო, თითქმის კეთილიც კი ჩანდა — ისეთი ქალი, რომელიც ზედმეტად დიდხანს გიდებს ხელს მხარზე, მაშინ როცა სინამდვილეში ნელა გცემს დანას.
მისი შეპყრობილობა მხოლოდ ერთ საკითხს ეხებოდა: ჩემი შვილის, სემის მამობას.სემი არ ჰგავდა დეივს — არც მის ქერა თმას, არც ღია კანს. პატრიციისთვის ეს საკმარისი იყო, რომ წლების განმავლობაში მცირე, მაგრამ მომწამვლელი შენიშვნებით დავერბილებინე.
— უცნაურია, რამდენად არ ჰგავს მამას…— გენეტიკა მართლაც საინტერესო რამეებს აკეთებს…— ოჯახებში ხომ ზოგჯერ ისეთი საიდუმლოებებია, ჯობს არ შეეხო…ის ამას პირდაპირ არასდროს ამბობდა. არც სჭირდებოდა. ზუსტად იცოდა, როგორ მოემწამლა ჰაერი ისე,
რომ სხვებს მაინც ის ეჩვენებოდათ ელეგანტურად.მე კი წლების განმავლობაში ვჩუმდებოდი.შემდეგ რობერტს — დეივის მამას — მძიმე დიაგნოზი დაუსვეს. ყველაფერი ერთ დღეში შეიცვალა. პატრიცია კი თითქოს ამას ელოდა და სიტუაცია კიდევ უფრო გაამწვავა.
„ოჯახური მემკვიდრეობის დაცვის“ საბაბით, მან დაარწმუნა რობერტი, რომ სემისთვის მამობის ტესტი მოეთხოვა. ამტკიცებდა, რომ ოჯახის ქონება „გაურკვეველ სისხლზე“ ვერ გადაეცემოდა. ნაზად, ცივად, გათვლილი სიტყვებით იმასაც კი მიანიშნებდა,
რომ უარის შემთხვევაში დეივი და სემი ანდერძიდან ამოვარდებოდნენ.იმ საღამოს სამზარეულოში ვიჯექი და ვუყურებდი, როგორ ისვამდა დეივი დაღლილი ხელით შუბლზე.— მაპატიე — თქვა ჩუმად. — ვიცი, ეს დამამცირებელია.და მაშინ რაღაც ჩემში გატყდა.— კარგი — ვუპასუხე. — იყოს ტესტი.
დეივმა შვებით ამოისუნთქა… ძალიან ადრე.— მაგრამ არა ჩვეულებრივი მამობის ტესტი — დავამატე. — გაფართოებული გენეტიკური ანალიზი იქნება. ყველას დნმ-ით.ოთახში ისეთი სიჩუმე ჩამოწვა, რომ საათის ტიკტიკიც კი ისმოდა.
პატრიციას სახე წამით შეეცვალა. მხოლოდ ერთ წამში. შემდეგ ისევ გაიღიმა.— რა თქმა უნდა — თქვა თაფლივით ტონით. — მე დასამალი არაფერი მაქვს.მაგრამ ჰქონდა.და სწორედ ეს გახდა მისი განაჩენი.პატრიციამ მოითხოვა, რომ შედეგები კვირა ოჯახის ვახშამზე გაეხსნათ.
თითქოს სპექტაკლი ყოფილიყო. ვერცხლის ჭურჭელი, ბროლის ჭიქები, სანთლები. ის მაგიდის თავში იჯდა, როგორც დედოფალი, რომელიც დარწმუნებულია, რომ მალე საჯაროდ გაანადგურებს მტერს.უკვე წინასწარ ტკბებოდა ამით.
მე ამას ვხედავდი.რობერტი დაღლილი ჩანდა. დეივი დაძაბული იყო. სემი კი მისაღებში კუბიკებით თამაშობდა და საერთოდ ვერ ხვდებოდა, რომ ოჯახი ინგრეოდა.პატრიციამ ნელა გახსნა კონვერტი.იღიმოდა.შემდეგ კითხვა დაიწყო.
და გაიყინა.მისი სახე წამებში გაფითრდა. ხელში ფურცელი აუკანკალდა.— ეს… ეს შეუძლებელია… — ჩურჩულით თქვა.რობერტმა ფურცელი გამოართვა.ანგარიში ცალსახა იყო.სემი უდავოდ დეივის შვილი იყო.მაგრამ დეივი… რობერტის ბიოლოგიური შვილი არ იყო.
სახლში თითქოს დრო გაჩერდა.პატრიცია მთელი ცხოვრება მე მადანაშაულებდა ღალატში, შეურაცხყოფას მაყენებდა, „უწმინდურ სისხლზე“ საუბრობდა — მაშინ როცა თავად მალავდა ოცდაათ წელზე მეტი ხნის საიდუმლოს.
საკუთარი შვილის მამობას ატყუებდა.ათწლეულების განმავლობაში.რობერტი დიდხანს უბრალოდ უყურებდა ფურცელს. ისეთი სიჩუმე ჩამოვარდა, რომელიც ადამიანს ცუდად ხდის.ბოლოს პატრიცია დაინგრა.ტიროდა. ჰაერს ძლივს სუნთქავდა. იმეორებდა,
რომ „ახალგაზრდობის შეცდომა“ იყო, რომ „სიყვარულს არ უნდოდა ოჯახის დანგრევა“.შემდეგ — როგორც ასეთები ყოველთვის აკეთებენ — ჩემი დადანაშაულება სცადა.— შენ რომ არ დაგეძალა ეს გაფართოებული ტესტი…რობერტმა პირველად შეხედა მას ისე, როგორც უცნობს.
— საკმარისია — თქვა ჩუმად.მაგრამ ამ ერთ სიტყვაში მეტი ზიზღი იყო, ვიდრე ნებისმიერ ყვირილში.იმავე კვირაში მან ანდერძი შეცვალა. შექმნა დაცული ფონდი დეივისა და სემისთვის და პატრიცია ყოველ ფინანსურ კონტროლს ჩამოაშორა.
არა შურისძიებისთვის.არამედ იმიტომ, რომ საბოლოოდ დაინახა სიმართლე.ქალი, რომელიც წლების განმავლობაში სხვებს სიცრუეში ადანაშაულებდა, თავად ცხოვრობდა ერთ დიდ ტყუილში.დეივმა საბოლოოდ დაბლოკა დედა, რადგან პატრიცია სასოწარკვეთილი შეტყობინებებით ავსებდა.
ხან ტიროდა, ხან მევედრებოდა, ხან ისევ მე მადანაშაულებდა. უკვე არავინ უსმენდა.რობერტმაც თავისი არჩევანი გააკეთა.— დნმ-მა არ გაზარდა ბიჭი — თქვა ერთხელ სემზე მშვიდად შეხედვისას. — მე გავზარდე.
ახლა ვცდილობთ, დარჩენილი დრო მშვიდად გავატაროთ. ზოგჯერ უბრალოდ ზის მისაღებში, სემთან ერთად ნაყინს ჭამს და კუბიკების კოშკებს აგებენ.და ყოველ ჯერზე, როცა მათ ვუყურებ, ერთი აზრი მიტრიალებს თავში:
პატრიცია მთელი ცხოვრება სხვისთვის თხრიდა ორმოს.მხოლოდ ვერ მიხვდა, რომ თავიდან ბოლომდე საკუთარ ფეხქვეშ უთხრიდა მიწას.
