საწოლთან, პირდაპირ ნათელ, რბილ ხალიჩაზე, ერთმანეთის გვერდით ეწყო სამი წყვილი უცხო შემოდგომის ჩექმა. მათი ძირებიდან ნელ-ნელა ჩამოდიოდა ნაცრისფერი ტალახი და ძვირადღირებულ ბეჟ ხალიჩაზე მუქ ლაქებს ტოვებდა.
იანა კართან გაშეშდა, გასაღებების შეკვრა ისევ მჭიდროდ ეჭირა ხელში. რამდენიმე წამი საერთოდ არ განძრეულა.
მისაღები ოთახიდან ისმოდა ფაიფურის ჭიქების წკრიალი, ჩახშობილი სიცილი და მძიმე სუნი შებოლილი ძეხვისა, შერეული მკვეთრ, ზედმეტად ტკბილ სუნამოსთან.
— აიღეთ კიდევ მარშმელოუ, გოგოებო, ნუ მორცხვობთ! — გაისმა ხმამაღალი, ნაცნობი ხმა. — ჩემი ოლეგი ნამდვილი ყოჩაღია! როგორც კი ამ ქალაქში გადმოვიდა, მაშინვე მითხრა:
„დედა, ყველაფერს მე მოვაგვარებ!“ ავეჯიც თვითონ აარჩია, პარკეტიც დააგო… და ეს იანა? ჰო, ცხოვრობს აქ ყველაფერ მზადზე, როგორც დედოფალი. რას უნდა ელოდო მისგან?
იანას თითები გამკაცრდა ტყავის ჩანთის სახელურზე. ნელა გაიხადა პალტო, ცდილობდა ხმა არ გამოეწვია და მისაღებისკენ გადადგა ნაბიჯი.
და მაინც, სულ ოთხშაბათს ეხვეწებოდა ოლეგს, ეს ვიზიტი somehow შეეჩერებინა.იმ საღამოს ისინი სამზარეულოში ისხდნენ. ოლეგმა ზედმეტად ნაჩქარევად გადასწია თეფში და ყელი ჩაიწმინდა.
— იანა… ერთი ამბავია. დედამ დამირეკა. პარასკევს დილით ჩამოდის, შაბათ-კვირას ჩვენთან იქნება.იანამ ჩანგალი დადო. მადა მაშინვე გაუქრა.
— მითხარი, რომ უარი უთხარი. ხვალ რთული პროექტი უნდა ჩავაბარო, შაბათს კი ორი მნიშვნელოვანი შეხვედრა მაქვს. ფიზიკურად ვერ შევძლებ მასთან სახლში ჯდომას და გართობას.
— რა უნდა გამეკეთებინა? — ნერვიულად მოიფხანა ნიკაპი ოლეგმა. — უკვე ნაყიდი აქვს ბილეთი. უკან არ ბრუნდება.
— მაშინ ახლა დაურეკე. ჩართე სპიკერი.
მან ოდნავ შეაყოვნა, მაგრამ მაინც აკრიფა ნომერი. პასუხი თითქმის მაშინვე მიიღო.— ალო, შვილო! უკვე მოგენატრე? — გაისმა მხიარული ხმა.
— დედა, მოუსმინე… ამ შაბათ-კვირას ვერ გამოგვივა. მე სამსახურში ვარ გადატვირთული, იანაც—— როგორ ვერ გამოგივათ? — მაშინვე გააწყვეტინა მკაცრად. — მე ჩემს შვილთან მოვდივარ და ის სამსახურში მიდის? აიღე შვებულება!
— ვერ შევძლებ…— მაშინ შენი ცოლი მიხედავს!იანა ტელეფონს მიუახლოვდა.— საღამო მშვიდობისა, რაისა პავლოვნამ. ჩვენ ამ შაბათ-კვირას სახლში არ ვიქნებით.
რამდენიმე წამით სიჩუმე ჩამოვარდა.— ოჰ, იანაჩკა… ძალიან საქმიანი გამხდარხარ! — ირონიით თქვა მან. — არაფერია. დამიტოვეთ გასაღებები, მე თვითონ ვიქნები. მტვერსაც გადავწმენდ.
— ეს ჩვენთვის მისაღები არ არის, — მშვიდად უპასუხა იანამ.ზარი გაწყდა.პარასკევს დილით ოლეგმა დედა სადგურიდან წამოიყვანა და მაშინვე სამსახურში წავიდა.
იანა გაიღვიძა კარადების ხმაურით სამზარეულოში. რომ გამოვიდა, დაინახა, როგორ აწყობდა რაისა პავლოვნა გაყინულ თევზს და იაფ მარგარინს მაცივარში.
— ნორმალურ საუზმეს ვამზადებ, — განაცხადა მან. — არა ამ ბალახებს, რასაც თქვენ ჭამთ.— გთხოვთ, ჩემს პროდუქტებს ნუ ეხებით, — თქვა იანამ და მარგარინი გამოართვა.ქალმა მხოლოდ ტუჩები შეკუმშა და ზურგი შეაქცია.
და ახლა… უკვე საღამო იყო. იანა საკუთარ მისაღებში იდგა — უცხო ადამიანებს შორის.სამი ხანდაზმული ქალი იჯდა მის ანტიკურ მუხის მაგიდასთან.
მათ წინ იდგა მისი ფაქიზი ფაიფურის სერვიზი — ბაბუის საჩუქარი ქორწილზე. სუფრაზე ეყარა ცხიმიანი ძეხვი და ყველგან ნამცხვრის ნამსხვრევები.
— რა ლამაზი ფარდებია! — თქვა ერთ-ერთმა სტუმარმა.— რა თქმა უნდა! — ამაყად უპასუხა რაისამ. — ოლეგმა ნახევარი ხელფასი დახარჯა!იანამ ღრმად ჩაისუნთქა.
— საღამო მშვიდობისა. შეიძლება ვიცოდე, რა ხდება აქ?საუბარი მაშინვე შეწყდა.— ოჰ, იანა. უკვე დაბრუნდი? — თქვა რაისამ დამცინავი ღიმილით. — უბრალოდ მეგობრები მოვიწვიე ჩაიზე. ბინას ვაჩვენებ.
— ვხედავ.იანას მზერა კუთხისკენ წავიდა. მისი სამუშაო დოკუმენტები იატაკზე ეყარა.— რატომ შეეხეთ ჩემს საბუთებს?— ხედს აფუჭებდნენ! — ხელით აიქნია რაისამ. — ყველგან ქაღალდები გეყარა.
სტუმრებმა უხერხულად გადახედეს ერთმანეთს.— რაისა, ჩვენ წავალთ ალბათ… — ჩაილაპარაკა ერთ-ერთმა.რამდენიმე წამში ისინი წავიდნენ.სიჩუმე.
— ახლა ასე იქნება, — მშვიდად, მაგრამ მტკიცედ თქვა იანამ. — თქვენ შეკრებთ თქვენს ნივთებს და წახვალთ. ახლავე.— რა?! — აფეთქდა რაისა. — როგორ ბედავ! მე ჩემს შვილთან მოვედი — შენ უნდა წახვიდე!
იმ წამს კარი გაიღო. ოლეგი შევიდა.ის გაჩერდა. მოავლო თვალი არეულობას, ლაქებს, იატაკზე დაყრილ ქაღალდებს.— რა მოხდა? — тихად იკითხა.— შენმა დედამ აქ წარმოდგენა მოაწყო, — მშვიდად უპასუხა იანამ. — და ჩემი სამუშაო იატაკზე დაყარა.
— ის ტყუის! — მაშინვე იყვირა რაისამ. — მან გამომაგდო!ოლეგი რამდენიმე წამი ჩუმად იდგა. შემდეგ მივიდა თაროსთან, ამოიღო სქელი ლურჯი საქაღალდე და მაგიდაზე დადო.
— გახსენი.რაისამ ხელის კანკალით გახსნა. პირველ გვერდზე ეწერა: „უძრავი ქონების ყიდვა-გაყიდვის ხელშეკრულება“. მისი თითი ნელა ჩამოჰყვა ხაზებს და გაჩერდა მყიდველის სახელთან.
იანა ვიქტოროვნა.თარიღი — ორი წლით ადრე, ვიდრე ისინი გაიცნობდნენ ერთმანეთს.რაისას სახე გაფითრდა.— ეს… ეს შეცდომაა…— მე არასოდეს მითქვამს, რომ ბინა მე ვიყიდე, — მშვიდად თქვა ოლეგმა. — შენ თვითონ მოიგონე.
სიჩუმე ჩამოვარდა.— ჩაალაგე ნივთები, — დაამატა მან.ნახევარ საათში ბინა ცარიელი იყო.იანამ ფანჯრები გააღო. სუფთა ჰაერი ნელ-ნელა ავსებდა ოთახს და მძიმე სუნს აქრობდა.
როცა ოლეგი დაბრუნდა, მაგიდაზე წყლის ჭიქა დაუდგა.— მაპატიე, — тихად თქვა.იანამ ხელი დაადო მის ხელს.იმ დღიდან რაისა პავლოვნა აღარასოდეს დაბრუნებულა.
ნაცნობებს უყვებოდა, რომ მისი შვილი „ცოლის გავლენის ქვეშ“ იყო, მაგრამ იანა და ოლეგი ამას აღარ აქცევდნენ ყურადღებას.მათი სახლი ბოლოს და ბოლოს იქცა ნამდვილ სიმშვიდის ადგილად — მხოლოდ მათი.
