სვეკორმა დაქირავა მაწანწალები სადილზე ღარიბ ნათესავ ქალთან, რათა ქორწილი ჩაეშალა. მაგრამ ზეიმზე მდიდარი კაცის ამპარტავნობა მისი თანამგზავრის გამო გაქრა.

კსენიამ მაგიდაზე მძიმედ დაახეთქა ამობეჭდილი ბიუჯეტის ფურცლები. ფურცლები პატარა ბინაში ისე გაიფანტა, თითქოს მომავალი იშლებოდა ნაჭრებად. მის თითებზე ვარდის ეკლებისგან დარჩენილი პატარა ჭრილობები ეტყობოდა

— მთელი დღე ქალაქის ცენტრში მდებარე ყვავილების მაღაზიაში მუშაობდა, სადაც თითოეულ თაიგულს სილამაზე და დაღლილობა ერთად ახლდა. ტანსაცმელს ჯერ კიდევ ედო სველი სიმწვანისა და ევკალიპტის სუნი,

მაგრამ ოთახში დაძაბულობას ეს ვერ ფარავდა.მაქსიმი სამზარეულოს კარადას მიეყრდნო და ღრმად ამოისუნთქა. ნაქირავები პატარა სამზარეულო თითქოს კიდევ უფრო დაპატარავდა. გაზქურაზე ქათმის სუპი ნელა დუღდა და ოთახს სითბოს ავრცელებდა,

რომელიც ახლა თითქმის ირონიულად ჟღერდა.— კსიუშა, ეს უკვე ასჯერ გვაქვს განხილული, — თქვა დაღლილი ხმით. — მამაჩემი დიდ ქორწილს ითხოვს. პარტნიორები, სტატუსი… ხომ იცი, როგორი ადამიანია.— სტატუსი? — აფეთქდა კსენია.

— შენი მამა ჩემს დედას ისე უყურებს, თითქოს საერთოდ არ არსებობდეს. ის უფროსი მედდაა სახელმწიფო საავადმყოფოში, მაქსიმ. და ხვალ ის იმავე სუფრასთან უნდა დაჯდეს მასთან ერთად ლუქს-რესტორანში. მართლა გგონია, რომ ეს მშვიდად ჩაივლის?

მაქსიმი მიუახლოვდა და ფრთხილად მოეხვია.— მამაჩემი რთული ადამიანია. მაგრამ ეს ჩვენი ცხოვრებაა. მე მოვაგვარებ.მეორე დღეს, შუადღისას, მაქსიმის ტელეფონი ვიბრირებდა. ეკრანზე ბიძის, ბორისის სახელი გამოჩნდა. იშვიათად ურეკავდა,

ამიტომ მაშინვე ცუდი წინათგრძნობა გაუჩნდა.ისინი პატარა კაფეში შეხვდნენ, სადაც ახალი პურისა და ძლიერი ყავის სუნი იდგა. ბორისი დაღლილად გამოიყურებოდა, თითქოს წლები დაემატა.— შეიძლება არც უნდა გითხრა… მაგრამ უნდა იცოდე სიმართლე,

სანამ დაქორწინდები, — თქვა მან დაბალი ხმით.მაქსიმი გაიყინა.— ის, რაც დედაშენზე გითხრეს… ტყუილია.მისი სახე მაშინვე გამაგრდა.— მან მიგვატოვა.ბორისმა თავი გააქნია.— არა. მამამ შენი დედა სახლიდან გააგდო. ფულის, ნივთების გარეშე.

და დაემუქრა: თუ შენთან მიახლოებას გაბედავს, საერთოდ გაქრება შენი ცხოვრებიდან.კაფეს ხმაური თითქოს შორს წავიდა. მაქსიმი უძრავად იჯდა.ერთ საათში უკვე ბებიის ძველ ბინასთან იდგა. იქ მედიკამენტების და ძველი წიგნების სუნი იდგა.

თამარა ნელა დაჯდა, ხელები უკანკალებდა.— სიმართლეა, — ჩურჩულით თქვა ცრემლებით. — შენი მამა სასტიკი იყო. მე გავჩუმდი, რადგან მეშინოდა.მან ძველი ფოტო ამოიღო. მასზე ქალი იღიმოდა — თბილი თვალებით,

რბილი ნაკვთებით და პატარა ხალი ლოყაზე.— შენი დედა არასდროს გაქცეულა შენგან.ამ დროს ქალაქის მეორე მხარეს არკადი თავის მდიდრულ კაბინეტში იჯდა და ღვინის ჭიქას ატრიალებდა. გვერდით ჟანა ცივად იღიმოდა.

— ეს ქორწილი სასაცილოა, — თქვა არკადიმ. — ის ქალი ჩვენს სამყაროს არ ეკუთვნის.— მაშინ გაკვეთილი ვასწავლოთ, — უპასუხა ჟანამ. — თავისი ადგილი გაიგოს.გეგმა მარტივი და სასტიკი იყო: ყალბი სტუმრები გაეგზავნათ ნატალიას დასამცირებლად.

იმ საღამოს ნატალია რესტორანში იმედით მივიდა. მაგრამ მაგიდასთან ორი უცნობი იჯდა — მოუწესრიგებელი, უხეში, სრულიად შეუფერებელი.— დაჯექი, ძვირფასო, — გაიცინა კაცმა. — უფროსმა გვითხრა, უნდა გილხინოთ.ნატალიამ მაშინვე გაიგო:

ეს დამცირება იყო.ის უკვე წასვლას აპირებდა… მაგრამ მამაკაცს შეხედა.გაიყინა.— ვლადისლავ?კაციც დაიბნა.— საიდან იცით ეს სახელი?და იმ წამს ყველაფერი შეიცვალა.ის უსახლკარო არ იყო. ის იყო ვლადისლავ მოროზოვი — ძლიერი ბიზნესმენი,

რომელიც თავის პარტნიორმა ოლეგმა მოიშორა.ნატალიამ ის საავადმყოფოში ოდესღაც მოამზადა და მაშინვე იცნო.ის არ წავიდა. დაეხმარა.კვირების განმავლობაში მისი მეხსიერება ნელ-ნელა ბრუნდებოდა: სახელები, ციფრები, ღალატი.

ოლეგმა მისი განადგურება და კომპანიის მითვისება სცადა.დაბრუნებული მტკიცებულებებით ვლადისლავმა თავისი იმპერია დაიბრუნა. ოლეგი გამოძიების ქვეშ აღმოჩნდა.ნატალია მთელი დრო მის გვერდით იყო.

მათ შორის ნელა გაჩნდა რაღაც ღრმა და უთქმელი.ქორწილის წინა დღეს ვლადისლავმა უთხრა:— ხვალ შენთან ერთად მოვდივარ.დარბაზი თეთრი ყვავილებით იყო სავსე. არკადი დარწმუნებული იყო,

რომ ყველაფერი კონტროლქვეშ ჰქონდა.შემდეგ კარი გაიღო.ნატალია შემოვიდა.და მის გვერდით ვლადისლავი იდგა.სიჩუმე ჩამოვარდა.არკადი გაფითრდა.მაქსიმმა ჯერ დედას შეხედა… მერე მის სახეს. ხალი. თვალები.

ნაცნობი ნაკვთები.— დედა…?ცრემლები მაშინვე წამოუვიდა.— დიახ… მე ვარ.ის ერთმანეთს ძლიერად მოეხვივნენ.კსენია გაოგნებული იდგა.— მაშინ ჩვენ… და-ძმა ვართ?ნატალიამ თავი გააქნია.— არა. სისხლით არა.

მაგრამ ოჯახი მაინც ხართ.მაქსიმი ნელა მიუბრუნდა არკადის.— მთელი ცხოვრება მატყუებდი.მან მანქანის გასაღებები მაგიდაზე დააგდო.— შენ აღარ ხარ ჩემი მამა.ვლადისლავი წინ გამოვიდა, მშვიდად მაგრამ მტკიცედ.— და მე ვიზრუნებ,

რომ ყველამ გაიგოს, ვინ ხართ სინამდვილეში.არკადი სიტყვის თქმას ვეღარ ახერხებდა. ის უბრალოდ შემობრუნდა და წავიდა.მუსიკა ისევ ჩაირთო, ნელა, თითქოს ახალი დასაწყისი იწყებოდა.თვეების შემდეგ ცხოვრება შეიცვალა.

ნატალია და ვლადისლავი ერთად ახალ ცხოვრებას იწყებდნენ.მაქსიმი და კსენია საკუთარ გზას ქმნიდნენ.ხოლო არკადი მარტო დარჩა თავის დიდ სახლში — საკუთარ შეცდომებთან ერთად.