აპარატის ყრუ, თითქმის ცოცხალივით მფეთქავი ზუზუნი ინესას გარშემო წამებს ითვლიდა. უკვე არაფრისთვის აღარ იყო დრო — მხოლოდ ამ ერთგვაროვანი, დაუნდობელი ხმისთვის, რომელიც თითქოს მისი სხეულის ნელ-ნელა დაცლის გაზომვას წარმოადგენდა.
ზეწრის უხეში ნაკერი კანს ეჭრებოდა, მაგრამ სხეული ვერც ერთ მოძრაობას ვერ „აძლევდა ნებართვას“. ავადმყოფობამ სამი კვირის წინ ჩაკეტა იგი ამ უმოძრაო სამყაროში. ექიმები ამხნევებდნენ: განკურნებადია.
უბრალოდ დრო სჭირდება, ყოველდღიური პროცედურები, ძვირადღირებული, უცხოეთიდან ჩამოტანილი პრეპარატები. მაშინ ჯერ კიდევ სჯეროდა, რომ უკან დასაბრუნებელი გზა არსებობდა.
დერეფანში ნაბიჯების ხმა გაისმა ლინოლეუმზე. ზედმეტად მტკიცე, ზედმეტად ნაცნობი.მისი ქმარი.ვადიმის არსებობა ყოველთვის წინ უსწრებდა მის სიტყვებს — ძვირადღირებული სუნამო, ტყავი და რაღაც ცივი თავდაჯერებულობა ავსებდა ჰაერს.
— დიახ, იულ, ყველაფერი მოგვარებულია — თქვა მან ჩუმად ტელეფონში. ხმა მშვიდი იყო, მაგრამ ცარიელი, როგორც ხელმოწერილი კონტრაქტი. — ხვალ მის კომპანიას გადავიბარებ. ბეჭედი შენ აარჩიე.
ინესა შიგნით იყვირებდა, შეეძლოს რომ.— მინდობილობა ხელში მაქვს — გააგრძელა ვადიმმა, ფანჯრის რაფაზე თითებს აკაკუნებდა. — ერთი თვის წინ მოაწერა ხელი. „მწვანე ხაზის“ მოწყობილობები ახალ ჰოლდინგზე გადადის. ყველაფერი კანონიერია. რისკი არ არსებობს.
ერთი წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ — კაკუნი.კარში ბორის იევფიმოვიჩი, მთავარი ექიმი, გამოჩნდა — აჩქარებული, მაგრამ ფრთხილი მოძრაობებით.
— ვადიმ სერგეევიჩ… ანალიზები მოვიდა.ვადიმი ბოლომდე არ შემობრუნებულა.— და?ექიმმა ნერვიულად გადაყლაპა ნერწყვი.— მდგომარეობა სტაგნაციაშია. მაგრამ თუ სრულ მკურნალობას გავაგრძელებთ… რამდენიმე თვეში შესაძლოა დამოუკიდებლადაც კი წამოჯდეს.
ეს იყო ის მომენტი, როცა ნებისმიერ ადამიანს იმედი შეიძლებოდა დაბადებოდა.მაგრამ ვადიმის სახეზე არაფერი შეცვლილა.
— ექიმო… გულწრფელად. რისთვის? — ამოიოხრა მან. — ის არ რეაგირებს. თქვენც თქვით. მაშინ ნუ გავახანგრძლივებთ ტანჯვას. საკმარისია მინიმალური შენარჩუნება. ფორმალობისთვის.
ოთახი გაიყინა.— ეს… ეთიკურად სერიოზულად პრობლემურია — აუკანკალდა ექიმს ხმა.ვადიმი მიუახლოვდა და ხმა დაუწია, თითქოს საიდუმლო ბიზნეს-შეთავაზებას აკეთებდა.
— ორივემ ვიცით, როგორ მუშაობს სისტემა. სოლიდური თანხა გადავრიცხე თქვენი ფონდისთვის. ჩავთვალოთ თანამშრომლობად.
სიჩუმე ამჯერად უკვე ცარიელი კი არა — გადაწყვეტილება იყო.— მესმის — თქვა ბოლოს ექიმმა. — პროტოკოლი შეიცვლება.
როცა წავიდნენ, ინესას ლოყაზე ცრემლი ჩამოუგორდა. არა ტკივილისგან. არამედ იმისგან, რომ ვიღაც უკვე მის ნაცვლად წყვეტდა, როდის უნდა მომკვდარიყო.იმ ღამით ახალგაზრდა მედდა შევიდა: დარია.
სწრაფი მოძრაობით შეამოწმა ინფუზია და გაშეშდა. ამპულა ცარიელი იყო. ზედმეტად ცარიელი.ბოთლი აიღო. წაიკითხა. მზერა გაუმკაცრდა.ინესამ მთელი ძალა მოიკრიბა.თვალი დაახამხამა.
დარიამ მაშინვე გაიგო.— ვხედავ… — ჩურჩულით თქვა მან. — ეს არ არის ის, რაც უნდა გქონდეთ.ახლოს მიიწია.— თუ გესმით რასაც ვამბობ: ერთი დახამხამება — კი, ორი — არა.ერთი დახამხამება.
ქალის სახე გაფითრდა.— ფიზიოლოგიური ხსნარი… — ძლივს გასაგონად თქვა მან. — ეს ასე არ უნდა იყოს…კართან მივიდა, შემდეგ ისევ დაბრუნდა.— ვერ დავამტკიცებ. მაგრამ თუ ახლა ნაბიჯს გადავდგამ, გაგაქრობენ. მეც.
ტელეფონი ამოიღო.— არსებობს სხვა გზა. არაოფიციალური. მაგრამ ცოცხალი.ინესამ თვალები დაახამხამა.ღამე რეალობას შლიდა: საბუთები, ჩურჩული, აჩქარებული ნაბიჯები. საკაცე. უცნობი ხელები. ახალი სახელი სისტემაში.
და ინესა გაუჩინარდა საავადმყოფოდან, თითქოს არასდროს არსებობდა.გზა გრძელი იყო — რყევადი და ბნელი. ქალაქის შუქები ნელ-ნელა ქრებოდა უკან, როგორც ცხოვრება, რომელიც დახურეს.
დილით უკვე სოფლის სახლში იყო.ზინაიდა არ ეკითხებოდა არაფერს. უბრალოდ შეხედა.— ცხოვრება გინდა? — იკითხა მარტივად.ინესამ თვალები დაახამხამა.— მაშინ დავიწყოთ.
შემდეგი თვეები არა გამოჯანმრთელება, არამედ ბრძოლა იყო. ტკივილი, რომელიც გრძნობას აბრუნებდა. მწარე ნაყენები, რომლებიც წვავდა, მაგრამ აღვიძებდა. ვარჯიში, სადაც ცრემლი სისუსტე კი არა, ფასი იყო.
და ერთ დღეს ინესამ თითები გაამოძრავა.შემდეგ ხელი ასწია.შემდეგ კოვზი დაიჭირა.მოგვიანებით პირველი ნაბიჯი გადადგა.
და სამყარო, რომელიც დაკარგულად მიაჩნდათ, ნელ-ნელა თავიდან აშენდა მასში — არა იგივე, არამედ უფრო ძლიერი, უფრო მკაცრი, უფრო ნამდვილი.
სახლის ღობესთან პატარა ბიჭი მოდიოდა ხოლმე. ანტონი.— შემოდი — უთხრა ერთხელ ინესამ. — ბლინები გვაქვს.და სადღაც ხეებს მიღმა ცხოვრება აღარ ეკითხებოდა, ნებადართული იყო თუ არა დაბრუნება.
