ცარიელი საფლავი: სიმართლე, რომელიც სიკვდილის მიღმა იმალებოდა.ცივი ჰაერი მკერდს უწვავდა ჯულიანს, ყოველი ჩასუნთქვა მტკივნეული და მძიმე იყო, მაგრამ ის არ ნელდებოდა.
ის გარბოდა, თითქოს რაღაც უხილავი ძალა წინ მიაქანებდა — ან მისდევდა. ფეხები ტყის ბილიკზე გაფანტულ ფესვებში ებლანდებოდა, მაგრამ ამას თითქმის ვერ გრძნობდა.
მისი მზერა ერთ წერტილს იყო მიჯაჭვული — შორს, ხეებს შორის, მკრთალად ელავდა თეთრი სილუეტი.პატარა გოგონა.მისი ღია ფერის კაბა ნახევრად სიბნელეში თითქოს ანათებდა.
ის ხეებს შორის ისე მოძრაობდა, თითქოს მიწასაც კი არ ეხებოდა. ხან ქრება, ხან ისევ ჩნდება — ყოველთვის იმდენად შორს, რომ ჯულიანს მისდევნა გაეგრძელებინა.
ჯულიანის გული ძლიერად ფეთქავდა. მის შიგნით ორი გრძნობა ებრძოდა ერთმანეთს — წლების განმავლობაში დაგროვილი მძიმე ტკივილი და უცებ გაჩენილი, თითქმის საშიში იმედი, რომლისთვისაც სახელიც ვერ მოეფიქრებინა.
ბოლოს გოგონა შეჩერდა.ის იდგა ძველი, დანგრეული ქოხის წინ, რომელიც თითქმის მთლიანად ტყემ შთანთქა. სახურავი ჩამოშლილი იყო, ფანჯრები ჭუჭყიანი ნაჭრებით დაფარული, კარი კი ცალ მხარეს გადახრილი ეკიდა.
ყველაფერი მიტოვებულობას ასხივებდა.გოგონამ დაუფიქრებლად გააღო კარი… და შიგნით გაუჩინარდა.ჯულიანი წამით გაჩერდა. სიჩუმე მძიმე და დამთრგუნველი იყო. მხოლოდ საკუთარი სუნთქვა და ხეების ჩუმი შრიალი ესმოდა.
შემდეგ წინ წავიდა.შიგნით შესვლისთანავე კვამლისა და ნესტიანი ხის სუნი იგრძნო. ოთახში სუსტი ცეცხლი ციმციმებდა.და ის მარტო არ იყო.
ცეცხლის გვერდით ქალი იდგა.ალის შუქი ნელ-ნელა ავლენდა მის სილუეტს — მხრების ფორმას, სახის ნაცნობ ხაზებს. ჯულიანს გული გაუჩერდა.შეუძლებელია.დრო თითქოს გაჩერდა.
— მაინც მოხვედი, ჯულიან… — ჩუმად თქვა ქალმა.ეს ხმა.ხმა, რომელიც შვიდი წლის წინ სამუდამოდ დაკარგულად მიაჩნდა.— ელენა…? — ძლივს წარმოთქვა მან.
ქალი ნელა შემობრუნდა. მისი სახე ფერმკრთალი იყო, კისერზე თხელი ნაიარევები ემჩნეოდა — წარსულის უხმო კვალი. მაგრამ თვალები… თვალები იგივე დარჩა — ღრმა, თბილი და ახლა ცრემლებით სავსე.
ჯულიანი ერთი ნაბიჯით უკან დაიხია.— ეს შეუძლებელია… მე დაგინახე… ავარიის შემდეგ… დოკუმენტები… კუბო… — მისი ხმა გატყდა.
ელენა არ მიუახლოვდა. მათ შორის წლები, ტკივილი და უთქმელი სიტყვები უხილავ უფსკრულად იდგა.— ეს ავარია არ ყოფილა, — მშვიდად თქვა მან. — ყველაფერი დაგეგმილი იყო.
ჯულიანი გაშეშდა.— რას გულისხმობ?ელენამ თვალები დახუჭა, თითქოს ძალას იკრებდა.— ჩემი ძმა საშიშ ადამიანებთან იყო დაკავშირებული.
ასეთები არც ივიწყებენ და არც პატიობენ. როცა მივხვდი, რომ შენზეც თვალს ადევნებდნენ… უკვე გვიანი იყო. შემდეგი შენ უნდა ყოფილიყავი.
მისი სიტყვები გარეთ ჰაერზე უფრო ცივი იყო.— შენი დაცვის ერთადერთი გზა… ჩემი გაქრობა იყო. ყველას უნდა დაეჯერებინა, რომ მკვდარი ვიყავი.სიჩუმე ჩამოწვა.
ჯულიანი ვერაფერს ამბობდა. ყველაფერი, რასაც აქამდე სჯეროდა, ერთ წამში დაინგრა.მოულოდნელად სიჩუმე სუსტი ხმაურით დაირღვა.ოთახის კუთხეში გოგონა შეინძრა.
ჯულიანმა ნელა გადახედა. ის ჩუმად უყურებდა მათ, თვალებში სერიოზულობა ედგა, რომელიც ბავშვს არ შეეფერებოდა.
და მისი თვალები…
ჯულიანი გაშეშდა.ეს მისი თვალები იყო.— ვინ არის…? — ჩუმად იკითხა.ელენას ხმა აუკანკალდა.— ორსულად რომ ვიყავი, ეს უკვე ჩემი გაქრობის შემდეგ გავიგე.
უკან დაბრუნების გზა აღარ არსებობდა. ვერ დაგიკავშირდებოდი… ვერ დაგაყენებდი საფრთხეში… — ცრემლი ჩამოუგორდა. — ეს კლარაა. შენი შვილი.
სამყარო თითქოს გაჩერდა.შვიდი წელი.შვიდი წელი ტკივილის, მარტოობის და სიცარიელის. შვიდი წელი ფიქრობდა, რომ ყველაფერი დაკარგა.
და მთელი ამ დროის განმავლობაში…მისი შვილი ცხოვრობდა. იზრდებოდა. მის გარეშე.— რატომ ახლა? — ჩუმად იკითხა მან. — რატომ დაბრუნდი ახლა?
ელენამ მზერა ასწია.— საფრთხე გაქრა. ის ადამიანები… აღარ არსებობენ როგორც საფრთხე. და კლარამ დაიწყო კითხვების დასმა. შენზე. ძველ ფოტოზე მყოფ კაცზე. აღარ შემეძლო მისთვის ტყუილის თქმა.
გოგონა წამოდგა.ნელა, ფრთხილად, ჯულიანისკენ წავიდა.ჯულიანი არ განძრეულა. უცნაურმა შიშმა შეაკავა — არა მისი, არამედ იმის, რომ ეს მომენტი გაქრებოდა, თუ შეეხებოდა.
ელენამ ნაზად ხელი მოჰკიდა.მისი კანი თბილი იყო.რეალური.ეს ერთი შეხება საკმარისი აღმოჩნდა ყველა ეჭვის გასაქრობად.
ჯულიანმა გოგონას შეხედა.
კლარამ თვალებში შეხედა. არაფერი უთქვამს, მაგრამ მის მზერაში ყველაფერი ჩანდა — ცნობისმოყვარეობა, შიში… და რაღაც უფრო ღრმა.
რაღაც ინსტინქტური.რაღაც გაუტეხელი.ჯულიანი ნელა ჩაიმუხლა მის წინ. მისი გული ისევ სწრაფად ფეთქავდა, მაგრამ უკვე არა შიშისგან.იმედისგან.მან ხელი გაუწოდა.
კლარამ ერთი წამით დაიყოვნა… შემდეგ კი თავისი პატარა ხელი მის ხელში ჩადო.ეს უბრალო ჟესტი ათას სიტყვაზე მეტს ნიშნავდა.ელენა ახლოს მივიდა. მათ შორის მანძილი გაქრა.
სამივე იქ იდგა, დანგრეულ ქოხში, წარსულის ნანგრევებს შორის — და მიუხედავად ამისა, რაღაც ახალი იწყებოდა.
ჯულიანმა ისინი ძლიერად ჩაიხუტა.
ისე, თითქოს ეშინოდა, რომ თუ გაუშვებდა, ისევ დაკარგავდა.დრო ყველაფერს არ კურნავს. დაკარგული წლები უკან არ ბრუნდება. ნაიარევები არ ქრება.
მაგრამ იმ მომენტში ამას მნიშვნელობა აღარ ჰქონდა.რადგან ის, რაც სამუდამოდ დაკარგულად ეგონა… დაუბრუნდა.
და ზოგჯერ ეს საკმარისია, რომ ისევ დაიჯერო.
მთავარი აზრები:— სიყვარული ზოგჯერ უკიდურეს მსხვერპლს მოითხოვს.— დამალული სიმართლე შეიძლება დაგიცვას, მაგრამ შიგნიდან განადგურებს.— ოჯახური კავშირები ბოლომდე ვერ წყდება.— იმედი იქაც ჩნდება, სადაც უკვე აღარ ელოდები.
