— ვალენტინა გიორგის ასულო, დაიწყეთ კაბინეტის დაცლა — თქვა ახალმა დირექტორმა და დაუდევრად დადო ჩემი მაგიდის კიდეზე თხელი, ცარიელი ბლანკის მქონე ფურცელი. — თქვენს განყოფილებაში სვეტლანას გადავიყვანთ, თქვენ კი დროა, ღირსეულად დაასრულოთ თქვენი შრომითი გზა.
ფურცელი უხმაუროდ გაცურდა ხის ზედაპირზე და ჩემს ხელში დაჭერილ კალამთან გაჩერდა.
ნელა ავიღე სათვალე კლავიატურიდან და დირექტორს შევხედე.
— ოლეგ სტანისლავოვიჩ, მე განცხადება არ დამიწერია. და არც ჩემი კაბინეტი შემითავაზებია ვინმესთვის.
მან გაიღიმა. ეს იყო ისეთი ღიმილი, რომლის უკანაც გადაწყვეტილება უკვე მიღებული იყო და მხოლოდ სხვებისგან ელოდა მის მიღებას.
— დაწერთ კიდეც — მშვიდად თქვა მან. — სამოცდაერთი წლის ასაკში ადამიანმა უნდა იცოდეს, როდის დგება დრო, რომ ადგილი ახალგაზრდებს დაუთმოს.
შუშის კედლის მეორე მხარეს განყოფილებაში უცებ სიჩუმე ჩამოვარდა. თანამშრომლები ისე იქცეოდნენ, თითქოს მუშაობდნენ, მაგრამ ყველამ გაიგონა ჩვენი საუბარი. პრინტერზე წითელი შეცდომის ნიშანი ციმციმებდა, ჩემს მაგიდაზე კი იდო დასრულებული კონტრაქტები, თვიური ანგარიშები და ჩემი დილის ყავის გაციებული ნარჩენი.
მას უკვე დაგეგმილი ჰქონდა ჩემი წასვლა.
მხოლოდ ერთი რამ არ იცოდა.
რომ მე არ ვიყავი ის ქალი, რომელსაც უსახელო და ნომრის გარეშე ფურცლით გვერდზე გადასწევდნენ.
— სვეტლანა სადილის შემდეგ მოვა თქვენთან — განაგრძო მან და კაბინეტს თვალი მოავლო. — გადასცემთ მას კონტრაქტების რეესტრს, ანგარიშებს და დამტკიცების პროცესს.
ფურცელი ავწიე.
— სვეტლანა ჩვენი ახალი თანამშრომელია?
ერთი წამით გაჩუმდა.
— ჩემი მეუღლეა — ბოლოს ამაყად თქვა. — მაგრამ მალე ის განყოფილების ერთ-ერთი ხელმძღვანელი გახდება.
— გასაგებია — ვუპასუხე. — მაშინ მხოლოდ ერთი კითხვა მაქვს. რა ოფიციალური გადაწყვეტილების საფუძველზე?
მის სახეზე ღიმილი წამით გაქრა.
— რას გულისხმობთ?
— რა ბრძანების საფუძველზე ნიშნავს მას ამ თანამდებობაზე? სად არის გადაყვანის დოკუმენტი? სად არის პერსონალის განყოფილების თანხმობა? სად არის თარიღი, რეგისტრაციის ნომერი და ხელმოწერა?
ოლეგ სტანისლავოვიჩი ჩემკენ დაიხარა.
— ნუ მიაქცევთ ამდენ ყურადღებას ფორმალობებს. მე დირექტორი ვარ.
— დირექტორს ბევრი რამის გადაწყვეტა შეუძლია — მშვიდად ვუთხარი. — მაგრამ წესებს საკუთარი სურვილის მიხედვით ისიც ვერ შეცვლის.
ამ დროს კარი გაიღო.
იქ იდგა რაისა, ჩემი მოადგილე. ორმოცდათოთხმეტი წლის იყო, ხელში დასწრების ფურცლები ეჭირა და სახეზე მაშინვე ეტყობოდა, რომ რაღაც რიგზე ვერ იყო.
— ვალენტინა გიორგის ასულო, ცუდ დროს მოვედი? — იკითხა მან.
— არა — მის ნაცვლად უპასუხა დირექტორმა. — პირიქით, სწორედ დროულად მოხვედით. თქვენც უნდა იცოდეთ, რომ განყოფილებაში ცვლილებები იქნება.
რაისამ მე შემომხედა.
— რა ცვლილებები?
— ორშაბათიდან სვეტლანას დაეხმარებით მუშაობის სწავლაში — თქვა ოლეგმა. — ვალენტინა გიორგის ასული კი დაიწყებს თავისი წასვლის საკითხების მოგვარებას.
ფურცელი მაგიდაზე დავდე.
— რაისა, გთხოვთ, შეხედოთ ამას.
ფურცელი გავუწოდე.
— ეს ბრძანება არ არის — ვთქვი. — ეს უბრალოდ სურვილია, რომელიც ვიღაცამ ქაღალდზე გადაიტანა.
დირექტორმა თითებით ნერვიულად დააკაკუნა მაგიდაზე.
— ახლა საჯაროდ აყენებთ ეჭვქვეშ ჩემს ავტორიტეტს?
— არა — ვუპასუხე. — პირიქით. ვცდილობ, ხელი შეგიშალოთ, რომ არ დაკარგოთ ის არასწორი გადაწყვეტილების გამო.
ოთახში რამდენიმე წამით სრული სიჩუმე ჩამოვარდა.
— თქვენ ამ ადგილას ძალიან დიდხანს ხართ — თქვა ბოლოს. — განყოფილებას ახალი ხედვა სჭირდება.
სკამზე გადავჯექი.
— გასულ წელს ჩვენმა განყოფილებამ დაგვიანების გარეშე დახურა 312 კონტრაქტი. დავიბრუნეთ ორ მილიონ რუბლზე მეტი სადავო საქმეებიდან. თანამშრომლების შეცდომების მაჩვენებელი ერთ-ერთი ყველაზე დაბალია მთელ ფილიალში.
— წარსულის შედეგებით მომავლის აშენება შეუძლებელია — მაშინვე მიპასუხა.
— მაგრამ წარსული შედეგების გარეშე მომავალი სანდო ვერ იქნება — ვუთხარი.
მისი მზერა გამკაცრდა.
— გინდათ თქვათ, რომ სვეტლანა არ არის შესაფერისი?
— მე მის პიროვნებაზე არაფერი მითქვამს — ვუპასუხე. — მხოლოდ იმას ვამბობ, რომ ხელმძღვანელ თანამდებობაზე ადამიანი ოჯახური კავშირების გამო არ უნდა ინიშნებოდეს.
რაისა ჩუმად იდგა ჩვენს გვერდით.
ოლეგმა შეამჩნია, რომ საუბარს მოწმე ჰყავდა.
— შეგიძლიათ წახვიდეთ — ცივად უთხრა მას.
— რაისა დარჩება — ვთქვი მე. — ეს უკვე პირადი საუბარი აღარ არის. ეს მთელ განყოფილებას ეხება.
დირექტორის სახე უფრო და უფრო დაიძაბა.
— დღის მეორე ნახევარში თათბირს ჩავატარებ — ხმამაღლა თქვა მან ისე, რომ შუშის კედლის მიღმა ყველას გაეგონა. — იქ ყველას წინაშე გამოვაცხადებ მართვის ახალ სტრუქტურას.
— კარგი — ვუპასუხე. — მაშინ ყველას წინაშე მიზეზების ახსნაც შეგიძლიათ.
— მიზეზი ჩემი გადაწყვეტილებაა.
— გადაწყვეტილებებს კი დოკუმენტები ახლავს.
გაჩუმდა.
შემდეგ მზერა გვერდზე გადაიტანა.
ამას არ ელოდა.
მას ეგონა, რომ მის წინ იდგა ასაკოვანი თანამშრომელი, რომელიც თავს დახრიდა და ყველაფერს დაეთანხმებოდა.
მან არ იცოდა, რომ ამ ადგილზე ოცდათვრამეტი წელი ვიმუშავე.
არ იცოდა, რომ ყველა წესს ვიცნობდი.
და ყველაზე მთავარი — არ იცოდა, რომ იმ დილით გვერდზე გადასაწევი მე არ ვიყავი.
არამედ მან გამოიტანა საკუთარი თავისთვის განაჩენი.
როცა კარიდან გავიდა, რაისამ ნელა დაკეტა კარი მის უკან.
— ვალენტინა გიორგის ასულო… მართლა აპირებს აქ თავისი მეუღლის მოყვანას?
— ის ამას გეგმავს — ვუთხარი.
საქაღალდიდან კონვერტი ამოვიღე.
— მაგრამ გეგმასა და კანონს შორის უზარმაზარი განსხვავებაა.
რაისამ კონვერტს შეხედა.
— რა არის ეს?
გავხსენი.
შიგნით ცენტრალური ოფისიდან გამოგზავნილი მოწვევა იდო ოფიციალურ შეფასების შეხვედრაზე.
— ცენტრალური ოფისი აკვირდება, როგორ იწყებს ახალი დირექტორი მუშაობას — ვუთხარი.
რაისა ნელა დაჯდა.
— ანუ მან არ იცოდა, რომ ამოწმებდნენ?
გამეღიმა.
— არა.
რამდენიმე წამით დაკეტილ კარს შევხედე.
— და სწორედ ამიტომ დაუშვა ყველა შეცდომა, რასაც ხელმძღვანელი შეიძლება დაუშვას.
