— ყრუ ხარ?! უკვე მესამედ გეკითხები: როდის მოვა გადარიცხვა?დენისი ვიწრო, ძველ სამზარეულოში იდგა და ნერვიულად აკაკუნებდა თითებს დაბზარულ ზედაპირზე.
ხმა იაფფასიან ავეჯს ოდნავ ათრთოლებდა. ნიკა ნიჟარასთან იდგა და მშვიდად ხეხავდა გაზქურაზე მიჭრილ, დამწვარ ლაქას. ჰაერი მძიმე და ნესტიანი იყო — ამ ძველ ბინაში ვენტილაცია დიდი ხანია აღარ მუშაობდა.
— უკვე გითხარი — უპასუხა მან ისე, რომ არც კი შეუხედავს. — გადარიცხვა არ იქნება. ეს ფული ჩემია. ბებიაჩემის დანატოვარი. და ჩვენი საცხოვრებლისთვის უნდა დაიხარჯოს, როგორც ერთი წლის წინ შევთანხმდით.
დენისმა ხმამაღლა ამოისუნთქა.— ვერონიკა, გეყოს ეს პროვინციული ეგოიზმი, კარგი? ჩემი ძმა რთულ მდგომარეობაშია. მისი ცოლი ორსულადაა. ახლა სჭირდებათ დიდი ბინა. თუ ავანსს არ გადავიხდით, ბინას დაკარგავენ.
ნიკამ ნელა გაავლო ღრუბელი.— შენი ძმა? — ოდნავ შეტრიალდა. — ის, ვინც რამდენიმე თვეზე მეტს ერთ სამსახურში ვერ ჩერდება? და შენი დედა, ვინც ყოველ თვე “წამლებისთვის” გვართმევს ფულს? და ჩვენ? უკვე ხუთი წელია ნაქირავებ, ძველ, დანგრეულ ბინაში ვცხოვრობთ.
დენისს სახე აუწითლდა.— ყველაფერს მერე დავიბრუნებთ! ეს დროებითია! შენ ყოველთვის ასეთი ხარ… დედაჩემს მართალი უთქვამს, შენ ხარბი ხარ!
ნიკა არ პასუხობდა. მხოლოდ დაღლილობა ეტყობოდა თვალებში. ბებიაზე ფიქრობდა — როგორ ითვლიდა ფრთხილად თითოეულ კუპიურას. “ეს შენი დასაწყისია, ჩემო გოგო. არ გაფლანგო.”
დენისი უკვე ქურთუკს იცვამდა.— მომისმინე — კარიდან თქვა მან. — დედაჩემი სადილზე მოდის. ყველაფერი მოაწესრიგე, ნორმალურად მოამზადე და ბოდიში მოუხადე, რომ ფული არ მიეცი. გაიგე?
— გავიგე — მშვიდად თქვა ნიკამ.კარი ხმაურით გაიჯახუნა. ჭერიდან მტვერი ჩამოიყარა.სიჩუმე.ნიკამ ტელეფონი აიღო.— გამარჯობა… ბატონო მატვეი? უნდა დავილაპარაკოთ.
მეორე მხარეს დაღლილი ამოსუნთქვა გაისმა.— თუ დენისი ისევ წყლის წნევაზე წუწუნებს, თავად ჩავუკეტავ.— ამაზე არაა საქმე — თქვა ნიკამ. — თქვენი ძმისშვილი ბინას ეძებს, ხომ?
პაუზა.— ჰო… რატომ?— შეუძლია გადმოვიდეს. ჩვენ ვტოვებთ ბინას.სიჩუმე.— სერიოზულად ამბობ?— სრულიად.საათ-ნახევარში ყუთები კართან ეწყო. გადამტანი სწრაფად მუშაობდა. ბინა ნელ-ნელა იცლებოდა — ჭიქები, პლედები, პატარა ნივთები ქრებოდა.
ნიკა მხოლოდ თავის ნივთებს იღებდა: წიგნები, ტანსაცმელი, ყავის აპარატი, რამდენიმე ჭურჭელი.შემდეგ შეტყობინება მოვიდა:„ნიკუშ, დენისმა თქვა, ფული უკვე მოგვარებულია 😍 100 000 გამომიგზავნე ეტლისთვის, აქციაზეა!!“
ნიკა დიდხანს უყურებდა ეკრანს. არ უპასუხა. უბრალოდ დახურა ტელეფონი.შუადღისთვის ბინა სრულიად დაცარიელდა.12:30-ზე ახალი დამქირავებელი მოვიდა — ახალგაზრდა, ძლიერი, მშვიდი. მაშინვე დივანზე დაჯდა, თითქოს ყოველთვის იქ ცხოვრობდა.
12:50-ზე დენისის მანქანა შემოვიდა ეზოში. გვერდით დედა იჯდა, გამოწყობილი, კმაყოფილი.— მოვედით! — დაიძახა დენისმა. — იმედია, სადილი მზადაა!
შემდეგ გაჩერდა.მისი ბინის მისაღებში უცხო კაცი იჯდა.— შენ ვინ ხარ?! — იყვირა მან.— ბინადარი — მშვიდად უპასუხა კაცმა. — გადავიხადე.
უკან მატვეი გამოჩნდა.— შენი ცოლი წავიდა — თქვა მშვიდად. — ხელშეკრულება შეწყვიტა. ეს ახლა გაქირავებული ბინაა.დენისი გაფითრდა.
— ეს ჩემი ბინაა!— არა — თავი გააქნია მატვეიმ. — ნაქირავებია.ახალი ბინადარი ნელა წამოდგა. უფრო მაღალი, ძლიერი იყო.— ჩაალაგე ნივთები, ძმაო.
გარეთ ნიკა გადამტან მანქანაში იჯდა. მშვიდად. ძალიან მშვიდად.ტელეფონი დარეკა. ჩართო ხმამაღლა.— ნიკა!! რა გააკეთე?! — იღრიალა დენისმა.
— გადავედი — მშვიდად თქვა მან.— გაგიჟდი?! დედაჩემი, ჩემი ძმა — ყველა იქაა!— მაშინ დაეხმარონ ერთმანეთს — უპასუხა ნიკამ. — როგორც შენ თქვი.
სიჩუმე.შემდეგ დენისის ხმა გატყდა:— ჩემს გარეშე არაფერი ხარ!ნიკამ ფანჯრიდან გაიხედა. წვიმა შეჩერებულიყო. ქალაქი სუფთა და ნათელი ჩანდა.
— არა — თქვა ჩუმად. — ახლა ვიწყებ.მან გათიშა.მანქანა დაიძრა და ძველი ცხოვრება უკან დარჩა — მძიმე, დამთრგუნველი — წინ კი რაღაც ახალი, მშვიდი და საბოლოოდ მისი საკუთარი იწყებოდა.
