დაშამ ძრავა გამორთო და რამდენიმე წამით უბრალოდ იჯდა სიჩუმეში. მანქანის სალონი თითქოს მთელი დღის დაღლილობას ინახავდა.
უკანა სავარძლიდან მსუბუქი შრიალი ისმოდა — სავაჭრო პარკები მოძრაობისას ოდნავ გადაადგილებულიყო. საბარგულში სამი ძვირადღირებული ხის დამცავი საშუალება იდო.
მამამისს რამდენიმე დღის წინ ისევ ეთქვა, რომ ვერანდის საფეხურები ტენიანობისგან მუქდებოდა, თითქოს სახლიც ნელ-ნელა ნადგურდებოდა.
დაშამ საფეთქლები მოისრისა. თვის ბოლო სამსახურში ყოველთვის ძალას აცლიდა — ანგარიშები, ვადები, გაუთავებელი შესწორებები.
როგორც უფროს ფინანსურ ანალიტიკოსს, ის ყოველთვის გვიანობამდე რჩებოდა ოფისში. მაგრამ შაბათ-კვირები მშობლების სახლს ეკუთვნოდა.
უფრო სწორად — სახლს, რომელიც ხუთი წლის წინ სესხით იყიდეს და რომლის ტვირთიც ნელ-ნელა მის მხრებზე გადავიდა.
დახმარება ვალდებულებად იქცა. ვალდებულება კი ჩუმად ჩვევად.
მანქანიდან გადმოვიდა, პარკები აიღო და ქვის ბილიკს გაუყვა. მამა, ნიკოლაი პეტროვიჩი, ვერანდაზე რაღაც მავთულს აწვალებდა და არც კი აუხედავს.
— გამარჯობა, მამა. დაგეხმარო? — ჰკითხა დაშამ და პარკები დადო.— ზურგი მტკივა ისევ, — ჩაიბურტყუნა მან. — დედაშენი სახლშია.
სახლში საჭმლის სუნი და ნაცნობი დაძაბულობა ტრიალებდა. მისაღებში რიტა დივანზე იყო წამოწოლილი, პლედში გახვეული, თითქოს მთელი სამყარო მის კომფორტს უნდა მორგებოდა.
— დაშ, ჩაი მოიტანე? — დაიძახა ისე, რომ არც შემოუხედავს.— ლურჯ პარკშია.სამზარეულოში დედა, თამარა, სწრაფად იწმენდდა ხელებს.— კარგია, რომ მოხვედი! მიწის გადასახადია რაღაც… ვერ ვიგებ. შეგიძლია ნახო?
— კარგი. საბუთი სადაა?— მამის კაბინეტში, მწვანე საქაღალდეში.პატარა ოთახი დამძიმებული ჰაერით იყო სავსე. დაშამ უჯრა გამოაღო და თეთრი კონვერტი იატაკზე ჩამოვარდა. ნოტარიუსის ბეჭედი. გაუხსნელი.
გახსნა.პირველი სტრიქონები ფორმალური იყო, მაგრამ ერთი წინადადება თითქოს ჰაერი გაუყინა:„…მთელ ჩემს ქონებას, სადაც არ უნდა იყოს… ვუტოვებ ჩემს უმცროს ქალიშვილს, მარგარიტა ნიკოლაევნას…“
დაშამ თავიდან წაიკითხა. შემდეგ ისევ. თარიღი ახალი იყო — ერთი თვის წინ. ზუსტად მაშინ, როცა მან ღობის შეკეთება გადაიხადა და მამის “სამედიცინო ხარჯებისთვის” ფული გადარიცხა.
ყველაფერი, რასაც ატარებდა, ერთ დოკუმენტში გაქრა.უკნიდან ნაბიჯები გაისმა.— იპოვე ქვითრები? — იკითხა დედამ.დაშა ნელა შემობრუნდა, კონვერტი თითებში ეჭირა.
— ეს რა არის?დედის სახე წამებში გაფითრდა, შემდეგ გამკაცრდა.— დადე ეგ. შენ არ გეხება.— არ მეხება? — მისი ხმა ძალიან მშვიდი იყო. — ხუთი წელია ამ სახლს ვიხდი.მამა კარში გამოჩნდა და ხმა არ ამოუღია. ეს სიჩუმე უკვე პასუხი იყო.
რიტა მშვიდად გამოვიდა.— ეს უბრალოდ ქაღალდია, — მხრები აიჩეჩა. — სახლი ახლა ჩემია. მორჩა.და იმ წამში დაშაში რაღაც გაჩერდა.არა ბრაზი. არა ცრემლი.
გაგება.— კარგი, — თქვა მშვიდად. — მაშინ იყოს.დოკუმენტი მაგიდაზე დადო, გასაღები აიღო.— სად მიდიხარ? — ჰკითხა დედამ.— იქ, სადაც არ მიწევს ვიხადო ის, რაც ჩემი არ არის.
და წავიდა.ათი დღე სიჩუმე იყო.შემდეგ კი მეთხუთმეტე დღე დადგა.ტელეფონი რეკავდა.— დაშა! ბარათი მაღაზიაში არ მუშაობს! — პანიკაში იყვირა დედამ. — ბანკი ამბობს, გადახდა არ შესრულდა!
დაშამ ყავა მოსვა.— იმიტომ, რომ გავთიშე.სიჩუმე.— რას ნიშნავს გათიშე?— იმას, რომ აღარ ვიხდი სახლს, რომელიც ჩემი არ არის.დედის ხმა გამძაფრდა.— ეს ხუმრობა არაა! ჯარიმები დაგვერიცხება!
— ეს უკვე ჩემი პრობლემა აღარ არის.და გათიშა.შემდეგ წერილები მოდიოდა. რიტა შეურაცხყოფდა, უმადურს და ეგოისტს უწოდებდა. მამამ მხოლოდ ერთი წინადადება დაწერა: „შენგან ამას არ ველოდი.“
დაშამ არ უპასუხა.ერთი თვის შემდეგ დედა მის კართან იდგა — დაღლილი, გატეხილი.— ყველაფერი ინგრევა… რიტა… ბანკი… — ჩურჩულებდა.— და მე რა გავაკეთო? — მშვიდად ჰკითხა დაშამ.
— ყველაფერს შენს სახელზე გადავწერთ… გავასწორებთ…დაშა დიდხანს უყურებდა.— მე ეს სახლი არ მინდა.დედა გაიყინა.— მაგრამ ოჯახი ვართ…
დაშამ პირდაპირ შეხედა.— ოჯახი იყავით, როცა გინდოდათ.მაგიდაზე ფული დადო.— მამას წამლებისთვის.და როცა კარი დაიხურა, ბინა უცნაურად მსუბუქი გახდა.
დაშა ფანჯარასთან იდგა. გარეთ ცხოვრება ჩვეულებრივად მიდიოდა, თითქოს არაფერი მომხდარიყო.პირველად დიდი ხნის შემდეგ, შაბათ-კვირას არაფერი ელოდა.
მან ლეპტოპი გახსნა და ავიაბილეთები მოძებნა.ზღვა გაქცევა არ იყო.ეს იყო დაბრუნება საკუთარ თავთან.
