– ეს რა არის? – ცივი ხმით იკითხა მან და თითით ჩემს მაგიდაზე დადებულ საქაღალდეს მიუთითა.
ნელა ავწიე თავი.
ჩემ წინ იდგა დენის კოვალიოვი, კომპანიის ახალი გენერალური დირექტორი. ცენტრალური ოფისიდან სამი კვირის წინ გადმოიყვანეს და უკვე ისე იქცეოდა, თითქოს ეს შენობა წლების განმავლობაში მის საკუთრებაში ყოფილიყო. ოცდათორმეტი წლის იყო, ყოველთვის იდეალურად მორგებულ კოსტიუმში დადიოდა, მაჯაზე კი ისეთი უზარმაზარი საათი ეკეთა, რომ ზოგჯერ თავად მასზე ხმამაღლა მეტყველებდა.
პირველივე დღეს მთლიანად გადააწყო მისაღები ოთახის ავეჯი. მეორე დღეს მეოთხე სართულიდან წყლის დისპენსერი გააქრობინა. მესამე დღეს კი ბრძანება გასცა, რომ ფანჯრის რაფებზე აღარავის დაედგა ყვავილები, რადგან, მისი სიტყვებით, „სერიოზული კომპანია საბავშვო ბაღი არ არის“.
– ეს ახალი პროდუქტის პაკეტის სერტიფიცირების განაცხადია – მშვიდად ვუპასუხე. – ზუსტად ის პროცესია, რომელსაც წლებია ვასრულებთ.
– „ზუსტად იგივე პროცესი“? – ირონიულად გაიმეორა მან. – თქვენთან ყველაფერი წლებია ერთნაირად ხდება. ერთადერთი კითხვა ისაა: შედეგი სად არის?
პასუხი მაშინვე არ გამიცია.
2007 წლიდან ამ შენობაში ვმუშაობდი.
მეოთხე სართული. ლიფტიდან მარცხნივ მესამე ოთახი.
ინესა პავლოვნა როგოვა. სერტიფიცირების სპეციალისტი.
ცხრამეტი წელი ვამოწმებდი დოკუმენტებს, ვიკვლევდი შესაბამისობის მოთხოვნებს, ვკონტაქტობდი ლაბორატორიებთან და ვამზადებდი იმ საბუთებს, რომელთა გარეშეც ვერც ერთი პროდუქტი ვერ მოხვდებოდა ბაზარზე.
ჩემი ხელმოწერა უბრალოდ მელანი არ იყო ფურცელზე.
ეს პასუხისმგებლობა იყო.
ამ დროის განმავლობაში ოთხი გენერალური დირექტორი მოვიდა და წავიდა.
ყველას თავისი წესები ჰქონდა.
ყველას უნდოდა ცვლილებები.
მე კი დავრჩი.
დენისი ჩემს მაგიდასთან უფრო ახლოს მოვიდა. მისი ძვირადღირებული სუნამოს სურნელმა პატარა კაბინეტი მთლიანად შეავსო — ზედმეტად ძლიერი, ზედმეტად ტკბილი არომატი იყო.
– ხვალ დილის ცხრა საათისთვის მინდა ბოლო ექვსი თვის სრული სერტიფიცირების ანგარიში. ყველა პროექტი. ყველა ვადა. ყველა შეცდომა და გადახრა. ცხრილის ფორმატში. არა ამ თქვენს ძველ ქაღალდების გროვებში.
ხელები მაგიდაზე გადავაჯვარედინე.
– დენის ანდრეევიჩ, ასეთი ანგარიშის მომზადებას მინიმუმ სამი სამუშაო დღე სჭირდება. ჩვენ გვაქვს ჩვიდმეტი პროექტი. თითოეულს ახლავს რამდენიმე შემოწმების ეტაპი, ლაბორატორიული შედეგები, ოქმები და ექსპერტთა დასკვნები.
მან შემომხედა.
– ერთი ღამე გაქვთ.
რამდენიმე წამით ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
– თუ საერთოდ კიდევ გსურთ აქ მუშაობა.
შემოტრიალდა და გავიდა.
მისი ფეხსაცმლის ქუსლები დერეფნის იატაკზე მკვეთრად აკაკუნებდა. ზუსტად. რიტმულად. თითქოს ყოველი ნაბიჯით ამბობდა:
ახლა აქ მე ვწყვეტ.
ვერა, ჩემი თანამშრომელი, ნელა გამოიხედა მონიტორის უკან.
– მართლა სერიოზულად თქვა ეს?
მხრები ავიჩეჩე.
– ახალი ხელმძღვანელია. თავიდან ყველა ასე იქცევა. მერე ხვდებიან, როგორ მუშაობს ყველაფერი.
მაგრამ როცა ეს სიტყვები წარმოვთქვი, გულში უცნაური სიმწარე დამრჩა.
ეს ბრაზი არ იყო.
უფრო ისეთი შეგრძნება მქონდა, თითქოს რაღაც მხოლოდ ახლა იწყებოდა.
ღამე სამსახურში არ დავრჩენილვარ.
მეორე დილით ისევ ისე მოვედი, როგორც ყოველთვის — რვის ნახევარზე.
ქურთუკი გავიხადე, კომპიუტერი ჩავრთე, მაგიდა რბილი ქსოვილით გავწმინდე და ანგარიში გავაგრძელე.
სამუშაოს დაახლოებით მესამედი იყო შესრულებული.
დანარჩენისთვის სამი სხვადასხვა ლაბორატორიიდან უნდა მიმეღო მონაცემები. ისინი ათ საათზე იწყებდნენ მუშაობას.
ცხრა საათსა და თხუთმეტ წუთზე დენისმა მთელი განყოფილება შეკრიბა.
თოთხმეტი ადამიანი ვისხედით საკონფერენციო ოთახში.
იქ იყვნენ ბუღალტერიიდან ლენა, ნატაშა და ირინა. შესყიდვებიდან ორი თანამშრომელი. ჩვენი სერტიფიცირების განყოფილებიდან — მე და ვერა. ლოჯისტიკოსები — იური და კოსტია. ანჟა, მდივანი. და კიდევ რამდენიმე თანამშრომელი დაკავშირებული მიმართულებებიდან.
მეოთხე სართულის საკონფერენციო ოთახში ყოველთვის ციოდა. შუაში იდგა დიდი მაგიდა, მის გარშემო კი თორმეტი სკამი იყო, ამიტომ ორი სკამი დერეფნიდან შემოიტანეს.
ფანჯრიდან ავტოსადგომი ჩანდა, სადაც წვიმა მანქანების საქარე მინებზე პატარა ნაკადულებს ხატავდა.
დენისი დაფასთან იდგა.
პერანგის სახელოები იდაყვებამდე ჰქონდა აწეული. მისი ცნობილი საათი ისევ ბრწყინავდა მაჯაზე.
– მაშ ასე – ხელი მაგიდაზე დაარტყა მან. – მარტივი დავალება მოგეცით. ანგარიში ცხრა საათისთვის ვითხოვე.
შემომხედა.
– ინესა პავლოვნა, ადექით.
წამოვდექი.
თოთხმეტი წყვილი თვალი ჩემკენ შემობრუნდა.
ზოგი თანაგრძნობით მიყურებდა.
ზოგი კი ალბათ შვებას გრძნობდა, რომ ამჯერად ისინი არ იყვნენ სამიზნე.
– სად არის ანგარიში?
– პირველი ნაწილი მზად არის – მშვიდად ვუპასუხე. – დანარჩენი მონაცემებისთვის ლაბორატორიების პასუხებს უნდა დაველოდოთ. ისინი ათ საათზე იწყებენ მუშაობას. ეს გუშინაც გითხარით.
დენისმა ნელა გაიქნია თავი.
– არა. თქვენ ვერ გაიგეთ სიტუაცია. მონაცემები არ გაკლიათ. თქვენ უბრალოდ დავალება ვერ შეასრულეთ.
მისი ხმა უფრო მკაცრი გახდა.
– სამი კვირაა გაკვირდებით. რვის ნახევარზე მოდიხართ. ხუთის ნახევარზე მიდიხართ. ინიციატივას ვერ ვხედავ. ახალ იდეებს ვერ ვხედავ. განვითარებას ვერ ვხედავ.
ერთი წამით გაჩერდა.
– ისეთი შთაბეჭდილება მრჩება, თითქოს უბრალოდ ავეჯი ხართ ოფისში. დგახართ, ადგილს იკავებთ და მეტი არაფერი.
ოთახში სიჩუმე ჩამოწვა.
ვიგრძენი, როგორ მომეკუმშა თითები მაგიდის ქვეშ.
არ მივეცი უფლება, შეემჩნია.
ორმოცდათვრამეტი წლის ვიყავი.
ოთხ დირექტორს გადავურჩი.
ორი ეკონომიკური კრიზისი გამოვიარე.
ერთი პანდემია.
ისიც მახსოვდა, როგორ გადაიტანეს ერთ დღეში მთელი განყოფილებები სხვა სართულებზე და როგორ ვზიდავდით ხელით ასობით ყუთს დოკუმენტებით.
მინახავს ნიჭიერი ადამიანები, რომლებიც გაქრნენ.
მინახავს უვარგისი ადამიანები, რომლებიც მაღლა ავიდნენ.
ვისწავლე მოთმინება.
მაგრამ სიტყვა „ავეჯი“…
ეს ჯერ არავის უთქვამს ჩემთვის.
დენისი წინ გადაიხარა.
– პირდაპირ გკითხავთ: საერთოდ ვინ ხართ?
ანჟამ შეშფოთებით შეირხა.
– ცხრამეტი წელია აქ ზიხართ. რა გააკეთეთ? მითხარით ერთი შედეგი მაინც ბოლო ერთი წლის განმავლობაში!
სიჩუმე.
ისეთი ღრმა სიჩუმე, რომ კონდიციონერის ერთფეროვანი გუგუნიც კი ისმოდა.
ვერამ თვალები დახარა.
ლენამ რვეულში რაღაცის ხატვა დაიწყო.
იური ტუჩები მოეკუმა.
არავინ არაფერი თქვა.
არავინ უთხრა:
„დენის ანდრეევიჩ, ეს უკვე მეტისმეტია.“
თოთხმეტი ადამიანი.
და სრული დუმილი.
– დაჯექით – თქვა ბოლოს. – ოთხშაბათისთვის მინდა კვარტალური სამუშაო გეგმა. KPI-ებით. თუ არ დამაკმაყოფილებს, განვიხილავთ, გაქვთ თუ არა საერთოდ ადგილი კომპანიაში.
ოთახს მოავლო თვალი.
– და ეს ყველას ეხება.
დავჯექი.
ბლუზზე დამაგრებული ბროში — ლურჯი ქვით, რომელიც ჩემმა მეუღლემ ქორწინების მეოცე წლისთავზე მაჩუქა — ლავიწთან მომიჭირა.
შევეხე.
ქვა თბილი იყო.
მას ჯერ კიდევ შემორჩენოდა რაღაც იმ დროიდან, როცა ადამიანები ერთმანეთში მხოლოდ ციფრებსა და KPI-ებს არ ხედავდნენ.
არამედ ადამიანებს.
შეხვედრა კიდევ ოცი წუთი გაგრძელდა.
დენისი ახალ დავალებებს ანაწილებდა, ვადებს ადგენდა, შესრულების მაჩვენებლებზე საუბრობდა.
მე უკვე აღარ მესმოდა.
მხოლოდ ვითვლიდი.
ცხრამეტი წელი.
ოთხი დირექტორი.
არც ერთ ადამიანს არასოდეს აუწევია ჩემთვის ხმა სხვების წინაშე.
არც ერთ ადამიანს არასოდეს მოუყენებია შეურაცხყოფა თოთხმეტი თანამშრომლის წინ.
და ახლა ოცდათორმეტი წლის კაცმა, რომელიც სამი კვირის წინ მოვიდა, გადაწყვიტა, რომ ყველაფერი იცოდა ჩემ შესახებ.
როცა შეხვედრა დასრულდა, ვერა ჩემთან მოვიდა.
– ინეს… კარგად ხარ?
– რა თქმა უნდა.
მაგრამ მან იცოდა, რომ ასე არ იყო.
დერეფანში გავედით.
ბუღალტერიის გვერდით ჩავიარეთ.
კედელთან ისევ ცარიელი ადგილი იყო, სადაც ადრე წყლის დისპენსერი იდგა.
დენისის აზრით, „ასე მაინც მეტს იმოძრავებდნენ“.
ოფისში დავბრუნდით.
ვერამ კარი დაკეტა.
– მან საერთოდ არ იცის, სად მოხვდა – ჩუმად თქვა მან.
შევხედე.
– რას გულისხმობ?
მომიახლოვდა.
– წარმოდგენაც არ აქვს, ვის ეკუთვნის ეს შენობა.
გამიკვირდა.
– საიდან იცი?
– სერგეი ვიტალიევიჩმა, ყოფილმა დირექტორმა, ერთხელ ტელეფონით ისაუბრა ამაზე. მე დოკუმენტები მივუტანე. თქვა: „მფლობელთან ყველაფერი უნდა შევათანხმოთ. რემონტზეც კი ვერ მივიღებთ გადაწყვეტილებას მის გარეშე.“
გაჩუმდა.
– მაშინ ვერ მივხვდი.
ვერამ შემომხედა.
– მერე დაკვირვება დავიწყე. ხანდახან შენ ჩადიხარ მესამე სართულზე და სემიონ ბორისოვიჩთან აწერ ხელს საბუთებს. შესასვლელთან კი აბრა კიდია.
შეჩერდა.
– როგოვა.
გულმა უცებ ძლიერად დამიწყო ცემა.
ვერამ ჩუმად თქვა:
– ინეს… მან დღეს ავეჯი გიწოდა.
პაუზა გააკეთა.
– საკუთარ შენობაში.
