ბინიანი ფართო დერეფანი უჩვეულოდ თბილი და დამძიმებული ჰაერით იყო სავსე. აღმოსავლური სუნამოების ტკბილი, მძიმე არომატი თითქოს კედლებში იყო ჩაძირული. თამარა ილინიჩნა.
იანა მაშინვე მიხვდა. მისი სიდედრი არასდროს აფრთხილებდა ვიზიტის შესახებ — ყოველთვის იყენებდა სათადარიგო გასაღებს, რომელიც იგორმა მათ ქორწინების პირველ წელს მისცა.
იანამ ფრთხილად დადგა სველი ჩექმები რეზინის საფენზე. თითებში ჯერ კიდევ ოდნავი ჩხვლეტა ჰქონდა ხანგრძლივი სამუშაო დღის შემდეგ.
ხუთი წლის მაია, ალბათ, თავის ოთახში იყო, ახალი კონსტრუქტორით გართული. იანა ქურთუკის გახდა და სამზარეულოსკენ წავიდა, მაგრამ უცებ გაჩერდა.
უცნობი ხმა, დინამიკში დამახინჯებული, ადგილზე გაყინა.— დღესვე დაფარე ჯარიმა, დენის. მთავარი ისაა, რომ კრედიტორებმა საწყობების ბლოკი მოხსნან, — იგორის ხმა ცივი და საქმიანი იყო.
— იგორ, ძმაო, გადამარჩინე! — გაისმა დენისის ხრინწიანი ხმა. — მეგონა, კვირის ბოლომდე ყველაფერს წამართმევდნენ. როგორ მოახერხე ეს? ეს ხომ მიზნობრივი ფულია!
— ოჰ, რა ბიუროკრატია… — ჩაერია თამარა ილინიჩნა დამცინავი ტონით. — ჩვენი იანა სხვა რეალობაში ცხოვრობს. USB-ტოკენი ელექტრონული ხელმოწერით პირდაპირ მაგიდაზე დატოვა.
იგორმა უბრალოდ ლეპტოპში შეაერთა… და PIN-კოდი? მაიას დაბადების თარიღი. ვინ იყენებს ასეთ პაროლს?იანას ზურგზე ყინულივით გადაუარა სიცივემ. სუნთქვა შეეკრა.
— ჩვენ დავდეთ ხელშეკრულება შენი კომპანიის სახელით, დენის, — განაგრძო იგორმა. — ხელმოწერა ელექტრონულია, გადახდაც შესრულდა. თორმეტი მილიონი ავანსად. ხვალ დილით შენს ანგარიშზე იქნება.
— და იანა? არ იფეთქებს? — იკითხა დენისმა.— არა, — მოკლედ თქვა თამარამ. — ოჯახი ვართ. იტირებს და დამშვიდდება. სად წავა ბავშვით?
იანა ნელა მოსწყდა კედელს. ხელები უცახცახებდა, მაგრამ გონება მკვეთრად ნათელი ჰქონდა. სამზარეულოში შევიდა.
იგორი ბართან იჯდა, მის წინ იდო იანის ლეპტოპი და ლურჯი USB-ტოკენი. თამარა ყავის აპარატთან იდგა, სრულიად მშვიდად.
— ჩემი ხელმოწერით გააფორმეთ ხელშეკრულება? — ჰკითხა იანა მშვიდად.
იგორმა ლეპტოპი დახურა.— იანა, ნუ აზვიადებ. ფული სწორ საქმეზე მიდის. დენისს ბიზნესი ეშლება.— ეს სახელმწიფო მიზნობრივი გრანტია, იგორ. თორმეტი მილიონი რუბლი. ეს დანაშაულია.
თამარამ ჭიქა ხმაურით დადო.— რა დანაშაული? ძმა ძმას ეხმარება! — შეუტია მან. — რეალურ სამყაროში ვცხოვრობთ. შენი პროექტები მოიცდის. დენისი დააბრუნებს მერე.
იანამ ქმარს შეხედა.— ყველაფერი გადარიცხე?— იანა, იფიქრე! — აუხირდა იგორი. — ჩემი ხელფასი ჩვენს ხარჯებს ფარავს. შენი ფული ინახება. დენისს დახმარება სჭირდება!
იანამ თავი ოდნავ გადახარა.— ეს ბინა… რომელსაც ვითომ ვქირაობთ?თამარამ ცივად გაიღიმა.— თუ პრობლემებს დაიწყებ, უბრალოდ გაგაგდებთ. ბავშვი ჩვენთან დარჩება.
ამ დროს მაია გამოჩნდა კართან, პატარა მელას ფიგურით ხელში.იანაში რაღაც ჩაიკეტა.— ოთახში დაბრუნდი, საყვარელო, — ნაზად უთხრა და აიყვანა. — დღეს ბებიასთან მივდივართ.
— იანა, შეწყვიტე ეს ცირკი, — მკვეთრად თქვა იგორმა.— მივდივარ, — მშვიდად უპასუხა მან. — ხვალ გეტყვით ჩემს გადაწყვეტილებას.იმ ღამეს იანა არ დაძინებია. ბნელ სამზარეულოში იჯდა და ტელეფონს უყურებდა.
ერთი წლის წინ ნაყიდი ჰქონდა ჭკვიანი ფლორარიუმი ორქიდეებისთვის. კამერით და მიკროფონით.აპლიკაცია გახსნა.დრო უკან გადაახვია.ყველაფერი იქ იყო.
ყველა სიტყვა. ყველა გეგმა.მეორე დილით ადვოკატის, რომან ბორისოვიჩის ოფისში იჯდა.— ფული არ გასულა, — მშვიდად თქვა მან. — 72-საათიანი ბლოკირებაა. ბიომეტრიული დადასტურების გარეშე არაფერი შესრულდება.
იანამ თავი დაუქნია.— კიდევ ერთი რამ. ბინა არ ქირავდება. ის იპოთეკითაა დატვირთული — სიდედრის სახელზე. შენი ქმარი წლებია შენი ფულით იხდის.
იანაში რაღაც საბოლოოდ ჩაქრა.— დავიწყოთ პროცესი, — თქვა მან.საღამოს იანა დაბრუნდა.სახლში ზეიმი იყო. სიცილი, საჭმელი, გეგმები.— აი ჩვენი მთავარი სპონსორი! — ჩაიცინა დენისმა.
იანამ ტელეფონი მაგიდაზე დადო.— იცი რა მიკვირს ყველაზე მეტად? თქვენი თავდაჯერებულობა.ეკრანი ჩართო.ჩანაწერი დაიწყო.სიჩუმე ჩამოვარდა.— ეს… რა არის? — ჩაიჩურჩულა იგორმა.
იანამ ფლორარიუმისკენ გაიხედა.— თქვენი “უსარგებლო მოწყობილობა”.თამარა წამოხტა.— ეს უკანონოა!— ვერ მოასწრებთ სასამართლოს, — ცივად თქვა იანა. — ორ წუთში ფული დაბრუნდება.
— რა?! — იყვირა დენისმა.— ბლოკირებული იყო თავიდანვე.კარზე ზარი გაისმა.მკაცრი. ოფიციალური.იანამ გააღო.— ეკონომიკური დანაშაულების დეპარტამენტი. იგორ ნიკოლაევიჩი აქ არის?
— სამზარეულოშია.შეიყვანა.როდესაც უკან დაბრუნდა, იგორი უკვე მიჰყავდათ.— იანა… გთხოვ… — ჩურჩულებდა ის.— მაია იმსახურებს პატიოსან მამას, — უპასუხა მან.გავიდა.
ღრუბლები გაიფანტა. მზე ასფალტს ანათებდა.ტელეფონი აინთო.ბალანსი აღდგენილია: 12 000 000 რუბლი.იანამ ოდნავ გაიღიმა.
— დედა? მოვდივართ. სამუდამოდ.
პირველად ექვსი წლის შემდეგ იგრძნო თავისუფლება. და სიჩუმე, რომელიც ბოლოსდაბოლოს შიგნით დაისადგურა.
