გალია ფანჯარასთან იდგა და ნოემბრის ეზოს უყურებდა. წვიმა არ მოდიოდა — უფრო სწორად, უწყვეტად იღვრებოდა, თითქოს ცას უკვე აღარ შეეძლო თავის შეკავება. წყლის წვეთები მინაზე ჩამოედინებოდა, ერთდებოდა და შემდეგ არაფერში ქრებოდა.
ის არ ტიროდა.უბრალოდ იდგა.და ცდილობდა გაეგო ის ერთი ფრაზა, რომელმაც ერთი საათით ადრე მისი ცხოვრება ორად გაჰყო.— დავიღალე, გალეა. გესმის? ყველაფრით დავიღალე — თქვა ვიქტორმა, თითქოს ეს ყველაფერს ხსნიდა.
თითქოს ოცდაჩვიდმეტწლიანი ცხოვრება ერთი მოძრაობით შეიძლებოდა მაგიდიდან გადაეყარა.შემდეგ კი მოვიდა ის ფრაზა:— ცალკე მინდა ცხოვრება. ჩემთვის.„ჩემთვის.“ეს სიტყვა გალიას ყელში გაეჩხირა, როგორც ნატეხი, რომლის გადაყლაპვაც შეუძლებელია.
სამზარეულოში იდგა, ქვევრი ჯერ კიდევ ხელში ეჭირა. წვნიანი დუღდა, მაგრამ მისი სუნი უკვე აღარ იგრძნობოდა.ვიქტორი მაგიდასთან იჯდა. ზურგით გადაწოლილი, მისთვის თვალის არიდებით. ჭაღარა თმა, წვერი, გაცვეთილი მაისური.
სამოცდაორი წელი, რომლის ბოლო წლები უფრო გამართლებებით იყო სავსე, ვიდრე გეგმებით.— ცალკე? — ჰკითხა გალიამ ჩუმად. — განქორწინება გინდა?— არა — ხელის ჩაქნევით თქვა ვიქტორმა. — უბრალოდ ცოტა სივრცე მჭირდება. თავისუფლება. ხვდები?
თავისუფლება.რა თავისუფლება სჭირდება ადამიანს, რომელიც წლებია არ მუშაობს და ცოლი ინახავს?გალიამ გაზი გამორთო. მადა მასთან ერთად გაქრა.— და ამას როგორ წარმოგიდგენია?ვიქტორი უცებ გააქტიურდა.
— ბინა ვნახე ჩრდილოეთ რაიონში. იაფია. ოცდახუთი ათასი.გალიამ გაიცინა, მაგრამ სიცილში არაფერი იყო მხიარული.— ოცდახუთი ათასი? შენ შემოსავალი არ გაქვს.— მაგრამ შენ მუშაობ — თქვა ვიქტორმა, თითქოს ეს ბუნებრივი იყო. — სამოცდაათი ათასი გაქვს. დამეხმარები. ოჯახი ვართ.
და მაშინ მასში რაღაც ჩუმად გატყდა.— შენ ცალკე ცხოვრება გინდა… მაგრამ ჩემი ფულით?— ასე ნუ ამბობ! — გაბრაზდა ის. — ეს ნორმალურია. ერთად ვრჩებით, უბრალოდ ცალკე ვიცხოვრებთ.ტელევიზორი ჩაირთო, როგორც ყოველთვის, როგორც ოცი წლის განმავლობაში.
გალია ფანჯარასთან მივიდა.წვიმა ძლიერდებოდა.მეორე დღეს ვიქტორი უკვე ბინას არჩევდა.— იდეალურია! — ბედნიერად თქვა. — მხოლოდ ორმოცდაათი ათასი წინასწარ.— ორმოცდაათი ათასი… — გაიმეორა გალიამ. — ეს ჩემი ხელფასის ნახევარია.
— ერთჯერადია!და გალიამ, მიუხედავად იმისა რომ არ უნდოდა, გადაიხადა.ვიქტორს მადლობა თითქმის არ უთქვამს.გადასვლისას მან წაიღო სავარძელი, ტელევიზორი და ჩემოდნებიც.— არ გამიბრაზდე — თქვა მან. — ეს ორივესთვის უკეთესია.
შემდეგ ბინა ცარიელი გახდა.და ცივი.და უცხო.შემდეგ მოვიდა შეტყობინება:„მადლობა დახმარებისთვის, ძვირფასო.“ძვირფასო.ოცდაჩვიდმეტი წლის შემდეგ „ძვირფასო“ გახდა — როცა ფული დასჭირდა.თავიდან ყოველდღე წერდა.
შემდეგ ყოველდღე ითხოვდა.შეკეთება, წამლები, საჭმელი.გალია ურიცხავდა.სამსახურში შეამჩნიეს.— გალია პეტროვნა, კარგად ხართ?— უბრალოდ დავიღალე.მაგრამ ის მხოლოდ დაღლილი არ იყო.სახლში მისი ტელეფონი სულ უფრო მძიმდებოდა.
— დედა, ეს ნორმალური არ არის — თქვა მისმა ვაჟმა. — ის გიყენებს.ეს სიტყვა მასში დარჩა.იყენებს.ის მაინც იცავდა.ის მაინც სჯეროდა, რომ ეს ოჯახი იყო.შემდეგ ვიქტორმა მისი პლედიც წაიღო.— სხვას იყიდი.და მაშინ გალიამ პირველად იგრძნო სუფთა, ცხელი ბრაზი.
ცოტა ხნის შემდეგ ტელეფონს აღარ პასუხობდა.ზღვარი გაავლო.მეგობარმა პირდაპირ უთხრა:— ეს ძალადობაა.შვილმააც:— დედა, ის მანიპულირებს.ფსიქოლოგთან ბოლოს თქვა:— მრცხვენია.— და ბრაზობთ? — ჰკითხა მან.— დიახ.
— მაშინ რეალობას ხედავთ.იმ დღიდან რაღაც შეიცვალა.— ფულს აღარ გავუგზავნი — პირველად თქვა.ვიქტორი გაბრაზდა.შემდეგ ეხვეწებოდა.შემდეგ ემუქრებოდა.მაგრამ პასუხი ყოველთვის ერთი იყო.არა.ერთ დღეს ვიქტორი კართან გამოჩნდა.
— ფული აღარ მაქვს. დავბრუნდები.— არა — თქვა გალიამ.— მაგრამ მე შენი ქმარი ვარ!— შენ თვითონ გინდოდა ცალკე ცხოვრება.სიჩუმე.— ანუ ქუჩაში უნდა დავრჩე?— სამუშაო გაქვს. ცხოვრება გაქვს.და ვიქტორი წავიდა.ამჯერად ძალთა ბალანსი საბოლოოდ შეიცვალა.
გალია არ ჩამოიშალა.გათავისუფლდა.სამი თვის შემდეგ ტანგოზე დაიწყო სიარული.ახალი ადამიანები. ახალი რიტმი. ახალი ჰაერი.— ვამაყობ შენით — თქვა მისმა შვილმა.— ბოლოს და ბოლოს ცხოვრობ — თქვა მეგობარმა.ფსიქოლოგმა მხოლოდ თქვა:
— ესაა საზღვარი.ვიქტორი ხანდახან ისევ ურეკავდა.„მაპატიე.“„დავიწყოთ თავიდან.“მაგრამ მისი ხმა უკვე აღარ აღწევდა მასთან.ერთ დღეს გალია ზღვაზე წავიდა.მარტო.და იქ მიხვდა: ის მარტო არ არის.ის საკუთარ თავთან არის.
მატარებელი სამხრეთისკენ დაიძრა.და გალიას პირველად ცხოვრებაში არ ეშინოდა იმისა, რაც მოდიოდა.ელოდა.
