გლებე ორი ჩემოდნით იდგა დერეფანში. და როცა მეორე დავინახე — ახალი, გრაფიტისფერი, მყარი და ოთხ ბორბალზე — ყველაფერი მივხვდი, სანამ საერთოდ ხმას ამოიღებდა.
– კირა… უნდა ვილაპარაკოთ.
ის არასასიამოვნო საუბარს ყოველთვის ერთნაირად იწყებდა. პერანგის საყელოს ისწორებდა, სადღაც გვერდით იყურებოდა და ისე ამბობდა „უნდა ვილაპარაკოთ“, თითქოს სიტყვებს ძალით ეწეოდნენ მისი პირიდან.
– თქვი, – მშვიდად ვუპასუხე.
დერეფნის პატარა სკამზე ჩამოვჯექი და ხელები მუხლებზე დავალაგე. ადრე მისკენ გავიქცეოდი, ხელს მოვუჭერდი, ვთხოვდი არ წასულიყო. მაგრამ ოცდაორი წლის შემდეგ ქალი სწავლობს დუმილს.
გლებემ ცხვირის ფუძე მოისრისა.
– სხვა ქალი მყავს. პოლინა ჰქვია. სხვა განყოფილებაში მუშაობს. ოცდარვა წლისაა.
სიტყვები ჰაერში გაიჭედა.
მე ორმოცდასამი წლის ვიყავი.
ჩემმა მზერამ ჩემოდნებზე გადაიარა. ძველი, ბეჟი — ჩვენი ერთობლივი მოგზაურობების დროიდან. და ახალი, გრაფიტისფერი — სხვა ცხოვრების დასაწყისისთვის.
ადამიანი ახალ ჩემოდანს უცებ არ ყიდულობს. ის წინასწარ ემზადება წასასვლელად.
სანამ მე საღამოობით ანგარიშებს ვამოწმებდი და ციფრებით სავსე თავით ვიძინებდი, ის უკვე მიდიოდა ჩემგან.
– როდის მიდიხარ? – ვკითხე.
გაკვირვებული შემომხედა.
ალბათ ცრემლებს ელოდა. ან სკანდალს.
– ახლა, – თქვა ბოლოს. – თუ არ გაქვს წინააღმდეგობა.
თითქმის გამეცინა.
თითქოს პრობლემა დრო იყო.
უბრალოდ თავი დავუქნიე.
მან ორივე ჩემოდანი აიღო — ძველი მარცხენა ხელში, ახალი მარჯვენაში.
– მაპატიე, კირა. მართლა.
კარი დაიხურა.
ბინა უცებ ძალიან ჩუმი გახდა.
თითქმის ორმოცი წუთი ვიჯექი დერეფანში. შემდეგ ავდექი და სამზარეულოში გავედი. ჩაიდანი ჩავრთე. დუღილის ხმა მთელ სივრცეს მოედო.
ეს ბინა ჩვენი იყო. უფრო სწორად — ნაწილობრივ ჩემი. თორმეტი წელი ვიხდიდით იპოთეკას და ყოველი გადახდა მახსოვდა. სამი წლის წინ ბოლო ნაწილი დავფარეთ. იმ დღეს უკეთ მახსოვდა, ვიდრე ნებისმიერი იუბილე.
მეორე დილით მისი ნივთების შეგროვება დავიწყე.
პერანგები. ძველი ჟურნალები. დამტენი, რომელსაც აღარ იყენებდა.
ჩვენი ფოტოები უპრობლემოდ ჩავყარე ნაგვის პარკში. ჩარჩოები ერთმანეთს ეჯახებოდა. შემდეგ ერთი ფოტო შევნიშნე — მე მარტო მდინარის პირას. გლებემ გადამიღო, მაგრამ სურათზე მხოლოდ მე ვიყავი.
ეს ფოტო შევინახე.
მოგვიანებით, უჯრის ძირში, ძველი ქვითრების ქვეშ, ჩემი კალამი ვიპოვე.
მუქლურჯი, ოქროს წვერით. მძიმე.
ეს კალამი ათი წლის წინ ვიყიდე, როცა აუდიტორის სერტიფიკატი მივიღე. პირველად ვიგრძენი, რომ რაღაც მე თვითონ ვიყავი — არა ვიღაცის ცოლი, არამედ დამოუკიდებელი ადამიანი.
გლებემ მეორე დღესვე უბრალოდ აიღო ჩემი მაგიდიდან და თავისად დაიწყო გამოყენება.
არაფერი მითქვამს.
„მერე დავიბრუნებ“ — ვიფიქრე.
ეს „მერე“ ათი წელი გაგრძელდა.
ახლა კალამი მტვრიან უჯრაში იდო.
გულდასმით მოვხსენი თავსახური. მელანი გამომშრალი იყო, მაგრამ წვერი ისევ მყარი.
და უცებ ვიგრძენი, თითქოს ეს იყო ერთადერთი, რაც მან მართლა დამიბრუნა.
განქორწინება სწრაფი იყო. შვილები არ გვყავდა, ჩხუბიც არ დარჩა. ნოემბერში ყველაფერი ოფიციალურად დასრულდა.
და მე მუშაობა დავიწყე.
არა გაქცევისთვის. უფრო როგორც გაღვიძება ხანგრძლივი ძილის შემდეგ.
ფინანსური დირექტორი ვიყავი დიდ ჰოლდინგში. წლების განმავლობაში შვიდზე ვხურავდი ლეპტოპს, რადგან გლებეს არ უყვარდა მარტო ვახშამი.
ახლა ცხრაზე ვრჩებოდი.
შემდეგ ათზე.
პირველად სახლში არავინ მელოდა, ვინც ჩემს დროს ითხოვდა.
ერთ პროექტს მოვკიდე ხელი, რომელსაც წლები იყო ვერავინ ეხებოდა — შესყიდვების სისტემის გადაკეთება. სამ კვირაში უზარმაზარი ეკონომია გავაკეთე.
შემდეგ მეორე პროექტი.
და მესამე.
ჩემმა კოლეგამ ზოიამ ერთ საღამოს შემომხედა და გამიღიმა.
– ისე მუშაობ, თითქოს საკუთარი ცხოვრება დაგიბრუნდა.
არაფერი ვუპასუხე.
რადგან მართალი იყო.
დეკემბერში ჰოლდინგის მფლობელმა, ვადიმ ლეონიდოვიჩმა, შეხვედრის შემდეგ გამაჩერა.
– კირა ვენიამინოვნა, – მშვიდად მითხრა, – თქვენ ამ პოზიციას დიდი ხანია გასცდით.
ორი თვის შემდეგ ისევ დამიბარა.
მისი კაბინეტი ბოლო სართულზე იყო, დიდი ფანჯრებით და მდინარის ხედით.
– სამი თვეა ახალ გენერალურ დირექტორს ვეძებ, – თქვა. – გარედან მოვიწვიე ადამიანები, მაგრამ ვერავინ შევარჩიე. შემდეგ მივხვდი, რომ სწორი ადამიანი უკვე აქ არის.
პაუზა გააკეთა.
– მინდა, თქვენ უხელმძღვანელოთ ჰოლდინგს.
წარსულში აუცილებლად ვიტყოდი: „მჭირდება დაფიქრება“.
მერე.
ჩემი ცხოვრება სულ „მერესთვის“ იყო გადადებული.
ჩემი სურვილები.
ჩემი ხმა.
ჩემი ცხოვრება.
და ეს „მერე“ უკვე ძალიან ბევრს მიპარავდა.
– თანახმა ვარ, – ვუპასუხე.
მარტში ახალ კაბინეტში გადავედი.
დიდი მუხის მაგიდა, მდინარის ხედი, გაუთავებელი პასუხისმგებლობა.
და პირველად არ მეშინოდა.
ერთ დღეს ჩემს მაგიდაზე HR დოკუმენტების გროვა დამიდეს.
ახალი თანამშრომლები.
ფურცლებს ვათვალიერებდი.
და გავჩერდი.
„პოლინა სოროკინა“.
იგივე პოლინა.
ქალი, რომლის გამო გლებემ მიმატოვა.
ფანჯრიდან გავიხედე. მდინარესთან დიდი ამწე მძიმე ბეტონის ფილას ნელა მაღლა სწევდა.
მძიმე იყო.
მაგრამ მაინც ადიოდა.
დოკუმენტს დავხედე.
ექვსი თვის წინ დანგრეული ვიჯექი დერეფანში. ახლა კი მე ვაწერდი ხელს მისი საყვარელი ქალის მიღებას.
კალამი ავიღე.
ოქროს წვერი შუქზე გაიელვა.
ხელი მოვაწერე.
სამი თვის გამოსაცდელი ვადა. სტანდარტული პირობები.
არაფერი ზედმეტი.
არაფერი ნაკლები.
შემდეგ საქაღალდე დავხურე და შემდეგზე გადავედი.
რადგან იმ წამს რაღაც გავიგე.
ეს ისტორია არასოდეს ყოფილა გლებზე.
და არც პოლინაზე.
ეს იყო ამბავი ყველა იმ „მერეზე“, რომელიც „ახლით“ არ შევცვალე.
და ქალზე, რომელმაც ბოლოს და ბოლოს გადაწყვიტა, რომ ცხოვრება აღარ დაელოდებოდა.
