კირამ თითები გადაატარა სამზარეულოს კუნძულის ცივ, გლუვ ზედაპირს. ახლად დამუშავებული ხის სუნი ერწყმოდა ძვირფასი პარკეტის თბილ არომატს და ახლად მოხარშული ყავის ორთქლს. მზის შუქი თითქმის ზედმეტად ძლიერად ავსებდა უზარმაზარ, მაღალი ჭერის ბინას — დილით აქ სინათლეც კი დამაბრმავებლად სუფთა ჩანდა.
ვადიმი მაგიდასთან იჯდა და ნახევრად გულგრილად ათვალიერებდა ტელეფონს. საგულდაგულოდ გაწყობილ საუზმეს თითქმის არ შეხებია, თითქოს საერთოდ ვერ ამჩნევდა.
— ვადიკ, ნახე… რა ლამაზად გამოვიდა ყველაფერი — მის წინ დაჯდა კირა და ღიმილში გულწრფელი, ბავშვური სიხარული ეტყობოდა. — მაინც უცნაურია, რომ აღარ ვიღვიძებთ ერთოთახიან ბინაში. შენი ბებია… წარმოუდგენელია, რაც ჩვენთვის გააკეთა.
ვადიმმა ამოიოხრა და ტელეფონი გვერდზე დადო.
— კირა, აუცილებელია ყოველ დილას ამით დაწყება?
მისი ხმა მკვეთრი იყო. ზედმეტად მკვეთრი.
გოგონას სახე წამით შეეცვალა, მაგრამ სწრაფად დაიოკა თავი. მხოლოდ ორი თვე იყო გასული, რაც ისინი ქალაქის ცენტრში მდებარე მდიდრულ ბინაში გადავიდნენ, რომელიც ანა ვასილიევნამ, ვადიმის ოთხმოცი წლის ბებიამ, მათ გადაუფორმა.
მოხუცმა მაშინ მხოლოდ ეს თქვა:
— ჩემთვის ეს სახლი უკვე ძალიან დიდია… თქვენ კი ცხოვრება გჭირდებათ და არა მარტოობა.
და წავიდა. ყოველ შემთხვევაში, ასე თქვეს.
— უბრალოდ მადლობელი ვარ — ჩუმად უპასუხა კირამ. — სულ ეს არის.
ვადიმი ფანჯრისკენ შეტრიალდა.
— დედაჩემი ამბობს, რომ კარგად არის. სამხრეთშია, თავისი დისთან. სეირნობს, ისვენებს, ცხოვრებით ტკბება.
კირამ თავი დაუქნია, მაგრამ გულში რაღაცამ მოუჭირა. ეს ამბავი ზედმეტად იდეალური იყო.
შემდეგ ერთ დღეს ვადიმი „სამუშაო მივლინებაში“ წავიდა.
და კირა პირველად დარჩა სიჩუმეში.
სიჩუმემ კი კითხვები გააჩინა.
შაბათ დილას მანქანაში ჩაჯდა.
სამოცი კილომეტრი. სულ ეს იყო.
ზარეჩნოე მშვიდი იყო, თითქმის დაცარიელებული. ნაკვეთის ბოლოში მდგარი ძველი სახლი პირველ შეხედვაზე დანგრეულს არ ჰგავდა — უფრო მიტოვებულს. თითქოს ვიღაც კი არ წავიდა, არამედ რაღაც დამალა.
ჭიშკარი ჭრიალით გაიღო.
კარებზე ბოქლომი ეკიდა… ნახევრად ღია.
კირას გული ყელში აუვარდა.
— აქ ვინმე არის? — იკითხა გაუბედავად.
სახლის შიგნიდან სუსტი, მყიფე ხმა მოისმა.
როცა შევიდა, ჰაერი ყინულივით ცივი იყო, კედლებს სუნი და ნესტი ეკიდა.
და იქ, ნახევრად სიბნელეში…
ფიგურა.
მოხუცი ქალი, თავშალში გახვეული, კანკალით იჯდა დივანზე.
— ბებია…? — ჩურჩულით თქვა კირამ.
ქალმა ახედა.
და სამყარო გაჩერდა.
— კიროჩკა… შენ… როგორ მიპოვე?
კირა მის გვერდით მუხლებზე დაეცა.
— მითხრეს… სამხრეთშია. დისთან…
მოხუცმა მწარედ გაიღიმა.
— სამხრეთი არ არსებობს. და არც და. ყველაფერი ტყუილი იყო.
სიტყვები ნელა ეცემოდა, როგორც ქვები.
— ვადიმმა… და მისმა დედამ… აქ მომიყვანეს. თქვეს, ასე უკეთ იქნებოდა. უფრო მშვიდად.
კირას ხელი მოეკუმშა.
— და ასე დაგტოვეს აქ?
ქალმა თავი დახარა.
— მითხრეს, თუ ვიტყოდი რამეს… მოხუცთა სახლში გადამიყვანდნენ. და მზეს ვეღარ ვნახავდი.
სიჩუმე, რომელიც შემდეგ ჩამოვარდა, უფრო მძიმე იყო, ვიდრე ნებისმიერი ყვირილი.
კირა წამოდგა.
მისი სახე შეიცვალა.
— ჩაალაგეთ. ახლავე.
ათი წუთის შემდეგ უკვე მიდიოდნენ.
წასაღები არაფერი იყო.
ქალაქში დაბრუნებისთანავე კირამ ჯერ ექიმი გამოიძახა. დიაგნოზი მოკლე იყო, მაგრამ შოკისმომგვრელი:
— კიდევ რამდენიმე კვირა რომ დარჩენილიყო იქ… შეიძლება ზამთარს ვერ გადაეტანა.
შემდეგ ადვოკატი დარეკა.
საუკეთესო.
და დაელოდა.
როცა ვადიმი სახლში დაბრუნდა, ღიმილით მოისროლა ჩანთა.
— აბა, მოგენატრე?
მისაღებში პასუხი არ იყო.
მხოლოდ სიჩუმე.
და სავარძელი.
შიგნით — ანა ვასილიევნა.
ცოცხალი.
ვადიმს ფერი წაუვიდა.
— ეს… ეს შეუძლებელია…
— ზარეჩნოეში წავედი — თქვა კირამ მშვიდად. — იქ, სადაც შენ მიკრძალავდი.
ვადიმმა ნერვიულად ჩაიცინა.
— გაუგებრობაა! ის… დაბნეულია! ჩვენ უბრალოდ ვეხმარებოდით!
— ეხმარებოდით? — კირას ხმა ყინულივით გახდა. — გათბობის გარეშე სახლში დატოვეთ. ტელეფონის გარეშე. ტყუილში.
ვადიმი მიუახლოვდა.
— ბინა ჩვენია! მან ხელი მოაწერა!
— თქვენ დააძალეთ.
ერთი წამით ყველაფერი დაინგრა.
— ადვოკატი მყავს — თქვა კირამ. — და საჩივარი.
ვადიმს სახე დაემახინჯა.
— ერთი მოხუცი ქალის გამო ყველაფერს ანგრევ?!
კირამ მწარედ გაიღიმა.
— არა. შენს გამო.
განქორწინება სწრაფი იყო.
სასამართლო — კიდევ უფრო სწრაფი.
მტკიცებულებები ზედმეტად ნათელი აღმოჩნდა.
ჩუქება გაუქმდა.
ბინა ანა ვასილიევნას დაუბრუნდა.
ვადიმმა სამსახური დაკარგა.
მისმა დედამ — ბინა.
და ერთმანეთი.
ერთი წლის შემდეგ კირა უკვე სხვა ცხოვრებით ცხოვრობდა.
მისაღებში ორქიდეები ყვაოდა, სამზარეულოდან დარიჩინისა და გამომცხვარი ვაშლის სუნი მოდიოდა.
ანა ვასილიევნა თბილ პლედში გახვეული ჩაის მიუტანდა.
— ძალიან ბევრს მუშაობ, კიროჩკა.
კირამ გაიღიმა და ესკიზების გვერდით ფანქარი დადო.
— ახლა აღარ მეშინია არაფრის.
მოხუც ქალს შეხედა, შემდეგ ფანჯარაში გაიხედა.
— მხოლოდ იმას ვნანობ… რომ იმ ერთ კარს ადრე არ გავუღეთ.
