სასამართლოს ჩაქუჩის მძიმე, მკვეთრი დარტყმა უბრალოდ ხმა არ იყო — უფრო საზღვარი, რომელმაც ჩემი ცხოვრება ორად გაჰყო: „მანამდე“ და „შემდეგ“.
— სარჩელი უარყოფილია — თქვა მოსამართლემ ემოციის გარეშე, როცა დოკუმენტები მოწესრიგებულად დაალაგა.
ხისტ სკამზე ვიჯექი, თითები ისე მქონდა შეკრული, რომ უკვე ვეღარ ვგრძნობდი მათ. სხდომათა დარბაზის ჰაერი მძიმე იყო, თითქოს ათწლეულების მტვერსა და ძველ მარცხებს ვსუნთქავდი ყოველ ჩასუნთქვაზე.
ჩემს გვერდით იგორმა ნელა შეიკრა ძვირადღირებული ქაშმირის ქურთუკი. ოცი წელი. ამდენი დრო გავატარეთ ერთად. სახლი, საქმე, ოცნებები — ყველაფერი.
ახლა კი ისე მიყურებდა, თითქოს უცხო ვყოფილიყავი.
— აბა რა ხდება, სვეტკა? — მომიახლოვდა ირონიული ღიმილით. მისმა პარფიუმმა გამახსენა ის, რომელიც მე თვითონ ვუყიდე. — დაბრუნდი შენს „ბომჟებთან“. შენ ხომ ყოველთვის ისინი გიყვარდა. ბინა, სახლი… ყველაფერი ჩემთან რჩება. კანონიერად, წესიერად.
ყელი მომეჭრა.
მე ქალაქის საავადმყოფოს მთავარი ორთოპედ-ქირურგი ვიყავი. ის — ელიტური კერძო სტომატოლოგიური კლინიკის მფლობელი. ერთად ავაშენეთ ცხოვრება ნულიდან: მე ღამეები მორიგეობებზე ვატარებდი, ის აპარატურას ყიდულობდა, მე ყველაფერზე ვამბობდი უარს, რომ მას გაუადვილებოდა.
მეგონა, ეს სიყვარული იყო.
შემდეგ კი ერთი თვის წინ სახლში დავბრუნდი კონფერენციიდან.
უცნობი სუნი დერეფანში. ქალის ტანსაცმელი აბაზანაში. იგორი სამზარეულოში — მის წინ ახალგაზრდა მიმღების გოგო, თითქოს ეს ყველაზე ჩვეულებრივი რამ იყო მსოფლიოში.
— სცენა არ მოაწყო — მითხრა ცივად. — დაღლილი ხარ, სულ მუშაობ. ის სხვანაირია. ის ცხოვრობს.
და ამით ყველაფერი დასრულდა.
განქორწინებაზე ნამდვილი დარტყმა იქ მოვიდა.
ბინა, სახლი — ყველაფერი იგორის სახელზე იყო.
— როგორ? — ვკითხე ადვოკატს.
— თქვენ ერთი წლის წინ ხელი მოაწერეთ ჩუქების ხელშეკრულებას.
ერთი წამით მოგონება დამიბრუნდა.
წვიმა. თეატრი. აჩქარება.
— სვეტიკ, უბრალო ფორმალობაა — მითხრა იგორმა, როცა საბუთები მომცა. — მოაწერე ხელი, თორემ დავაგვიანებთ.
და მე მოვაწერე.
რადგან ვენდობოდი.
შემდეგ ბინა. ჩემი ნივთები პლასტმასის პარკებში. მიმღების გოგოს დამცინავი სიცილი.
— საერთო საცხოვრებელი შენთვის საკმარისი იქნება — მითხრა.
და იგორი უბრალოდ უყურებდა.
არაფერი თქვა.
იქ მივხვდი პირველად: ის უკვე დიდი ხნის დაკარგული მქონდა.
სტუდენტური ოთახი ცივი და უცხო იყო. მარტო დავრჩი.
და მხოლოდ სამუშაო დამრჩა.
საავადმყოფოს უსახლკაროების დახმარების პროექტი ჩემი თავშესაფარი გახდა. ადამიანები, რომლებმაც ყველაფერი დაკარგეს — როგორც მე.
ნელ-ნელა ისევ დავიწყე სუნთქვა.
საღამოობით ლიტერატურულ საიტზე ვკითხულობდი ავტორის, სახელად „მოხეტიალე“, ტექსტებს. მათში უცნაური სითბო იყო. მივწერე.
მან მიპასუხა.
და ასე დაიწყო რაღაც, რაც სიყვარულად არ დაწყებულა — არამედ მაშველად.
ერთი წელი გავიდა.
ზამთარი იყო, როცა პირველად დავინახე იგი.
პარკში სკამზე იჯდა, გაყინული თითებით, რვეულზე დახრილი.
— გაიყინებით — ვუთხარი. — მოდით, ჩაიზე დაგპატიჟებთ.
ამომხედა.
მშვიდი მზერა. გატეხილი ცხოვრება.
— რომანი მქვია — თქვა.
და რაღაც უცნაურად ნაცნობი იგრძნო გულმა.
კაფეში გაირკვა: ის „მოხეტიალე“ იყო.
ორივემ გავიცინეთ იმაზე, თუ როგორ ზუსტად და სასტიკად აწყობს ცხოვრება ადამიანებს.
იმ დღიდან ერთად დავიწყეთ ქუჩებში სიარული.
ის არ ჩიოდა. არავის ადანაშაულებდა.
უბრალოდ ცხოვრობდა — ღირსეულად.
გაზაფხულზე, ყინულზე გასული ბავშვი კინაღამ დაიხრჩო.
რომანი დაუფიქრებლად გადახტა.
გადარჩინა.
და ამით ყველაფერი შეცვალა.
ბიჭის ბაბუა, პენსიაზე გასული მოსამართლე, პირადად მოვიდა საავადმყოფოში.
— რაც გინდათ, მოითხოვეთ — თქვა მან.
ჩვენ კი მხოლოდ ერთი რამ გვინდოდა: სამართლიანობა.
საქმე თავიდან გაიხსნა.
და ერთხელაც ჩემოდანში ძველი ქაღალდი ვიპოვე. მონახაზი. ის, რაც იგორმა „შემთხვევით“ მომცა ხელმოსაწერად.
ეს იყო გასაღები.
სასამართლოს დღეს იგორი ისევ იღიმებოდა.
ეგონა, რომ მოიგო.
შემდეგ მოწმეები მოვიდნენ. დოკუმენტები. სიმართლე.
და კედელი, რომელიც ააშენა, დაინგრა.
— ხელშეკრულება ბათილია — თქვა მოსამართლემ.
სიჩუმე.
შემდეგ ცრემლები.
არა სიხარულის, არამედ გათავისუფლების.
იგორმა ყველაფერი დაკარგა.
მე კი პირველად დავიბრუნე საკუთარი თავი.
წლების შემდეგ უკვე საკუთარ ბინაში ვცხოვრობდი. რომანი ჩემს გვერდით იყო. ერთად დავაარსეთ ფონდი, რომ სხვებს იგივე არ გამოევლოთ.
შემდეგ ერთ წვიმიან საღამოს ისევ დავინახე იგი.
იგორი.
დამტვრეული, ცარიელი, უცხო.
— სვეტა… დამეხმარე — თქვა.
შევხედე.
არაფერი ამოძრავდა ჩემში.
არც ტკივილი. არც სიბრაზე.
მხოლოდ სიჩუმე.
— წადი — ვუთხარი მშვიდად. — იქ არის შენი ადგილი, სადაც ყოველთვის ამცირებდი სხვებს.
და წავედი.
წვიმაში ის იქ დარჩა.
მე კი აღარ მოვიხედე.
რადგან ზოგჯერ გამარჯვება არ არის ის, როცა ყველაფერს იბრუნებ.
არამედ ის, როცა ბოლოს და ბოლოს აღარ გჭირდება უკან მოხედვა.
