ლუდმილა დიდ ფანჯარასთან იდგა სრულიად უძრავად, თითქოს სევდასა და მოგონებებს შორის გაჩხერილი ჩრდილი ყოფილიყო. გარეთ შემოდგომამ ქალაქი ნაცრისფერი და ცივი საბურველით დაფარა.
წვიმა მინის ზედაპირზე ნელა ეშვებოდა ვერცხლისფერ ზოლებად, ერთმანეთში ერწყმოდა და ქვევით იკარგებოდა, თითქოს ცა თვითონ ტიროდა.
ბინაში სიჩუმე სუფევდა.
მაგრამ ეს არ იყო მშვიდი, თბილი სიჩუმე, რომელიც ბედნიერ სახლს ეკუთვნის. ეს იყო მძიმე, მტკივნეული სიცარიელე, რომელიც წლების განმავლობაში თითქოს ცოცხალ არსებად იქცა და ყველა ოთახში ჩასახლდა.
ოდესღაც ლუდმილას ეს სიჩუმე უყვარდა — მაშინ ის სიმშვიდეს ნიშნავდა, არტემთან ერთად გატარებულ საღამოებს, ჩუმ ოცნებებსა და სითბოს.
ახლა კი… ის ტკივილს ნიშნავდა.
ყველაფერს ახსენებდა, რაც აკლდა: ბავშვების სიცილს, პატარა ფეხების ხმაურს დერეფანში, იატაკზე მიმოფანტულ სათამაშოებს, ძილის წინ მოყოლილ ზღაპრებს.
ის და არტემი რვა წელია ერთად ცხოვრობდნენ.
რვა წელი იმედით, ექიმებით, მკურნალობით და იმედგაცრუებით სავსე.
არტემი ისეთი მამაკაცი იყო, რომელზეც სხვა ქალები მხოლოდ ოცნებობენ — ყურადღებიანი, ერთგული, თბილი და ძალიან მოსიყვარულე. მეგობრები ხშირად წუწუნებდნენ თავიანთ ქმრებზე,
ის კი ყოველთვის სახლში ბრუნდებოდა ლუდმილასთან. ხანდახან ველური ყვავილებით, ხანდახან უბრალოდ იმ მზერით, რომელიც გულს ათბობდა.
მაგრამ ღამეები…
ღამეები ყველაზე რთული იყო.
როცა არტემი მშვიდად ეძინა მის გვერდით, ლუდმილა ბალიშში სახეს მალავდა და ჩუმად ტიროდა. ექიმების სიტყვები მის გონებაში მუდმივად ჟღერდა.
„ბავშვის ყოლა ძალიან გაგიჭირდებათ.“
ყოველი მკურნალობა ერთნაირად მთავრდებოდა — იმედით დაწყებული და ტკივილით დასრულებული.
იმ საღამოს არტემი ჩუმად მიუახლოვდა და მხრებზე ხელები შემოხვია.
— რას ფიქრობ, ჩემო პატარა ჩიტო? ისევ სევდიანი ფიქრებია?
ლუდმილამ თვალები დახუჭა და მას მიეკრა.
— ხანდახან ეს სიჩუმე ზედმეტად ხმამაღალია… თითქოს ამ სახლს მახსენებს, რომ რაღაც ძალიან მნიშვნელოვანი აკლია.
იმ საღამოს მათთან სტუმრად ვიქტორია მივიდა — ხმაურიანი, მკაცრი და რეალისტური ქალი.
ჩაისა და ტკბილეულის ფონზე საუბარი მალე ყველაზე მტკივნეულ თემას შეეხო.
— უფრო რეალურად უნდა იფიქროთ, — თქვა ვიქტორიამ. — შვილად აყვანა ზღაპრებში ლამაზია, მაგრამ რეალობა სხვაა.
ლუდმილა ჩუმად უყურებდა ჭიქას.
— ამდენი ბავშვია, ვისაც ოჯახი სჭირდება…
— და ამდენი წარსული, რომელსაც ვერ გაექცევი, — უპასუხა ვიქტორიამ ცივად. — არასდროს იცი, რას იღებ.
არტემი დაიძაბა.
— ყველა ბავშვი არ არის დაკარგული.
— ბევრი კი არის, — თქვა ვიქტორიამ.
როცა ის წავიდა, ბინაში მძიმე სიჩუმე დარჩა.
არტემი დიდხანს იდგა ბუხართან.
— იქნებ მართალია… — თქვა ბოლოს. — მე არ მეშინია, ლუდმილა. მე შენ მეშინია… შენი ტკივილის.
ეს სიტყვები ყველაზე მძიმედ მოხვდა.
დღეები ერთმანეთს ჰგავდა — სამუშაო, სახლი, სიჩუმე.
სანამ ერთ დღეს ყველაფერი არ შეიცვალა.
ლუდმილა ძველ პარკში მიდიოდა, როცა მოულოდნელად ყვირილი გაიგონა.
არა ბავშვური თამაში — არამედ სასტიკი, ბოროტი ხმები.
იგი გაიქცა.
ხეებს შორის მიწაზე პატარა გოგონა იწვა, რომელსაც ორი მოზარდი სცემდა.
— გაჩერდით! — დაიყვირა ლუდმილამ ისეთი ძალით, რომ თვითონაც გაუკვირდა.
ბიჭები გაიქცნენ.
იგი მუხლებზე დაეცა ბავშვის გვერდით.
გოგონა ნელა წამოიწია.
მისი დიდი, მუქი ლურჯი თვალები შიშითა და ცრემლებით იყო სავსე.
— ყველაფერი დამთავრდა, — ჩუმად თქვა ლუდმილამ. — ისინი წავიდნენ.
— სონია… — თქვა ბავშვმა.
— დედა სად არის?
გოგონამ თავი დახარა.
— ზეცაშია.
ეს სიტყვები ლუდმილას გულში მძიმედ ჩაესო.
იმ საღამოს მან სონია თბილად ჩააცვა და პატარა კაფეში წაიყვანა. გოგონა ფრთხილად ჭამდა თბილ ვაშლის ნამცხვარს, და ლუდმილა მას თვალს ვერ აშორებდა.
რაღაც მასში ნელა იღვიძებდა.
მაგრამ სონიას ბებიასთან ვიზიტი მძიმე აღმოჩნდა.
ცივი, დაღლილი ქალი მას ტვირთად აღიქვამდა.
— წაიყვანეთ და აღარ დაბრუნდეთ, — თქვა მან.
ამის შემდეგ ლუდმილა და სონია ფარულად ხვდებოდნენ ერთმანეთს.
ისინი ერთად სეირნობდნენ, კითხულობდნენ, ხატავდნენ და სიცილს სწავლობდნენ.
ნელ-ნელა გოგონა ისევ ბედნიერი გახდა.
და ლუდმილას გულიც თანდათან ივსებოდა.
როცა არტემმა სიმართლე გაიგო, დიდხანს დუმდა.
— მას ოჯახი მაინც ჰყავს… — თქვა მან. — ეს რთულია.
— მას არავინ ჰყავს! — ატირდა ლუდმილა.
მეორე დღეს ისინი ერთად წავიდნენ.
მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ბებია გარდაიცვალა.
და გოგონა მამამ წაიყვანა.
მათი ძებნა უშედეგო აღმოჩნდა.
ზამთარი მოვიდა.
ერთ ღამეს არტემი თოვლის ქარბუქში გზისპირა კაფეში გაჩერდა.
და იქ დაინახა იგი.
პატარა გოგონა ფანჯარასთან იდგა და შიგნით საჭმელს უყურებდა.
იგი სონია იყო.
ძალიან გამხდარი, გაყინული და დაღლილი.
როცა არტემმა ის შეიყვანა და წვნიანი მიაწოდა, ყველაფერი გაირკვა — მამა გარდაიცვალა, დედინაცვალმა კი ქუჩაში გააგდო.
— სონია? — ჩუმად ჰკითხა მან.
გოგონამ ამოიხედა.
— ლუდმილა მახსოვს?
იმ ღამეს არტემმა ის სახლში წაიყვანა.
როცა ლუდმილამ კარი გააღო და ბავშვი დაინახა, ყველაფერი გაჩერდა.
— მე ვიპოვე, — თქვა არტემმა.
— დედა… — ჩურჩულით თქვა გოგონამ.
ლუდმილა მუხლებზე დაეცა.
და ისინი ერთმანეთს ჩაეხუტნენ.
იმ ღამეს სიჩუმე აღარ იყო ცარიელი.
ის სავსე იყო სიცოცხლით.
ერთ კვირაში ლუდმილამ ორსულობის ტესტზე ორი ხაზი დაინახა.
— არტემ… ჩვენ ბავშვი გვეყოლება.
მამაკაცი ატირდა და იცინა ერთდროულად.
ცხოვრება მთლიანად შეიცვალა.
სონია ოფიციალურად მათი შვილი გახდა. მოგვიანებით დაიბადა მათი ვაჟი გლები.
ხუთი წლის შემდეგ ისინი ტერასაზე ისხდნენ და უყურებდნენ, როგორ უშვებდნენ ბავშვები ქაღალდის ფუტკარს ცაში.
— რომ მაშინ არ გამეჩერებინა მანქანა… — თქვა არტემმა.
ლუდმილამ მის მხარზე თავი დადო.
— სიყვარული ყოველთვის პოულობს გზას სახლში დაბრუნებისთვის, — ჩურჩულით თქვა მან.
და იმ მომენტში ორივემ იცოდა:
მათი ნამდვილი სასწაული მხოლოდ ბავშვები არ იყვნენ.
ეს იყო ოჯახი, რომელიც სიყვარულმა შექმნა.
