— სრულიად გაგიჟდი?! — აფეთქდა გიენისი და ბრაზით დაარტყა სუფრის ცელოფანს ახლად დაბეჭდილ საკუთრების ამონაწერს. ფურცელი მაგიდაზე სრიალით წავიდა და მარილის სათავსოც გადააყირავა, თითქოს თვითონაც ცდილობდა ამ სცენიდან გაქცევას.
— ბანკში მივედი, ამ სამოთახიან ბინაზე სესხის აღება მინდოდა… და რას მეუბნებიან? რომ მფლობელი შენი მამაა! შენ კი ჩემი ზურგს უკან სხვის ფულს ატრიალებ?!
არ ვუპასუხე მაშინვე. მივეცი დრო, რომ ბორშჩის ბოლო ბუყბუყი ავსებდა სამზარეულოს. მერე მშვიდად გამოვრთე გაზქურა და მძიმე ქვაბი ცივ სადგამზე გადავიტანე. ჰაერში სქლად ტრიალებდა ნიორისა და ხორცის წვნის თბილი, სახლის სუნი — თითქოს ამ დაძაბულობას დასცინოდა.
— ვისი უნდა იყოს? — ნელა მივუბრუნდი. — მამამ ფული მოგვცა. მისი სახელზეა ბინა. ასე შევთანხმდით. პრობლემა?
გიენისს ნესტოები აუთრთოლდა. დავინახე, როგორ შიგნით რაღაც წყდება, მერე კი ბრაზით ისევ აწყობს თავს.
— ჩვენ ოჯახი ვართ! — მკვეთრად თქვა. — მე ეს ბინა ჩემი ხელით გავაკეთე! შპალერი გავაკარი, ბორდიურები ჩავაჭედე, ღამე-დღე ვშრომობდი!
ტუჩები გადავბრუნე.
ეს უკვე სასაცილო იყო.
— გააკარი შპალერი? — ჩუმად ვკითხე. — ხუთი წლის წინ ერთი სპორტული ჩანთით მოხვედი აქ. მას შემდეგ ჭამ, გძინავს და „თვითგანვითარების ტრენინგებზე“ ხარჯავ შენს ხელფასს. დივანზე მჯდარი კაცი გახდი, არა მშენებელი.
პულტს მივეყრდენი და ნაბიჯი გადავდგი.
— კომუნალურებს მე ვიხდი. საჭმელს მე მომაქვს. სახლს მე ვინახავ. და შარშან შენი და, სნეჟანა, აქაც კი გადმოვიდა თავისი „ბიზნეს-კრიზისით“.
გიენისს სახე შეეჭმუხნა.
— ოჯახი ოჯახს ეხმარება! — ავტომატურად თქვა.
— ჰო. და მამაჩემმაც დაგეხმარა. ნახევარი მილიონი მოგცა. ქვითრით.
ერთი წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. მხოლოდ რადიატორის ხრაშუნი ისმოდა.
გიენისს თვალები დაეწვრილა.
— ეს მუქარაა?
— ეს შეხსენებაა.
ჰაერი უცებ გამძიმდა.
გიენისი დერეფნისკენ წავიდა, სადაც გასაღებები ეკიდა. კროსოვერის გასაღები ხელში აუციმციმდა, როგორც ბოლო გაქცევის გზა.
— ჯანდაბა, მანქანას აქ არ დავტოვებ — ჩაიბურტყუნა. — ჩემი მანქანაა, მე ვატარებ, მე ვასხამ საწვავს!
მაშინ წინ გადავუდექი.
— დადე.
გაეცინა, მაგრამ სიცილი ცარიელი იყო.
— და თუ არა?
ჩემი ხმა მშვიდი დარჩა.
— მაშინ პირველივე პოლიციის გაჩერებაზე ფეხით გააგრძელებ.
გაიყინა.
— მანქანა მამაჩემის სახელზეა. დღეს დილით დაზღვევა გააუქმა. ტექნიკური პასპორტიც მასთანაა. თუ წახვალ, მოპარული მანქანით მიდიხარ.
გასაღები ხელში აუკანკალდა.
და პირველად დავინახე მასში: არა ბრაზი.
არამედ შიში.
— შენ… ეს წინასწარ დაგეგმილი გქონდა — ჩურჩულით თქვა.
არ ვუპასუხე.
ჯერ არ იყო დასრულებული.
ტელეფონი ამოვიღე.
— სანამ წახვალ, სნეჟანას დაურეკე.
შუბლი შეეჭმუხნა.
— რატომ?
— იმიტომ, რომ გუშინ ვადა ამოიწურა. ნახევარი მილიონი აქვს ვალი.
სიტყვები გაეჩხირა.
— რა ვალი? ეს ოჯახური დახმარება იყო!
გავიღიმე.
— სრულიად გაგიჟდი?! — აფეთქდა გიენისი და ბრაზით დაარტყა სუფრის ცელოფანს ახლად დაბეჭდილ საკუთრების ამონაწერს. ფურცელი მაგიდაზე სრიალით წავიდა და მარილის სათავსოც გადააყირავა, თითქოს თვითონაც ცდილობდა ამ სცენიდან გაქცევას.
— ბანკში მივედი, ამ სამოთახიან ბინაზე სესხის აღება მინდოდა… და რას მეუბნებიან? რომ მფლობელი შენი მამაა! შენ კი ჩემი ზურგს უკან სხვის ფულს ატრიალებ?!
არ ვუპასუხე მაშინვე. მივეცი დრო, რომ ბორშჩის ბოლო ბუყბუყი ავსებდა სამზარეულოს. მერე მშვიდად გამოვრთე გაზქურა და მძიმე ქვაბი ცივ სადგამზე გადავიტანე. ჰაერში სქლად ტრიალებდა ნიორისა და ხორცის წვნის თბილი, სახლის სუნი — თითქოს ამ დაძაბულობას დასცინოდა.
— ვისი უნდა იყოს? — ნელა მივუბრუნდი. — მამამ ფული მოგვცა. მისი სახელზეა ბინა. ასე შევთანხმდით. პრობლემა?
გიენისს ნესტოები აუთრთოლდა. დავინახე, როგორ შიგნით რაღაც წყდება, მერე კი ბრაზით ისევ აწყობს თავს.
— ჩვენ ოჯახი ვართ! — მკვეთრად თქვა. — მე ეს ბინა ჩემი ხელით გავაკეთე! შპალერი გავაკარი, ბორდიურები ჩავაჭედე, ღამე-დღე ვშრომობდი!
ტუჩები გადავბრუნე.
ეს უკვე სასაცილო იყო.
— გააკარი შპალერი? — ჩუმად ვკითხე. — ხუთი წლის წინ ერთი სპორტული ჩანთით მოხვედი აქ. მას შემდეგ ჭამ, გძინავს და „თვითგანვითარების ტრენინგებზე“ ხარჯავ შენს ხელფასს. დივანზე მჯდარი კაცი გახდი, არა მშენებელი.
პულტს მივეყრდენი და ნაბიჯი გადავდგი.
— კომუნალურებს მე ვიხდი. საჭმელს მე მომაქვს. სახლს მე ვინახავ. და შარშან შენი და, სნეჟანა, აქაც კი გადმოვიდა თავისი „ბიზნეს-კრიზისით“.
გიენისს სახე შეეჭმუხნა.
— ოჯახი ოჯახს ეხმარება! — ავტომატურად თქვა.
— ჰო. და მამაჩემმაც დაგეხმარა. ნახევარი მილიონი მოგცა. ქვითრით.
ერთი წამით სიჩუმე ჩამოვარდა. მხოლოდ რადიატორის ხრაშუნი ისმოდა.
გიენისს თვალები დაეწვრილა.
— ეს მუქარაა?
— ეს შეხსენებაა.
ჰაერი უცებ გამძიმდა.
გიენისი დერეფნისკენ წავიდა, სადაც გასაღებები ეკიდა. კროსოვერის გასაღები ხელში აუციმციმდა, როგორც ბოლო გაქცევის გზა.
— ჯანდაბა, მანქანას აქ არ დავტოვებ — ჩაიბურტყუნა. — ჩემი მანქანაა, მე ვატარებ, მე ვასხამ საწვავს!
მაშინ წინ გადავუდექი.
— დადე.
გაეცინა, მაგრამ სიცილი ცარიელი იყო.
— და თუ არა?
ჩემი ხმა მშვიდი დარჩა.
— მაშინ პირველივე პოლიციის გაჩერებაზე ფეხით გააგრძელებ.
გაიყინა.
— მანქანა მამაჩემის სახელზეა. დღეს დილით დაზღვევა გააუქმა. ტექნიკური პასპორტიც მასთანაა. თუ წახვალ, მოპარული მანქანით მიდიხარ.
გასაღები ხელში აუკანკალდა.
და პირველად დავინახე მასში: არა ბრაზი.
არამედ შიში.
— შენ… ეს წინასწარ დაგეგმილი გქონდა — ჩურჩულით თქვა.
არ ვუპასუხე.
ჯერ არ იყო დასრულებული.
ტელეფონი ამოვიღე.
— სანამ წახვალ, სნეჟანას დაურეკე.
შუბლი შეეჭმუხნა.
— რატომ?
— იმიტომ, რომ გუშინ ვადა ამოიწურა. ნახევარი მილიონი აქვს ვალი.
სიტყვები გაეჩხირა.
— რა ვალი? ეს ოჯახური დახმარება იყო!
გავიღიმე.
მშვიდად. ცივად.
— ოჯახურ დახმარებას დოკუმენტიც ჰქონდა. მამაჩემმა იზრუნა. ხელმოწერა, ვადა, პროცენტი. თუ არ გადაიხდის, სასამართლო იქნება. და მისი სალონი… სალონი აღარ დარჩება.
სიჩუმე ახლა უბრალოდ სიჩუმე აღარ იყო.
ეს იყო განაჩენი.
გიენისს სახე გაფითრდა, მთელი მისი თავდაჯერებულობა თითქოს გამოლღვა.
— ნინა… — სცადა დამთბობა, მაგრამ ხმა გაუტყდა. — ამას ნუ იზამ… გაუგებრობაა…
მომიახლოვდა.
უკან დავიხიე.
— გაუგებრობა არაა, გიენისი. უბრალოდ ბოლოსდაბოლოს შენ აღარ მართავ ყველაფერს.
ნიჟარის ქვეშიდან შავი ნაგვის პარკი ამოვიღე და მის ფეხებთან დავაგდე.
— ჩაალაგე.
— არსად წასასვლელი არ მაქვს…
— სნეჟანასთან წადი. იქ ყოველთვის არის ადგილი დრამისთვის.
ათი წუთი ჩუმი აჩქარება იყო. ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი, ნაწყენი ოხვრები. ბოლოს საპარსიც კი სცადა წაეღო — მაგრამ ჩემი მზერა გააჩერა.
აღარაფერი უთქვამს.
როცა კარი დაიხურა, ორჯერ გადავატრიალე საკეტი.
ბინა უცებ დამსუბუქდა.
მაგიდასთან დავჯექი და საკუთარ თავს ცხელი ბორშჩი დავისხი. ახალი შავი პურით.
გარეთ სამყარო შეიძლებოდა გაგრძელებულიყო თავისი არეულ, ხარბ გზით.
აქ კი პირველად იყო სიჩუმე.
და ეს სიჩუმე ბოლოსდაბოლოს ჩემი იყო.
მშვიდად. ცივად.
— ოჯახურ დახმარებას დოკუმენტიც ჰქონდა. მამაჩემმა იზრუნა. ხელმოწერა, ვადა, პროცენტი. თუ არ გადაიხდის, სასამართლო იქნება. და მისი სალონი… სალონი აღარ დარჩება.
სიჩუმე ახლა უბრალოდ სიჩუმე აღარ იყო.
ეს იყო განაჩენი.
გიენისს სახე გაფითრდა, მთელი მისი თავდაჯერებულობა თითქოს გამოლღვა.
— ნინა… — სცადა დამთბობა, მაგრამ ხმა გაუტყდა. — ამას ნუ იზამ… გაუგებრობაა…
მომიახლოვდა.
უკან დავიხიე.
— გაუგებრობა არაა, გიენისი. უბრალოდ ბოლოსდაბოლოს შენ აღარ მართავ ყველაფერს.
ნიჟარის ქვეშიდან შავი ნაგვის პარკი ამოვიღე და მის ფეხებთან დავაგდე.
— ჩაალაგე.
— არსად წასასვლელი არ მაქვს…
— სნეჟანასთან წადი. იქ ყოველთვის არის ადგილი დრამისთვის.
ათი წუთი ჩუმი აჩქარება იყო. ტანსაცმელი, ფეხსაცმელი, ნაწყენი ოხვრები. ბოლოს საპარსიც კი სცადა წაეღო — მაგრამ ჩემი მზერა გააჩერა.
აღარაფერი უთქვამს.
როცა კარი დაიხურა, ორჯერ გადავატრიალე საკეტი.
ბინა უცებ დამსუბუქდა.
მაგიდასთან დავჯექი და საკუთარ თავს ცხელი ბორშჩი დავისხი. ახალი შავი პურით.
გარეთ სამყარო შეიძლებოდა გაგრძელებულიყო თავისი არეულ, ხარბ გზით.
აქ კი პირველად იყო სიჩუმე.
და ეს სიჩუმე ბოლოსდაბოლოს ჩემი იყო.
