„— აი ჩვენც მოვედით!” — ლარისას ხმა ჩვენი სადარბაზოს თბილ სიჩუმეს ისე გაჭრა, როგორც ბლაგვი დანა კონსერვის ქილას. „გილოცავთ ახალ წელს, ნათესავებო! ვალერა, ნუ დგახარ ასე — სტუმრები მიიღე! ჩვენ თქვენი სალათების გადასარჩენად მოვედით, სანამ გაფუჭდება!”
შევიჭმუხნე და ნელა დავდე ყავის ფინჯანი მაგიდაზე. გარეთ იანვრის ნაცრისფერი შუადღე იწვა ქალაქზე — მძიმე და ნესტიანი, როგორც დნობის თოვლი. 3 იანვარი… ის წმინდა დღე, როცა მთელი ქვეყანა პიჟამოებში ზის, ნარჩენ ოლივიეს მიირთმევს და ახალი წლის ქაოსისგან გამოჯანმრთელებას ცდილობს.
ყოველ შემთხვევაში, მე ასე მინდოდა გამეტარებინა დღე.
მაგრამ რა თქმა უნდა, სხვანაირად მოხდა.
კარი ძალით გაიღო. ცივი ჰაერი შემოიჭრა ბინაში, ლარისას იაფი, გამაღიზიანებლად მძაფრი სუნამოს სუნთან ერთად — რომელსაც თავად „ვინტაჟურ ელეგანტურობას” ეძახდა — და მძიმე ჩექმების ხმაურთან ერთად.
ხალათის ქამარი უფრო მჭიდროდ შემოვიჭირე და დერეფანში გავედი.
ლარისა იქ იდგა, როგორც პროვინციული დედოფალი. მისი ახალი ნორკის ქურქი ხელოვნურად ბზინავდა შუქზე — აშკარად კრედიტით ნაყიდი, იმდენად, რომ თითქოს ფასის ეტიკეტი ჯერ კიდევ შიგნით ეკიდა. გვერდით მისი ქმარი ტოლიკი იდგა, ნერვიულად ცქმუტავდა და ხელში იაფი ლუდის პარკი ეჭირა. მათი ორი ვაჟი, რვა და ცხრა წლის, უკვე ჩვენს გვერდით ჩაირბინა და არტიომის ოთახისკენ გაიქცა.
— ლარისა, გაფრთხილება ხომ საჭიროა, სანამ მოხვალთ, — ცივად ვუთხარი.
— ოჰ, კატია, ნუ იწყებ! ოჯახი ვართ! — გაიცინა და ქურქი ისე ჩააგდო ვალერას ხელებში, თითქოს ის საკიდი ყოფილიყო. — კავიარი ხომ დაგრჩათ? ტოლიკს თევზი ძალიან ენატრება. ჩვენთან მაცივარი ცარიელია — ყველაფერი საჩუქრებში წავიდა.
უკითხავად პირდაპირ სამზარეულოში შევიდნენ.
როგორც ყოველთვის, ლარისა ისე იქცეოდა, თითქოს ეს მისი სახლი ყოფილიყო. მაცივარი გახსნა, გამოიღო ჩემი გადადებული ცივი საჭმელი და მაშინვე ბრძანებების გაცემა დაიწყო.
— ვალერა, პური დაჭერი! ოღონდ სქლად, ნუ დაინანებ!
ტოლიკი ჩემს სკამზე დაეშვა, ლუდი გახსნა და ქაფი მაშინვე სუფრაზე დაიღვარა.
— აბა, ახალ წელს გაუმარჯოს! — დაიღრიალა.
მშვიდად დავჯექი მათ წინ.
ვალერა ნერვიულად ფუსფუსებდა სამზარეულოში. ის ზედმეტად რბილი ადამიანი იყო. დას უყვარდა, მუდამ ეცოდებოდა, ამბობდა: „ლარისას უბრალოდ არ უმართლებს”. კონფლიქტებს გაურბოდა.
მაგრამ მე უფრო მეტად მეშინოდა მისი.
და ეს ასე იყო სწორად.
— ახლა რთული დროა, — დაიწყო ლარისამ თავისი ჩვეულებრივი წუწუნი, კარაქს სქლად რომ ისვამდა პურზე. — ბიზნესი არ მიდის, ხალხი თითო კაპიკს ითვლის… მაგრამ ცხოვრება ხომ უნდა გაგრძელდეს!
შემდეგ არტიომის ოთახისკენ მიუთითა.
— არტიომი ისევ კომპიუტერთან ზის? არ გამოვა სტუმრებთან? ბავშვებს სცხელათ. ან მულტფილმი ჩართოს, ან ითამაშოს.
— არტიომი მუშაობს, — ცივად ვუთხარი. — ვადა აქვს.
ლარისამ ხმამაღლა გაიცინა.
— მუშაობს? 14 წლისაა! რას ამბობ! ალბათ თამაშობს უბრალოდ.
და სწორედ მაშინ მოხდა ეს.
მძიმე დარტყმის ხმა გაისმა.
შემდეგ — საშინელი მსხვრევა.
პლასტმასის მტკივნეული ჩხრიალი.
ავეჯის დაცემა.
ვალერა გაფითრდა.
— რა იყო ეს?!
ვიცადე არც კი დავფიქრებულიყავი და ოთახისკენ გავიქეცი.
როცა შევვარდი, გული გამეყინა.
იატაკზე ფერადი LEGO-ს ნამსხვრევები ეყარა.
არტიომის სიამაყე.
Lego Technic Bugatti Chiron — 3500 ნაწილი, სამი თვის შრომა.
ახლა — მხოლოდ დამსხვრეული ნაგავი.
მაგრამ ყველაზე უარესი გვერდით იყო.
მისი გრაფიკული პლანშეტი, ეკრანით ქვემოთ.
პროფესიონალური მოწყობილობა, რომელიც ერთი თვის წინ ვაჩუქეთ დაბადების დღეზე.
ავიღე.
ეკრანი მთლიანად დამსხვრეული იყო.
შავი ლაქები ნაპრალებში ისე იფანტებოდა, როგორც დაღვრილი მელანი.
არტიომი იდგა მაგიდასთან, ფერმკრთალი. მუშტები შეკრული ჰქონდა, ტუჩები უთრთოდა.
ბავშვები კედელთან მიყუჟულები იყვნენ.
— ჩვენ უბრალოდ ვუყურებდით! — ტიროდა უფროსი. — თვითონ ჩამოვარდა!
ამ დროს ლარისა გამოჩნდა კართან, კვლავ ღეჭავდა.
— ღმერთო, რა დრამაა ეს? ბავშვები თამაშობდნენ! არტიომ, რა სახეს იღებ? სათამაშოა უბრალოდ!
არტიომმა ამოიხედა.
თვალებში ცრემლები ედგა.
— დედა… ხვალ ლოგო უნდა ჩავაბარო… ახლა ვეღარ მოვასწრებ…
— რას აჭარბებ! — ჩაიცინა ლარისამ. — ვიყიდით ახალს! კატია, შენ ხომ ფული გაქვს! რატომ აკეთებ ამდენ ტრაგედიას?
შევხედე.
მის ცხიმიან ტუჩებს.
ნამცეცებს ნიკაპზე.
იმ სახეს, რომელიც ფიქრობდა, რომ ყველას რაღაც ვალი ჰქონდა მის წინაშე.
და იმ წამს ჩემში ყველაფერი დაიწვა.
— ვალერა, ბავშვები სამზარეულოში გაიყვანე, — მშვიდად ვთქვი.
— შენ კი, ლარისა… დარჩი.
ორი დღის წინ, 30 დეკემბერს, ჩემმა ყოფილმა უფროსმა დამირეკა.
პიოტრ ილიჩი.
90-იანი წლების მკაცრი ბიზნესმენი.
— კატია, შენს რძალს 300 000 რუბლი მართებს. ვადა გუშინ იყო. აღარ პასუხობს.
მაშინვე მივხვდი, რა მოხდებოდა.
თუ სასამართლოში წავიდოდა, ვალერა ისევ ვალებს აიღებდა, ოჯახი დაინგრეოდა.
ამიტომ თავად გამოვისყიდე ვალი.
ჩემი დანაზოგით.
მანქანის ფულით.
მეგონა, მშვიდად მოვაგვარებდი.
რა სულელი ვიყავი.
ახლა ოთახში ვიდექი.
— პლანშეტი 40 000 ღირს, LEGO 15 000, — მშვიდად ვთქვი. — დღეს 55 000 გადმომირიცხავ.
ლარისამ ჩაიცინა.
— გაგიჟდი? საიდან მოვიტანო?
— მაშინ 300 000 რაზეც პიოტრ ილიჩს ხარ ვალში?
მისი სახე გაფითრდა.
— საიდან იცი?!
ფაილი დავდე მაგიდაზე.
— ახლა ეს ვალი ჩემია.
— არა…
— კი. 360 000 სულ.
ვალერა შემოვიდა.
— რა ხდება?
— დაჯექი.
დაჯდა.
— ლარისას ფული არ აქვს, — მშვიდად ვთქვი. — მაგრამ აქვს მანქანა.
— არ გაბედო! — იყვირა ლარისამ.
— მაშინ სასამართლო.
ლარისა ვალერასკენ გაიქცა.
— დამეხმარე!
მაგრამ მე გავაწყვეტინე.
— ვალერა ვერ დაგეხმარება. ისიც ვალშია.
სიჩუმე.
გაყინული.
და პირველად ლარისამ გაიგო, რომ თამაში დასრულდა.
— დაწერე, — ფურცელი დავუდე. — მანქანა გირაოს სახით.
ხელები უთრთოდა.
გასაღები მაგიდაზე დაეცა.
5 წუთში წავიდნენ ფეხით.
პირველად — ქედმაღლობის გარეშე.
სამზარეულოში სიჩუმე ჩამოვარდა.
არტიომის ოთახიდან LEGO-ს ხმა ისმოდა.
ვალერა იჯდა.
— მართლა გადაიხადე?
— კი, — ვთქვი მშვიდად. — მაგრამ უფრო მეტს დავიბრუნებ.
— შენ კი ფინანსურ დიეტაზე ხარ. ბარათი ჩემთან რჩება. კიდევ ერთხელ და…
მან თავი დაუქნია.
არტიომმა იყვირა:
— დედა! ძველი პლანშეტი ვიპოვე! მუშაობს!
გამეღიმა.
— კარგი, ჩემო ბიჭო. ახალს კი… დეიდის პროცენტებით ვიყიდით.”
