ერთ დილას ხანდაზმული კაცი კიბეზე ავიდა, რათა სახურავიდან მშრალი ტოტები მოეშორებინა, მაგრამ იმ მომენტში, როცა მან მაღალ საფეხურებს მიაღწია, მისმა ცხენმა მოულოდნელად შარვლის კიდე კბილებში მოიქცია და ძლიერად ჩამოქაჩა 😲
— სულელი ცხოველი ხარ! — გაბრაზებით წამოიძახა, რადგან იფიქრა, რომ ცხენი გადაირია.რაც მან არ იცოდა, ის იყო, რომ ეს „ჯიუტობა“ სრულიად სხვა რამეს ნიშნავდა… დილა თავიდანვე მოუსვენრად დაიწყო.
ქარმა ღამით ძველი მსხლის ხის ტოტები დააზიანა და ისინი ისევ და ისევ ეხახუნებოდა სახურავს, რაც გამაღიზიანებელ, ხრაჭუნა ხმას გამოსცემდა. ფიოდორმა ეს ხმაური უკვე ვეღარ აიტანა. მისმა ცოლმა ურჩია, დაეცადათ და დახმარება გამოეძახებინათ, მაგრამ მოხუცის სიამაყე არ აძლევდა საშუალებას.
— რა საჭიროა, ხუთი წუთის საქმეა — ბურტყუნით თქვა მან, როცა ფარდულიდან ძველი, ოდნავ გადახრილი კიბე გამოიტანა.კიბე ჭრიალებდა, საფეხურები კი ბზარებით იყო დაფარული, მაგრამ მან უბრალოდ კედელს მიაყრდნო, თითქოს ყველაფერი წესრიგში იყო.
ეზო წვიმის შემდეგ ტალახში იყო ჩაფლული და მისი ჩექმები ყოველ ნაბიჯზე ძლივს ეწეოდა მიწას.ზინაიდა სახლის გვერდით იჯდა სკამზე, ხელში ჩაი ეჭირა. არაფერი უთქვამს. დიდი ხანია იცოდა, რომ თუ ფიოდორი რამეს ჩაიფიქრებდა, მისი გადარწმუნება შეუძლებელი იყო.
ფიოდორი კიბეზე ავიდა, ერთი ხელით კიბეს ეჭიდებოდა, მეორეთი კი ტოტებისკენ წვდებოდა.და სწორედ ამ დროს გამოჩნდა ბუიანი.ცხენი ნელა მიუახლოვდა, დააკვირდა პატრონს და შემდეგ ნერვიულად ამოიხრინცა. აშკარად არ მოსწონდა ის, რასაც ხედავდა. კიბეები მისთვის ყოველთვის საეჭვო იყო.
ჯერ მხოლოდ მიუახლოვდა. შემდეგ ცხვირით ფიოდორის ფეხს შეეხო.— მოშორდი აქედან! — გაღიზიანებით უთხრა მოხუცმა და ფეხიც ჰაერში გამოსწია.ეს შეცდომა იყო.ბუიანი გაჩერდა. ერთი წამით უძრავად შეხედა პატრონს, შემდეგ კი მოულოდნელად შარვლის ტოტი კბილებში მოიქცია და ძლიერად უკან მოქაჩა.
ფიოდორი შეირყა. გული ყელში ამოუვიდა, ხელები სასოწარკვეთილად ეჭიდებოდა კიბეს. ერთი არასწორი მოძრაობა და ჩამოვარდებოდა.— ბუიან! გამიშვი! — იყვირა მან.ცხენი არ უშვებდა. თითქოს ზუსტად იცოდა, რას აკეთებდა. თითქოს ცდილობდა, ხელი შეეშალა პატრონისთვის, რომ კიდევ ერთი ნაბიჯი გადაედგა ზემოთ.
ზინაიდა ჯერ გაიყინა, შემდეგ კი უცებ სიცილი აუტყდა, როცა სცენა დაინახა.— ბუიან, მორჩი! — სიცილით თქვა მან, ცრემლებს იწმენდდა.ეზო ხმაურით აივსო: ფიოდორი ილანძღებოდა, ბუიანი ხრინწიანად სუნთქავდა, კიბე ჭრიალებდა, მეზობლები კი ღობეების უკან იჭყიტებოდნენ, რადგან ხმა შორს ისმოდა.
მაგრამ ბუიანი არ ნებდებოდა.შარვალს ეჭიდებოდა.ჯიუტად. მტკიცედ. თითქოს რაღაც მნიშვნელოვანის შეჩერებას ცდილობდა.ფიოდორმა ბოლოს ფრთხილად დაიწყო ჩამოსვლა, ჯერ კიდევ გაბრაზებული, მაგრამ უკვე ნაკლებად თავდაჯერებული.
და სწორედ მაშინ… ყველაფერი შეიცვალა.ცა, რომელიც წეღან სრულიად სუფთა იყო, უცებ გაანათა.მკრთალმა ელვამ ჰაერი გაჭრა და წამში მთელი ეზო თეთრ შუქში ჩაიძირა. მეხი ცოტა მოგვიანებით გაისმა, მაგრამ ისეთი ძალით, რომ მიწაც კი შეირყა.
ელვა პირდაპირ სახურავის კიდეს დაეცა.ფიქალი გაიბზარა, ნაპერწკლები გაიფანტა და ჰაერი დამწვრის სუნით აივსო.ზინაიდა წამოხტა, ხელიდან ფინჯანი გაუვარდა და ტალახში ჩავარდა.სიჩუმე ჩამოვარდა.
ისეთი სიჩუმე, რომელშიც ყველამ გაიგო, რა მოხდა — და რა შეიძლებოდა მომხდარიყო.ფიოდორი ნელა ახედა სახურავს. სახე გაუფითრდა. ადგილი, სადაც რამდენიმე წამით ადრე მუშაობას აპირებდა, ახლა შავ კვალს ატარებდა.
კიბესთან მდგომმა ერთი სიტყვაც არ თქვა.ბუიანი კი მის გვერდით მშვიდად იდგა. აღარ ქაჩავდა. აღარ ხრინწავდა. უბრალოდ აკვირდებოდა.თითქოს ყოველთვის იცოდა.ფიოდორმა ღრმად ამოისუნთქა.— ხვალ… ვინმეს დავუძახებ — თქვა ჩუმად.
იმ დღიდან ბუიანს აღარასდროს უწოდა სულელი ცხოველი.რადგან მიხვდა: ზოგჯერ ის, რაც ჯიუტობად ან უსიამოვნებად გვეჩვენება, სინამდვილეში გაფრთხილებაა.და იმ დილას მისი სიცოცხლე არა იღბალმა, არა ძალამ და არა ჭკუამ გადაარჩინა — არამედ ცხენმა, რომელმაც მთელი ძალით სცადა მისი შეჩერება, სანამ გვიან არ იქნებოდა.
