იმ საღამოს სახლში როგორ მივედი, თითქმის აღარ მახსოვს. ქალაქის შუქები ჩემ თვალწინ ბუნდოვან ლაქებად იშლებოდა, თითქოს რეალობა ნელ-ნელა მიშორდებოდა. თავში მძიმე ზუზუნი მექაჩებოდა,
ფიქრები ერთმანეთში ირეოდა და ვეღარ ვახერხებდი მათ დალაგებას. ძველი მინის ბოთლი, რომელშიც წერილი იყო დამალული, ისე ძლიერად მეჭირა ხელში, რომ თითები გამიბუჟდა
— თითქოს მის გაშვებაზე მთელი ჩემი სიცოცხლე იყო დამოკიდებული. როდესაც სამზარეულოს კარი უკან მივხურე, სიჩუმე მძიმე საბანივით დამაწვა — მკვრივი, შემაწუხებელი, თითქმის დამხრჩობი.
დიდხანს ვიდექი ერთ ადგილზე და ბოთლს ვუყურებდი მაგიდაზე. შუქი მის ბზარებში ირეკლებოდა, თითქოს შიგნით დიდი ხნის დამალულ საიდუმლოებებს ინახავდა. გახსნის მეშინოდა — იმის,
რასაც ვიპოვიდი, და კიდევ უფრო იმის, რომ შეიძლება საერთოდ არაფერი ყოფილიყო. ბოლოს, ხელების კანკალით ამოვიღე გაყვითლებული ფურცელი და ფრთხილად გავხსენი. გული ისე ძლიერ მიცემდა, თითქოს მკერდს შიგნიდან ამომტვრევდა.
ხელწერა მაშინვე ვიცანი.ანდრეი.თითოეული ასო მტკივნეულად ნაცნობი იყო. პირველივე სტრიქონებზე ყელი მომეჭრა. ბოდიშს მთხოვდა. წერდა, რომ ისინი არ დაღუპულან. რომ ყველაფერი,
რისიც ათი წლის განმავლობაში მჯეროდა, ტყუილი იყო. ეს სიტყვები დარტყმასავით მომხვდა და სუნთქვა წამერთვა. მაგრამ რაც შემდეგ წავიკითხე, კიდევ უფრო მძიმე აღმოჩნდა.
ალინა ცოცხალია.მაგრამ უკან დაბრუნება არ შეუძლიათ.მათ აკვირდებიან.სისხლივით ცივი შეგრძნება მთელ სხეულში გამეფდა. წერილი ქაღალდზე ბევრად მძიმე მეჩვენა. „თუ ამას კითხულობ, ნიშნავს, რომ მაინც გვიპოვე. მაგრამ აღარ ეძებო — ეს საშიშია. უკვე შენთანაც იყვნენ.“
ეს წინადადება თავში ისევ და ისევ მიტრიალებდა.და უცებ გამახსენდა.კაცი ნაცრისფერ კოსტიუმში.ის მალევე გამოჩნდა ჩემი ოჯახის გაუჩინარების შემდეგ. ზედმეტად მშვიდი იყო.
ზედმეტად აკურატული. მისი კითხვები იმდენად ზუსტი იყო, რომ დახმარების მცდელობას არ ჰგავდა. მაშინ ამას ყურადღება არ მივაქციე. ახლა კი ყველა დეტალი ერთ ბნელ სურათად შეიკრა.
სიმართლე აღარ იყო შორს. ის აქ იყო. ახლოს. და მიყურებდა.ანდრეი რაღაცას მალავდა.ალინა შეიძლება ცოცხალი ყოფილიყო.და უცხო ადამიანები ჩვენზე იმაზე მეტს იცოდნენ, ვიდრე ამბობდნენ.
წარსული, რომელიც დასრულებულად მიმაჩნდა, ისევ გაიხსნა ჩემ ფეხქვეშ — უფრო ღრმა და ბნელი, ვიდრე ოდესმე.წერილის ბოლოს ერთი წინადადება ეწერა: *„გასაღები იქ არის, სადაც ბოლოს ვიყავით ბედნიერები.“*
არ დავფიქრებულვარ. მაშინვე ვიცოდი, სად უნდა წავსულიყავი.ძველ ნავსადგურზე, ზღვასთან.იმ დღის მოგონება ჯერ კიდევ ცოცხალი იყო — ალინას სიცილი, მზის შუქი წყალზე, ანდრეის ღიმილი. მაშინ ყველაფერი მარტივი და უსაფრთხო ჩანდა.
მაგრამ როდესაც იქ მივედი, ადგილი სრულიად შეცვლილი დამხვდა. ქარი ცივად ქროდა, ხის ფიცრები ჭრაჭუნობდა ჩემს ნაბიჯებზე, და სიცოცხლის ნაცვლად მხოლოდ სიცარიელე იყო დარჩენილი.
მაინც ვიცოდი, რას ვეძებდი.ფიცრის ქვეშ დამალული ადგილი ვიპოვე. ხელები მიკანკალებდა, როცა ფრთხილად ამოვიღე შეფუთული პაკეტი. შიგნით იყო უცხო სახელზე გაცემული პასპორტი, კოორდინატებით სავსე დოკუმენტები და კიდევ ერთი წერილი.
ეს წერილი უფრო მძიმე იყო — არა წონით, არამედ მნიშვნელობით.ანდრეი აღიარებდა, რომ მისი ცხოვრება არასოდეს ყოფილა ისეთი, როგორიც მეგონა. მისი სამუშაო მხოლოდ საფარი იყო. მათი გაქრობა გაქცევა არ ყოფილა — იძულება იყო. წერდა, რომ ცდილობდა ჩვენს დაცვას, მაგრამ ვერ შეძლო ყველაზე მნიშვნელოვანის გადარჩენა.
ერთი წლის წინ ალინა წაიყვანეს.ეს სიტყვები შიგნიდან გამანადგურებდა. სტრიქონებს შორის ვგრძნობდი მის შიშს, დანაშაულის გრძნობას და სუსტ იმედს — რომ ყველაფერი ჯერ არ დასრულებულა.
როცა მოვბრუნდი, ნაბიჯების ხმა გავიგონე.მოვბრუნებაც არ დამჭირვებია.ნაცრისფერ კოსტიუმში ჩაცმული კაცი იქ იდგა.მისი მზერა მშვიდი იყო, მაგრამ შიგნით ცივი გაანგარიშება იდო.
— ახლა გესმის, — თქვა ჩუმად. — წამომყევი.ეს თხოვნა არ იყო. ეს იყო ბრძანება.
ერთი წამით შევჩერდი. ყველაფერი ჩემში გაქცევისკენ მექაჩებოდა. მაგრამ ვიცოდი — სხვა გზა აღარ არსებობდა. თუ ანდრეის დაწერილი სიმართლე იყო, ეს ერთადერთი გზა იყო ალინასთან მისასვლელად.
გზა გრძელი და მდუმარე იყო. მივედით პატარა, არაფრით გამორჩეულ სახლთან. გულმა ძლიერად დამიწყო ცემა, როცა შევედი.
და იქ ის იყო.ანდრეი.ის შეცვლილიყო. დრო სახეზე აშკარად ეტყობოდა — დაღლილი, დაბერებული, გატეხილი. მაგრამ თვალები იგივე ჰქონდა — სავსე სინანულით და დაღლილობით.
ჩვენი საუბარი მძიმე იყო, თითქმის აუტანელი. მან მითხრა, რომ წლების განმავლობაში აკვირდებოდნენ, რომ მისი ყოველი ნაბიჯი კონტროლდებოდა. და როცა ალინა წაიყვანეს, ვერაფერი გააკეთა.
მისმა სიტყვებმა ყველაფერი გაანადგურა, რისიც მჯეროდა. მაგრამ ნანგრევებში რაღაც ახალი გაჩნდა.არა იმედი — ჯერ არა.გადაწყვეტილება.
ვიგრძენი, რომ სიმართლე არა ნუგეშისთვის მოვიდა, არამედ იმისთვის, რომ წინ გამეშვა — არჩევანის გასაკეთებლად.
მე ვიდექი კაცის წინ, რომელიც ოდესღაც მიყვარდა, და ვიცოდი, რომ ჩვენს შორის ძალიან ბევრი რამ დაინგრა. მაგრამ ერთი რამ მაინც რჩებოდა.
ალინა.თუ ის ცოცხალია, ვიპოვი მას.არ აქვს მნიშვნელობა საფრთხეს. არ აქვს მნიშვნელობა ვის ვენდობი ან არა.ეს ჩემი ნამდვილი გზა ახლა იწყება.
და ამჯერად არ გავჩერდები.რადგან არის რაღაცები, რასაც ვერასდროს გაუშვებ.და არის სიყვარული, რომელიც ყველაზე ბნელ ადგილებშიც კი გზას პოულობს.
