იმ დილით მშვიდად ვრწყავდი ყვავილებს ეზოში. ჰაერი სუფთა იყო, ბალახზე ჯერ კიდევ ბზინავდა დილის ცვარი და ყველაფერი ჩვეულებრივად და წყნარად გამოიყურებოდა — სანამ ღობის ახლოს რაღაც უცნაურს არ მოვკარი თვალი.
ნესტიან ბალახში ორი უცნაური, მრგვალი ფორმა იდო, დაფარული სქელი, ერთმანეთზე გადაფარებული ქერცლებით. თავიდან მეგონა, უბრალოდ ხის ქერქის ნაჭრები ან ქარმოყრილი ნარჩენები იყო, მაგრამ რაც უფრო დიდხანს ვუყურებდი, მით უფრო მაკანკალებდა შიგნიდან. ქერცლები დილის მზეზე სუსტად ბზინავდა, თითქმის მეტალის მსგავსად, და თითქოს ვფიცავდი, რომ ერთმა მათგანმა ოდნავ გაინძრა.
გავიყინე ადგილზე.
სარწყავი ჭურჭელი ხელში მქონდა გაშეშებული, თვალს ვერ ვაშორებდი იმ უცნაურ ფორმებს. გონებაში მაშინვე სხვადასხვა შემზარავი აზრი დამებადა: დახვეული გველები, უსაფარავი კუები… ან საერთოდ რაღაც უცნობი, რაც ჩემს ეზოში არანაირად არ უნდა ყოფილიყო.
ნელ-ნელა, ფრთხილად მივუახლოვდი, თუმცა ყველა ინსტინქტი უკან დახევას მთხოვდა. ჰაერი უცებ დამძიმდა, თითქოს გარემო შეიცვალა. ჩიტებიც კი დადუმდნენ — თითქოს მთელი ბაღი სუნთქვას იკავებდა.
კინაღამ მეზობლის დაძახებას ვაპირებდი, როცა ერთმა „ბურთმა“ ისევ ოდნავ შეირხა.
ისე შევხტი უკან, რომ კინაღამ სარწყავი ჭურჭელი ხელიდან გამივარდა. გული ისე ძლიერად მიცემდა, თითქოს ყელში ამომივიდა. და სწორედ იმ წამს ნელ-ნელა მივხვდი, რა შეიძლებოდა ყოფილიყო ეს არსებები.
ორი ქერცლიანი სფერო ნელა, ფრთხილად იწყებდა გახსნას.
მყარი ქერცლები ერთმანეთისგან შრიალით სცილდებოდა და შიგნიდან გამოჩნდა პატარა, წაგრძელებული ნისკარტი, პატარა მუქი თვალებით და თხელი ცხვირით, რომელიც ცნობისმოყვარეობით ირხეოდა ჰაერში.
გავშეშდი.
ჩემს წინ ცოცხალი პანგოლინები იყვნენ.
სურათი თითქმის არარეალურად გამოიყურებოდა. მათი ქერცლიანი სხეული დილის მზეზე ბრინჯაოს ძველ ჯავშანივით ბზინავდა.
ერთმა მათგანმა ნელა მიიწია ჭიანჭველების ბუდისკენ და საოცრად გრძელი, თხელი ენა გამოყო. მეორე კი ფოთლებს შორის ჩუმად ეძებდა საკვებს, საოცარი სიფრთხილით და ელეგანტურობით მოძრაობდა.
ასეთი არსებები არასოდეს მენახა.
მათი ყოველი მოძრაობა ნელი, ფრთხილი და ერთდროულად საოცრად ჰარმონიული იყო. თითქოს იცოდნენ, როგორ ეცხოვრათ ისე, რომ შეუმჩნევლად დარჩენილიყვნენ. მიუხედავად ამისა, შიში არ ეტყობოდათ — უფრო ისე ჩანდა, თითქოს იცოდნენ, რომ იმ მომენტში საფრთხე არ ემუქრებოდათ.
რამდენიმე წუთის შემდეგ ორივე პანგოლინი ისევ ნელა მოიკეცა. ქერცლები მჭიდროდ შეიკრა ერთმანეთზე და ისევ სრულყოფილ, უმოძრაო ბურთებად იქცნენ — თითქოს უცნაურ, უძველეს ქანდაკებებად.
დიდხანს ვიდექი ერთ ადგილზე და თვალს ვერ ვაშორებდი.
ნელ-ნელა გავიაზრე, რომ სრულიად შემთხვევით ვიხილე რაღაც ძალიან იშვიათი და განსაკუთრებული. პლანეტის ერთ-ერთი ყველაზე იდუმალი არსება ჩემს საკუთარ ეზოში იმალებოდა.
პანგოლინები უიშვიათესი ძუძუმწოვრები არიან, რომელთა სხეული მტკიცე კერატინის ქერცლებით არის დაფარული — ბუნებრივი ჯავშანივით.
ისინი სრულიად უვნებელი ცხოველები არიან: არ კბენენ, არ ესხმიან თავს და არ ავლენენ აგრესიას. საფრთხის შემთხვევაში უბრალოდ ბურთად იკვრებიან და თავს ასე იცავენ.
ხშირად მათ „ქერცლიან ჭიანჭველაჭამიებს“ ეძახიან, რადგან ძირითადად ჭიანჭველებითა და ტერმიტებით იკვებებიან და ბუნების ბალანსში მნიშვნელოვან როლს ასრულებენ.
და მაინც, მათი ყველაზე დიდი მტერი არა ველური ბუნებაა.
არამედ ადამიანი.
პანგოლინებს უკანონოდ ნადირობენ მათი ქერცლებისა და ხორცის გამო, რის გამოც ისინი დღეს ერთ-ერთ ყველაზე საფრთხის ქვეშ მყოფ სახეობად ითვლებიან.
მე ვუყურებდი, როგორ ნელა გაუჩინარდნენ ღობის მიღმა, და მხოლოდ ბალახის ჩუმი შრიალი დატოვეს უკან.
და დიდხანს ვიდექი იქ, გაშეშებული, და ვფიქრობდი — ნამდვილად მოხდა ეს ყველაფერი, თუ უბრალოდ უცნაური, დაუჯერებელი დილის სიზმარი იყო.
