გასაღები საკეტში უსიამოვნო, მეტალის ჭრიალით შემობრუნდა, თითქოს თვითონ ბინა წინააღმდეგობას უწევდა გახსნას. ვერამ ქურთუკის გახდა ვერც კი მოასწრო, როცა მას მაშინვე დაეტაკა მძიმე, ცხელი ზეთისა და დამწვარი საჭმლის სქელი სუნი.
დერეფნის სიჩუმე ზედმეტად სუფთა ჩანდა ამ ქაოსისთვის, თითქოს მის საკუთარ ცხოვრებაში უცხო ადამიანები შესახლებულიყვნენ.
ღია ფერის კაფელზე შესასვლელში უცნობი, გაცვეთილი ფეხსაცმელები ეწყო, დაუდევრად მიყრილი, ტალახიანი ძირებით. ეს არ იყო სტუმრების ფეხსაცმელი — ეს იმ ადამიანების იყო, ვინც თავს სახლში გრძნობს იქ, სადაც არ უნდა იყოს. „ის ისევ აქ არის“, გაიფიქრა ვერამ.
სამზარეულოდან მხიარული, თავდაჯერებული ქალის ხმა ისმოდა:
— ოლეგოჩკა, კიდევ ცოტა კატლეტი! ახალი მოვამზადე, მხოლოდ შენთვის!
ვერა ნელა გაიხადა ფეხსაცმელი. მისი დღე ისედაც უსასრულო იყო: ათი საათი სტომატოლოგიურ კლინიკაში, ნერვიული პაციენტები, ტკივილი, სირბილი. ახლა კი ეს — საკუთარ სახლში.
სამზარეულოში შესვლისას გაშეშდა.
ნინა ფიოდოროვნა, მისი დედამთილი, გაზქურასთან იდგა ისე, თითქოს ყოველთვის იქ იყო. ყვავილებიან ბლუზაზე გაცვეთილი წინსაფარი ეკეთა, მისი მოძრაობები მტკიცე და თითქმის მესაკუთრული იყო.
ოლეგი მაგიდასთან იჯდა და ხარბად ჭამდა, თითქოს დღეებია არაფერი ეჭამა. ნიკაპზე ცხიმი უბზინავდა.
— ოჰ, ვერა, როგორც იქნა მოხვედი სახლში — მიუბრუნდა დედამთილი. — ხელები დაიბანე და დაჯექი. ვიფიქრე, თქვენთვის მოვამზადებ, რომ შაბათ-კვირას არ იწვალოთ.
ვერა სამზარეულოს ზედაპირს მიეყრდნო.
— საღამო მშვიდობისა. მადლობა, მაგრამ ხვალ რესტორანში წასვლას ვგეგმავდით.
ნინა ფიოდოროვნამ ჩაიფრუტუნა.
— რესტორანი? ფულის გადაყრაა. სახლში ყველაფერი უკეთესია.
ოლეგმა უბრალოდ თავი დაუქნია და ჭამა განაგრძო, თითქოს სრულიად ნორმალური იყო, რომ ვიღაც სხვა იღებდა გადაწყვეტილებებს მის ნაცვლად.
ვერა ნიჟარასთან მივიდა, მაგრამ უცებ გაჩერდა. ნაგვის ურნაში ცარიელი ბოთლი იდო — გოგრის თესლის ზეთი, ძვირი, ცივად დაწურული, სამედიცინო დიეტისთვის განკუთვნილი.
მუცელი შეეკუმშა.
— ამით შეწვით? — ჰკითხა ჩუმად.
— ჰო, სხვა დამთავრდა. ეს კარადაში იდო, — მხრები აიჩეჩა დედამთილმა. — ცოტა უცნაურია, მაგრამ კარგი გამოვიდა.
— ეს შესაწვავად არ არის, — ნელა თქვა ვერამ. — ექიმის დანიშნულებაა.
სამზარეულო წამით დადუმდა. ბოლოს ოლეგმა თქვა:
— ვერა, ნუ ქმნი პრობლემას. დედა უბრალოდ გვეხმარება.
და ყველაფერი ძველ ჩარჩოში დაბრუნდა: ვერა ზედმეტად მგრძნობიარეა, დედამთილი „კარგად აპირებს“, ოლეგი კი შუაშია, მაგრამ სინამდვილეში დედის მხარეს.
ვერამ არაფერი უპასუხა. ოთახი დატოვა.
მეორე დილით დაძაბულობა ჰაერში უკვე იგრძნობოდა.
— შეგვარცხვინე, — უთხრა ოლეგმა. — დედა ტიროდა.
— და მე რა მივიღე? — მშვიდად ჰკითხა ვერამ. — უცხო ადამიანები ჩემს ბინაში, ჩემი ნივთების გამოყენება და არავინ მეკითხება, რა მინდა.
ოლეგის სახე გაუმკაცრდა.
— ეს ოჯახია!
— ეს ჩემი ბინაა.
სიჩუმე ჩამოვარდა. შემდეგ ოლეგი წავიდა.
შემდეგი დღეები უცნაურად მშვიდი იყო, მაგრამ ეს მშვიდობა ყალბი იყო. ოლეგი ზედმეტად ყურადღებიანი გახდა, თითქოს ბზარების ამოვსებას ცდილობდა, სანამ ყველაფერი საბოლოოდ დაინგრეოდა.
პარასკევს ვერა გვიან დაბრუნდა.
შესვლისთანავე ცხიმიანი საჭმლის მძიმე სუნი ეცა. სამზარეულოში ნინა ფიოდოროვნა ისევ იქ იდგა, თითქოს არასდროს წასულა. ღუმელში დიდი საცხობი ფორმა იდო.
— სიურპრიზი! — თქვა ტრიუმფით.
ფორმაში იყო ვერას საგულდაგულოდ შერჩეული ინდაურის ხორცი, დაჭრილი და შეზავებული კარტოფილით, იაფი ყველითა და მძიმე სოუსით.
— ბოსტნეული უბრალოდ ბალახია, — ახსნა დედამთილმა. — ასე მაინც ნორმალური საჭმელი გამოვიდა.
ვერა უძრავად იდგა.
შემდეგ ძალიან ჩუმად თქვა:
— გთხოვეთ, ჩემს ნივთებს არ შეეხოთ.
— ოჰ, უბრალოდ ვახშამი მოგიმზადეთ, — მხრები აიჩეჩა ნინა ფიოდოროვნამ.
ოლეგი კი ჭამდა.
და იმ მომენტში ვერამ მიხვდა, რომ აქ საუბარი უკვე აღარ არსებობდა.
შემდეგ ყველაფერი დაჩქარდა: ჩხუბი, ყვირილი, მოთხოვნები. შემდეგ ცივი სიჩუმე. ადვოკატი. საბუთები. მტკიცებულებები. და ბოლოს — დასასრული.
როცა ოლეგი იქ აღარ ცხოვრობდა, ბინა უცებ მსუბუქი გახდა. არა ფიზიკურად — თითქოს კედლებმა ამოისუნთქეს.
სასამართლო ცივი და ფორმალური იყო. სიტყვები, ციფრები, დოკუმენტები. ოლეგი გრძნობებზე საუბრობდა, საერთო ცხოვრებაზე.
მაგრამ საბუთებს გრძნობები არ აქვთ.
და საბუთები ვერას მხარეს იყო.
სხდომის შემდეგ ნინა ფიოდოროვნამ დერეფანში კიდევ ერთხელ სცადა მისი შეჩერება.
— შენ ჩემი შვილის ცხოვრება გაანადგურე!
ვერა შეხედა მას, დაღლისა და ბრაზის გარეშე.
— არა. უბრალოდ შევწყვიტე, რომ სხვებს ჩემ მაგივრად ეცხოვრათ.
და წავიდა.
ექვსი თვის შემდეგ ვერა საკუთარ სამზარეულოში იდგა. სიჩუმე — სუფთა და მოწესრიგებული. თბილი სინათლე ავსებდა ოთახს. აღარ იყო ყვირილი, უცხო გასაღებები, ახსნა-განმარტებები.
ტელეფონი ვიბრირებდა. „ვერა… ყველაფერი არასწორად გავაკეთე…“
მოკლე შეტყობინება. ნაცნობი სახელი.
წაიკითხა და ნელა დადო ტელეფონი.
არანაირი გამარჯვება არ უგრძვნია.
მხოლოდ სიმშვიდე.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ, ეს საკმარისი იყო.
ფანჯრიდან გაიხედა, სადაც ქალაქის განათებები ნელ-ნელა ინთებოდა.
და ბინაში საბოლოოდ მხოლოდ მისი ცხოვრება დარჩა.
