მძიმე ბეღლის საკეტი გზის მტვერში ნახევრად იყო ჩაფლული, თითქოს ვინმეს ძალადობრივი სცენის შემდეგ უბრალოდ გადაეგდო. სქელი მეტალის რკალი არ იყო უბრალოდ გატეხილი — ის უხეშად იყო გადაჭრილი,
კიდეები კი შავად დამწვარი ჰქონდა, როგორც კუთხეშეკრულ საჭრელ ხელსაწყოსთან შეხების შემდეგ. ბაღის იდეალურ, მწვანე გაზონზე ღრმა საბურავების კვალი იყო დატოვებული — ზუსტად იმ გაზონზე, რომელიც ოლგამ თავად გააშენა.
მან ჩააქრო თავისი ჯიპის ძრავა.
ერთი წამით არ განძრეულა.
ღია ფანჯრიდან მაშინვე შემოიჭრა მძიმე სუნი — დამწვარი ხორცი, იაფი სანთებელის სითხე, ძველი ლუდი და სიგარეტის კვამლი. სადღაც ხმამაღალი მუსიკა ბღავოდა — უხეში რუსული შანსონი დამახინჯებული დინამიკებიდან. მასთან ერთად ისმოდა მთვრალების სიცილი და ბავშვების კივილი.
ოლგამ ნელა დახუჭა თვალები.
მხოლოდ ერთი წამით.
შემდეგ მანქანიდან გადავიდა.
ხრეში მშრალად გაიჭრიალა მის ფეხქვეშ, როცა სახლისკენ მიდიოდა და ყოველი ნაბიჯით უფრო და უფრო არარეალური ხდებოდა ის, რასაც ხედავდა.
მისი საკუთრება ჰგავდა განადგურებულ ბანაკს, თითქოს ყველაფერი კონტროლიდან იყო გამოსული.
სამი უზარმაზარი სამხედრო კარავი ჩადგმული იყო მის მოვლილ ბუჩქებს შორის. ფერადი პირსახოცები ეკიდა მის ვარდის ბუჩქებზე. იდეალურ გაზონზე ეყარა პლასტმასის ბოთლები, დაჭმუჭნილი ჩიფსების პაკეტები და ტალახიანი სანდლები. ვიღაცამ ბავშვის ძველი ეტლიც კი შუა ლავანდის ბაღში მიაგდო.
ვერანდა სავსე იყო უცხო ხალხით.
ადამიანები შეკრებილიყვნენ იმ გრძელ ხის მაგიდებთან, რომლებიც ოლგამ სპეციალურად შეუკვეთა. ცხიმიანი ერთჯერადი თეფშები ეყარა ნახევრად დაცლილ არაყის ბოთლებთან და დნობად სალათებთან. ჰაერში ბზუოდნენ ბუზები.
ოთხი ბავშვი კივილით დარბოდა ჰორტენზიების ბაღში.
ერთმა გოგონამ ლურჯი ყვავილები მოგლიჯა და ჰაერში კონფეტივით ისროდა. ტალახიანი ფეხსაცმლით ბიჭი პირდაპირ ყვავილებში დგებოდა. არავინ აჩერებდა.
და ყველაფრის ცენტრში იჯდა თამარა ვასილევნა.
მისი სიდედრი ოლგას საყვარელ სავარძელში იყო ჩასკუპებული — ზუსტად იმ ადგილას, სადაც ოლგა მშვიდ დილას ყავას სვამდა. სახე ალმოდებული ჰქონდა ღვინისგან, თვალები — ბრწყინავდა. ხელში წითელი ღვინის ჭიქა ეჭირა და ხმამაღლა ყვებოდა რაღაც ისტორიას, თან ხელებს თეატრალურად იქნევდა. ოქროს სამაჯურები ყოველ მოძრაობაზე ჟღრიალებდა.
გრილის გვერდით იდგა დენისი.
მისი ქმარი.
ან უკვე უბრალოდ უცხო ადამიანი.
შორტები და ოფლისგან სველი მაისური ეცვა, კვამლის სუნი მთლიანად შეპარვოდა თმაში. სრულიად მშვიდად აბრუნებდა შამფურებს ცეცხლზე, სანამ ცხიმი შიშხინით წვეთავდა ნაკვერჩხალზე. ნაცარი ეყრებოდა ღია ქვის ტერასას.
ოლგამ იგრძნო, როგორ გაუცივდა მკერდი.
ეს არ იყო უბრალოდ გაბრაზება.
ეს იყო რაღაც უფრო ღრმა.
ეს სახლი მისი თავშესაფარი იყო.
ხუთი წლის წინ მას დეიდამ — ნინამ დაუტოვა ეს ადგილი. მას შემდეგ ოლგამ ყველაფერი ჩადო აქ — დრო, ენერგია, ფული, ძალა. თვითონ ხეხავდა ძველ იატაკებს, სანამ ხელები არ დაესისხლიანებოდა. თვითონ არჩევდა ფარდებს, ნათურებს, მცენარეებს.
ეს იყო ადგილი, სადაც სამყაროს ხმაური ქვრებოდა.
მაგრამ დენისისთვის ეს არასდროს იყო წმინდა ადგილი.
მისთვის ეს უბრალოდ უფასო სივრცე იყო ქეიფისთვის და ნათესავების დასახვედრად. ჯერ მეგობრები მოდიოდნენ. მერე თანამშრომლები. მერე უცნობი ნათესავები.
როცა ერთხელ ოლგამ თავის ვერანდაზე უცხო ქალები დაინახა, სიტყვაც არ უთქვამს — უბრალოდ ყველა საკეტი შეცვალა.
ამის შემდეგ სკანდალი ატყდა.
„შენ ჩემს ოჯახს დამპყრობლებს ადარებ!“ — ყვიროდა დენისი.
თამარა ვასილევნა კი თეატრალურად ხელს იკრავდა გულზე, თითქოს ცუდად ხდებოდა.
მაგრამ ოლგა არ დაიხია უკან.
ამ ტერიტორიაზე მისი ნებართვის გარეშე არავინ უნდა შემოსულიყო.
მინიმუმ ასე ეგონა.
სანამ წინა კვირა არ დადგა.
„დედამ ურალიდან ნათესავები მოიწვია“, — თქვა დენისმა მშვიდად. „დაახლოებით თხუთმეტი კაცი. კარვებს დავდგამთ.“
ოლგამ ჩანგალი ნელა დადო.
„არა.“
ერთი სიტყვა.
მაგრამ დენისი აფეთქდა.
იმავე ღამეს წავიდა დედასთან.
ოლგამ კი ყველა ნომერი გადარეკა მისი ტელეფონის წიგნიდან.
ყველას გააფრთხილა.
ეს სახლი დახურულია.
და მაინც მოვიდნენ.
გატეხეს საკეტი.
შეაღეს ჭიშკარი.
და დაიკავეს მისი სახლი.
ახლა ნელ-ნელა ჩუმდებოდა ყველაფერი.
ერთმანეთის მიყოლებით ამჩნევდნენ მის ყოფნას.
დენისს თეფში ხელიდან გაუვარდა.
„ოლგა…“
მისი ხმა უკვე აღარ იყო თავდაჯერებული.
„შენ ქალაქში არ უნდა ყოფილიყავი?“
ოლგამ არ უპასუხა.
ნელა ავიდა ვერანდაზე.
იატაკი ლუდით და ცხიმით იყო სრიალა.
შევიდა სახლში.
და მაშინვე იგრძნო, როგორ მოეკუმშა კუჭი.
მისი ხალიჩა ტალახით იყო დაფარული. სველი ქურთუკები ყველგან ეყარა. სამზარეულოში ცხიმი, ნამცეცები და სიგარეტის ნაცარი ეყარა ზედაპირზე. დანის ღრმა ნაკაწრები ეტყობოდა ქვის ზედაპირს.
სარეცხი ნიჟარა სავსე იყო ჭუჭყიანი ჭურჭლით.
შემდეგ შევიდა საძინებელში.
და გაჩერდა.
მის საწოლზე უცხო ჩემოდნები ეყარა.
მის თეთრეულზე — შოკოლადის ლაქები.
და მის ბალიშზე ეძინა უცნობ ბავშვს, პირში ნახევრად შეჭმული ატმით. წვენი ნელა ეშვებოდა ქსოვილზე.
ამ მომენტში რაღაც საბოლოოდ გატყდა მასში.
მშვიდად დახურა კარი.
როცა ვერანდაზე დაბრუნდა, მუსიკა უკვე გაჩერებული იყო.
თხუთმეტი ადამიანი ჩუმად უყურებდა.
თამარა ვასილევნამ ყალბი ღიმილი აიკრა.
„ოლგა, საყვარელო… სიურპრიზი გვინდოდა.“
ოლგამ ნელა მოავლო ყველას თვალი.
დაბინძურებული ფეხსაცმელები.
დამტვრეული ყვავილები.
ცხიმიანი მაგიდები.
ცარიელი ბოთლები.
და თქვა მშვიდად:
„გადით.“
არავინ დაიძრა.
„ახლავე.“
კოლია — დიდი, წითელსახიანი კაცი — წამოდგა.
„მისმინე, გოგო,“ — დაიღრინა. „ჩვენ დენისის სტუმრები ვართ.“
ოლგამ შეხედა.
„დენისს აქ არაფერი ეკუთვნის.“
და ტელეფონი ამოიღო.
„ათ წუთში თუ არ წახვალთ, პოლიციას გამოვიძახებ. ყველაფერი კამერებზეა დაფიქსირებული.“
შფოთვა გავრცელდა.
„ეს სიგიჟეა!“ — იყვირა ერთმა ქალმა.
დენისი წინ გადაუდგა.
„გაჩერდი!“ — დაუყვირა.
მაგრამ უკვე გვიანი იყო.
ოლგამ უბრალოდ ხელი მკერდზე ძლიერად ჰკრა.
დენისი სრიალით ჩავარდა ვარდის ბუჩქში.
კოლიუმ ნაბიჯი გადადგა მისკენ.
მაგრამ ოლგა არ განძრეულა.
მშვიდად მივიდა კედელთან.
გახსნა მართვის ყუთი.
და მთავარი ჩამრთველი ჩამოწია.
და შემდეგ დაიწყო წყლის ქაოსი.
სპრინკლერები მთელ ეზოში ამოხტა.
ყინულიანი წყალი აფეთქდა ყველა მიმართულებით.
ყველაფერი დაიტბორა.
საბოლოოდ დაიწყო პანიკა.
და ოლგა უბრალოდ იდგა მშრალ ადგილას.
მშვიდად.
და პირველად დიდი ხნის შემდეგ — მას აღარავინ აკონტროლებდა.
