რომანის თითები მთელი გზის განმავლობაში რიტმულად აბრახუნებდა საჭეს, მსუბუქი, რადიოთი ნაცნობი ჰიტის რიტმზე. არც კი ცდილობდა კარგი განწყობის დამალვას — მიუხედავად იმისა, რომ ცოლს „დასასვენებლად“ მიჰყავდა, როგორც ექიმები ამბობდნენ…
სინამდვილეში კი აპირებდა მის მივიწყებულ სოფელში გადაყვანას, სადაც სიცოცხლის დარჩენილ ნაწილს გაატარებდა.მანქანის მყარმა საკიდმა უმოწყალოდ შთანთქა გზის ორმოები და ყოველ შეჯახებაზე ზლატას უკანა სავარძელზე მაღლა აგდებდა.
ის უმოძრაოდ იჯდა, მზერა ძველ, ნაცრისფერ თავსადებაზე ჰქონდა მიბჯენილი, თითქოს უკვე ამ სამყაროში აღარ ყოფილიყო.— ინესა ვალერიევნა, იქნებ ფანჯარა ჩამოწიოთ — თქვა რომანმა, როცა სარკეში დედას შეხედა. — ამ სუნში ვიგუდები.
დედამ ხმაურით გაახსნა მენთოლის კანფეტის შეფუთვა.— გითხარი, არ უნდა დაგეკიდებინა ეს საშინელი ფიჭვის სუნის რამე! — გაბრაზდა ის. — ზლატა, გცივა? …რა თქმა უნდა, არ პასუხობს. არაფერია. იქ უკეთ იქნება მისთვის. ბუნება, სიჩუმე, ტყე. პროფესორმაც თქვა:
სიმშვიდე სჭირდება. ქალაქში მთლიანად ინგრევა.— დედა, მეზობლები ილაპარაკებენ… — რომანმა ღრმა ორმო აიცილა. — იტყვიან, რომ მოვიშორეთ.— და მერე რა? — მხრები აიჩეჩა ქალმა. — შენ პროექტი გაღელვებს, მე კი ის, რომ ბოლოს და ბოლოს დავიძინო.
მთელი დღე ავადმყოფთან ვერ ვიქნები. სტეპანიდა მიხედავს. ფულით ყველაფერს გააკეთებინებ.ზლატა დუმდა. ერთი მოძრაობის გარეშე.მაგრამ ერთი თვის წინ ყველაფერი სხვანაირად იყო.მაშინ გაიგო, რომ მურმანსკიდან ბიძა გარდაეცვალა და დიდი ქონება დაუტოვა.
ბედნიერი სახლში მივარდა, დოკუმენტები მაგიდაზე დააწყო. რომანი ხელში ატარებდა, სუფრა გაიშალა, საუკეთესო ფაიფურიც კი გამოიტანეს.ერთი კვირის შემდეგ მისმა ადვოკატმა მეგობარმა, მარიტამ, ყავაზე დაიბარა.
არც კი შეუკვეთავთ, როცა მარიტამ ტელეფონი ჩუმად გაუწოდა.— ეს მოისმინე.ჩანაწერი იყო.რომანის ხმა. ქალის სიცილი.— რა გინდა, მილანა… თუ საჭიროა, ვეტყვი: „დარჩი და დაიღუპე იქ, უკაცრიელ ადგილზე.“ მაინც დაიშლება ნერვულად.
მეურვეობას ავიღებ და მთელი ფული ჩემი იქნება. მერე შენსთვის სილამაზის სალონს გავხსნი…ზლატას მაშინაც კი არ უტირია.მეორე დღეს ჩუმად წავიდა ბანკში და ფული გააქრო. შემდეგ კი საკუთარი თამაში დაიწყო.
ჯერ ნაკლებს ჭამდა. მერე სუსტად გამოიყურებოდა. ბოლოს „დამბლადაკარგული“ გახდა.სამ კვირაში რომანს ერთხელაც არ მიუხედავს მისთვის. დედამ ცივი წვნიანი დაუტოვა და ტელევიზორს მიუბრუნდა.ახლა კი აქ იყვნენ.
ზაბოლოღიე.ძველი სახლის გარშემო ჭინჭარი იზრდებოდა, ვერანდა ინგრეოდა. კართან მძიმე ქალი იდგა — სტეპანიდა.— აჰა, ქალაქელი მოვიდა… — ჩაიბურტყუნა მან.რომანმა სწრაფად გადასცა კონვერტი, ზლატა ჭრიალა ეტლში ჩასვა და უხმოდ დაბრუნდა მანქანაში.
— რომა… — ჩუმად თქვა ზლატამ.ის არც კი მობრუნებულა.მანქანა დაიძრა.ძრავის ხმა დაიკარგა.სიჩუმე.სტეპანიდა მიუახლოვდა და ხელი ჯიბისკენ გაუწოდა.მეორე წამს შეიშმუშნა.ზლატამ მაჯაში ჩაავლო ხელი.და… წამოდგა.
სწორად.მშვიდად.— მომისმინე — თქვა ჩუმად, მაგრამ ისეთი ხმით, რომელსაც ვერ შეეწინააღმდეგებოდი. — ჩემმა ქმარმა შენს ფულს წვრილმანი მისცა. მე სამმაგს მოგცემ. მაგრამ ყველა ფიქრობს, რომ სიარული არ შემიძლია. და ასე დარჩება. თუ ვინმეს ეტყვი… არც ერთ კაპიკს ვერ მიიღებ.
სტეპანიდამ მხოლოდ თავი დაუქნია.ასე დაიწყო.მეორე დღეს ზლატამ სახლის დალაგება დაიწყო. დღეები მუშაობდა — წმენდდა, ასწორებდა, აწყობდა სახლს. როცა საკვები გამოელია, მაღაზიაში წავიდა.იქ ბოგდანს შეხვდა.
კაცი ნერვიულად ფურცლებს ათვალიერებდა.— ციფრები არ ემთხვევა… ყველის ქარხანა გაკოტრდება…ზლატამ შეხედა.— არ გაკოტრდება. უბრალოდ ბუღალტერი მონაცემებს ამახინჯებს, რომ ნაკლები გადასახადი გადაიხადოს.
ბოგდანი აიხედა.— ვინ ხარ?— ადამიანი, რომელსაც ამის გასწორება შეუძლია. სანაცვლოდ დახმარება მჭირდება.ეს იყო შეთანხმება.სამ თვეში ზარალიანმა ქარხანამ მოგება დაიწყო. თაღლითობა გამოაშკარავდა, ახალი სისტემა შეიქმნა.
და ამ დროს… კიდევ რაღაც მოხდა.ერთი წელი გავიდა.რომანი დაბრუნდა.დარწმუნებული იყო, რომ ავადმყოფ, უმწეო ქალს ნახავდა.მაგრამ დანგრეული სახლის ნაცვლად მოწესრიგებული სახლი იდგა.კართან კი ზლატა.
ჯანმრთელი.— მემკვიდრეობისთვის მოხვედი? — მშვიდად იკითხა.რომანს ფერი დაეკარგა.— შენ… დადიხარ?!— ყოველთვის დავდიოდი.რომანი გაბრაზდა, ფული მოითხოვა.ამ დროს მის უკან ბოგდანი გამოვიდა.რომანი უკან დაიხია.
სასამართლოში ყველაფერი გაირკვა.ქონება საერთო არ ყოფილა.რომანმა კი… ყველაფერი დაკარგა.ზლატა შენობიდან გამოვიდა.ბოგდანი ელოდებოდა.— სახლში მივდივართ? — ჰკითხა მან.ზლატამ გაიღიმა.— დიახ.ახლა პირველად… ეს სიტყვა ნამდვილად ნიშნავდა იმას, რაც ყოველთვის უნდა ნიშნავდეს.
