ბინაში უცხო ფეხსაცმელები იყო ჩამწკრივებული.დიდები, გაცვეთილები, მათი დანაკვალებიანი ძირებიდან გამხმარი ტალახი იყო მიკრული, რომელიც ახლა პატარა მარცვლებად ეყრებოდა ღია ფერის ხალიჩაზე, თითქოს მათი არსებობითვე სახლს იკავებდნენ.
ქსენია კართან გაიყინა. ხელები ჯერ კიდევ შარფზე ედო, მაგრამ აღარ მოძრაობდა. თითქოს ჰაერიც კი სხვა იყო შიგნით: ნაცნობი ვანილის სისუფთავე და ახალი ქსოვილის სუნი გამქრალიყო, და მის ნაცვლად მძიმე, შემაწუხებელი სუნი იდგა — შემორჩენილი საჭმლის,
ოფლიანი ტანსაცმლისა და ზედმეტად ძლიერი, მკვეთრი ყვავილების სუნამოსი, რომელიც უფრო ახშობდა, ვიდრე ფარავდა.სამზარეულოს მხრიდან ხმამაღალი ღეჭვის ხმა და ჩართული ტელევიზორის ერთფეროვანი ზუზუნი ისმოდა.
— მოხვედი, — გაისმა ხმა.ანტონინა სერგეევნა კუთხიდან გამოვიდა, თითქოს დიდი ხანია უკვე აქ ცხოვრობდა. ხელებს ნაქარგ სამზარეულოს პირსახოცში იწმენდდა — იმაში, რომელსაც ქსენია მხოლოდ დღესასწაულებზე თუ იყენებდა. ხალათი მასზე უცხოდ ჩანდა,
ხოლო ჩუსტები კიდევ უფრო მეტად: მაქსიმის ძველი საჩუქარი, რომელიც ოდესღაც ქსენიისთვის ჰქონდა ნაყიდი.მის უკან ნელა გამოჩნდა სტასი. თმა ცხიმიანად ეწებებოდა კისერს, ხელში ნახევრად შეჭმული ნამცხვარი ეჭირა — იგივე, რომელიც ქსენია გუშინ თავის შვილს დაუცხო.
— რას… რას აკეთებთ აქ? — იკითხა ქსენია, მაგრამ ხმა თითქმის ჩურჩულზე ძლივს ძლიერად ჟღერდა.ანტონინამ ხელები წელზე დაიდო.— ნუ იქცევი ისე, თითქოს არ იცი. მაქსიმი გაქრა, უკვე ნახევარი წელია არაფერი ისმის. ეს მისი ბინა იყო. და რაც მისი იყო, ჩვენიიც არის. ახლა ჩვენ ვრჩებით აქ.
სტასმა ჩაიცინა.— მოვეწყობით. შენ კი საჭმელს გააკეთებ. მარტივია.ქსენია უკან, კედლისკენ გადაქანდა.ექვსი თვის წინ ყველაფერი სხვანაირად იყო.მაქსიმი — ოქროსხელება დურგალი, ავეჯს თითქოს ახალ სიცოცხლეს აძლევდა — ერთი წარუმატებელი გარიგების გამო ვალებში გაეხვა. ამბობდა:
„ერთი ბოლო საქმე და ყველაფერი დალაგდება“. მაგრამ მისი პარტნიორი გაქრა, დანადგარებიც გაქრა და ბოლოს მაქსიმი სათევზაო გემზე მექანიკოსად წავიდა.„სწრაფად დავბრუნდები“, — თქვა მან.შემდეგ ზარები იშვიათი გახდა.ბოლოს საერთოდ შეწყდა.
გემი შტორმში მოყვა. და მაქსიმის სახელი მხოლოდ სიცარიელედ დარჩა.— ეს საერთო ბინაა, — უცებ თქვა ქსენია, თითქოს საკუთარ ხმას ეჭიდებოდა. — იპოთეკას მე ვიხდი. ეს არ არის…— საწყისი შენატანი ვინ გადაიხადა? — მკვეთრად შეაწყვეტინა ანტონინამ. — თავიდან ვინ ჩადო ფული?
სტასი ხმამაღლა გაიცინა.— თავი დაანებეთ. მაინც დავრჩებით აქ. ბავშვი კი არ შეგვიშლის ხელს, როცა ვსტრიმავ.ამ დროს კარი ოდნავ გაიღო.ვარვა იქ იდგა.ქსენია მაშინვე მივარდა მასთან, თითქოს სხეულითაც უნდოდა დაეცვა.
— საკმარისია, — თქვა ჩუმად. — პოლიციას დავუძახებ.ანტონინა გაიღიმა.— დაუძახე. მერე ვნახოთ, ვინ გაიცინებს ბოლოს.და იმ წუთიდან ბინა აღარ იყო სახლი.დღეები აირია ერთმანეთში. ტელევიზორი არასდროს ჩუმდებოდა. ღამეები სავსე იყო ყვირილით, კარების მიჯახუნებით, უცხო ნაბიჯებით.
ვარვა სულ უფრო ნაკლებს ლაპარაკობდა და უფრო მეტად ეშინოდა.პოლიციამ ბოლოს უბრალოდ მხრები აიჩეჩა.— სამოქალაქო საქმეა. იჩივლეთ.ერთ საღამოს ვარვა ტირილით შევარდა დედასთან. ხელში დამსხვრეული ხის ყუთი ეჭირა.
— სტასმა გატეხა…და იმ მომენტში ქსენიის შიგნით რაღაც საბოლოოდ გატყდა.მეორე დილით ტიმური მოვიდა.არა მარტო.დიდი, მკაცრი კაცები შევიდნენ ბინაში, ხელში ინსტრუმენტებითა და საბუთებით.— ჩვენ მოიჯარეები ვართ, — თქვეს მშვიდად.
და „რემონტი“ დაიწყო.ბურღვა. ხმაური. მტვერი. ჩაკეტილი წყალი. ელექტროენერგიის გათიშვები.ბინა, რომლის წართმევასაც ცდილობდნენ, ახლა საცხოვრებლად შეუძლებელი გახდა.სტასი ჯერ გაბრაზდა.შემდეგ დაიძაბა.
შემდეგ გაქრა.ანტონინა ჯერ კიდევ ცდილობდა ბრძოლას, ყვიროდა, იმუქრებოდა — ბოლოს ისიც ალაგდა და წავიდა.— ამას ინანებთ! — დაიყვირა კარიდან.შემდეგ სიჩუმე ჩამოვარდა.არა ის საშიში სიჩუმე.ნამდვილი სიჩუმე.
როცა დაბრუნდნენ, ბინა სხვანაირი იყო.სუფთა. ცარიელი. საკუთარი.საღამოს ტიმური ღვეზელით მოვიდა.— შეიძლება შევიდე?ბავშვს პატარა ყუთი მისცა.შიგნით ჩაიხედა.ხისგან გამოთლილი ციხე იყო. ძალიან დეტალური, თითქოს მთელი სამყარო იყო შიგ ჩადებული.
წერილში მხოლოდ ეს ეწერა:„შენი ქალაქი მზად არის. იყავი მამაცი. მამა ყოველთვის შენთანაა.“ვარვამ ტირილი დაიწყო.არა შიშისგან.არამედ პირველად შვებით.ერთი წელი გავიდა.ქსენია დაწინაურდა სტამბაში. ვარვამ ხეზე კვეთა ისწავლა და ისევ იცინოდა.
ცხოვრება ნელა, ფრთხილად, მაგრამ მაინც თავიდან აშენდა.ერთ საღამოს ტიმური ჩუმად მიუჯდა გვერდით.ბევრი არ უთქვამს.უბრალოდ ხელი ქსენიის ხელს დაადო.და ამჯერად ქსენია არ მოუშორებია.
