ანტონინა ვალერიევნა ხელებგადაჯვარედინებული იდგა საქორწილო სალონის ვიწრო მოსაცდელში და ყველაფერს ისეთი მზერით აკვირდებოდა, თითქოს შეცდომების ანგარიშს ამოწმებდა.
ჰაერი მძიმე იყო — იაფფასიანი სინთეტიკური ვანილის სპრეისა და ძველი ტიულის მტვრის მახრჩობელი სუნით. დარინა პატარა პოდიუმზე იდგა და დიდ სარკეს ვერ უყურებდა, თითქოს საკუთარი ანარეკლისთვის თვალის გასწორება არ უნდოდა.
— საყვარელო, ხვდები მაინც, რომ ეს ქსოვილი ზუსტად იმდენს ღირს, რამდენიც გადაიხადე? — თქვა ანტონინამ რბილი, მაგრამ გამჭოლი ხმით. — რომანს ნორმალური ქორწილი ეკუთვნის.
არა ეს… საქველმოქმედო წარმოდგენა. იქნებიან ღირსეული ადამიანები. ჩემი ყოფილი კოლეგები საგადასახადოდან, ნათესავები დედაქალაქიდან.
— დედა, ეს ჩვეულებრივი კაბაა… ძალიანაც უხდება, — სცადა რომანმა სიტუაციის განმუხტვა, კართან მოუსვენრად მდგარმა.
— რომან, შენ კაცი ხარ, ასეთებში ვერ ერკვევი, — ხელი აიქნია მან და ძვირფასი ბლუზის საყელო გაისწორა. — არ მინდა, რომ ფოტოებში ჩემი რძალი ისე გამოიყურებოდეს, თითქოს სადგურზე ავიყვანეთ.
დარინამ არაფერი თქვა. მშვიდად გადაიძრო კაბა და საკიდზე დააბრუნა. წლების განმავლობაში ისწავლა, რომ ასეთი სიტყვები გულამდე არ უნდა გაეტარებინა.
შიგნით მყარი, ჩუმი კედელი ჰქონდა აშენებული. ოცდაოთხი წლის ასაკში უკვე იმაზე მეტი ჰქონდა გადატანილი, ვიდრე ასეთი დაცინვები იყო.
ის გაიზარდა ბავშვთა სახლში, ნაცრისფერი ინდუსტრიული რაიონის პირას. იქ ყოველთვის ერთი და იგივე სუნი იდგა — ნესტიანი მატყლი, მჟავე კომბოსტო და იატაკის ცვილი.
მშობლები არ ახსოვდა. ერთადერთი რაც ჰქონდა — პატარა ქსოვილი, რომელშიც ჩვილობაში იყო გახვეული. კუთხეში ნაქარგი პატარა წითელმკერდა ჩიტი იყო.
ეს ჩიტი მისი სიმბოლო გახდა.სხვა ბავშვები სათამაშოებისთვის ჩხუბობდნენ, დარინა კი ხატავდა. ის უბრალოდ ხაზებს არ ავლებდა — ის ხედავდა სინათლეს, ჩრდილს, სიცოცხლეს ანიჭებდა ყველაფერს.
შემდეგ პატარა, ნესტიან ბინაში ცხოვრობდა. დღისით სარეკლამო სააგენტოში მუშაობდა, საღამოს კი ხატავდა. ზეთის საღებავებით ქმნიდა თბილ, ნათელ სამყაროებს — ყველაფერს, რაც რეალობაში აკლდა.
ერთ დღეს თავისი ნამუშევრები საერთაშორისო პლატფორმაზე ატვირთა. ფსევდონიმად აირჩია ერთი სიტყვა: „წითელმკერდა“.თავიდან არაფერი ხდებოდა. შემდეგ ყველაფერი შეიცვალა.
მისი ნახატები გაიყიდა. მერე უფრო ძვირად. მერე წარმოუდგენელ ფასებად. მაგრამ ის მაინც იგივე დარჩა — მარტივად ცხოვრობდა, ტრანსპორტით დადიოდა. მხოლოდ ერთი რამ დაიმატა: პატარა ტატუ მაჯაზე — მფრინავი ჩიტი.
რომანი შემთხვევით გაიცნო სამშენებლო მაღაზიაში. უბრალო საუბარი ყავად გადაიქცა, ყავა კი ურთიერთობად. ის მშვიდი და კეთილი იყო. მის გვერდით დარინა პირველად არ გრძნობდა, რომ უნდა დამალულიყო.
მაგრამ რომანს არასდროს უთხრა სიმართლე ფულზე.პრობლემები მაშინ დაიწყო, როცა რომანმა დედას გააცნო.ვახშამი დაკითხვას უფრო ჰგავდა.
— ნათესავები საერთოდ არ გყავს? — ცივად ჰკითხა ანტონინამ.— არ მყავს.— და რას საქმიანობ? ხატავ კომპიუტერში?დარინა მშვიდად დარჩა.
ქორწილი ანტონინამ სრულად თავის თავზე აიღო — დიდი, ძვირიანი, ზედმეტად პომპეზური. რომანი ნერვიულობდა ვალებზე, მაგრამ დედა არ უსმენდა.
და დარინამ ყველაფერი ფარულად გადაიხადა.არავინ იცოდა.ქორწილის დღეს დარბაზი ბრწყინავდა. სტუმრები ჩურჩულებდნენ, აკვირდებოდნენ, აფასებდნენ.
შემდეგ სადღეგრძელოების დრო დადგა.— ოჯახი საფუძველია, — თქვა ანტონინამ. — და იმედი მაქვს, ჩემი რძალი ისწავლის, რომ ტვირთი არ იყოს.
სიჩუმე ჩამოვარდა.დარინა ნელა წამოდგა.— მართალი ხართ, — თქვა მშვიდად. — ოჯახში რაღაც უნდა შეიტანო. მე საჩუქარი მაქვს.შემოიტანეს დიდი, დაფარული ტილო.
როცა ქსოვილი გადახადა, დარბაზი გაჩუმდა.ძველი ხის სახლი თბილ მზის შუქში იდგა. ღობეზე პატარა წითელმკერდა ჩიტი იჯდა.— წაიღეთ ეს თქვენი ჯღაბნა, — ზიზღით თქვა ანტონინამ. — არ მინდა ეს ნაგავი.
რომანი წინ წავიდა, მაგრამ დარინამ გააჩერა.მან მიკროფონი აიღო.— უბრალოდ იცოდეთ, — თქვა მშვიდად. — მსგავსი ნახატი გასულ კვირას სამი ბინის ფასად გაიყიდა.
ჩურჩული გავრცელდა.დარინამ მაჯა აიწია.ტატუ გამოჩნდა.— გსმენიათ მხატვარ „წითელმკერდაზე“?სიჩუმე.— ეს მე ვარ.სტუმრებმა ტელეფონები ამოიღეს. შოკი გავრცელდა.
— მე გადავიხადე ეს ქორწილი, — დაამატა დარინამ. — რომ თქვენს შვილს ვალები არ ჰქონოდა.ანტონინა გაფითრდა და სკამზე ჩაიშალა.
რომანი დარინასთან მივიდა, თვალებში სიამაყე ჰქონდა.— წავიდეთ სახლში, — ჩუმად თქვა.და წავიდნენ.ტაქსიში ჰაერს წვიმის სუნი ჰქონდა. დარინა მის მხარზე დაეყრდნო და პირველად იგრძნო ნამდვილი სიმშვიდე.
— ყოველთვის ვიცოდი, რომ განსაკუთრებული იყავი, — უთხრა რომანმა.დარინას გაეღიმა.და პირველად ცხოვრებაში… აღარ ეშინოდა საკუთარი თავის.
